Petrus — Cesaret, Çöküş ve Yeniden Çağrı

Kutsal Kitap’ta okuyun: Matta 16 · Luka 22 · Yuhanna 21 · Elçilerin İşleri 2 · Elçilerin İşleri 10

GİRİŞ

Petrus’un hikayesi düz bir yükseliş çizgisi değildir. Ağlarını bırakıp İsa’nın ardından gider, fırtınalı suda tekne dışına adım atar ve O’nu Mesih olarak tanır. Aynı öğrenci, İsa’nın acı çekip öldürüleceği bildirilince bu yola karşı çıkar. Son akşam herkes tökezlese bile kendisinin sadık kalacağını söyler, fakat İsa’yı tanıdığını üç kez inkar eder. Dirilmiş Rab ona yeniden seslenir ve kendi sürüsüne hizmet etme sorumluluğu verir. Petrus’un yaşamında çağrı, başarısızlık ve hizmet, İsa’nın söylediği sözlerin çevresinde birbirine bağlanır. (Matta 16:13–23; Markos 14:27–31; Yuhanna 21:15–19.)

01 — METNİ ANLAYIN

Balıkçı Simun’un büyük sözü ve küçük anlayışı

Andreas, kardeşi Simun’u İsa’ya götürdüğünde İsa ona Kefas diye çağrılacağını söyler. Yuhanna bu adın kaya anlamını ve Grekçe Petrus karşılığını açıklar. Markos da Onikiler’i sıralarken İsa’nın Simun’a Petrus adını verdiğini belirtir. Yeni ad, anlatılarda İsa’nın çağrısıyla birlikte anılır; onu taşıyan kişinin ne yapacağı bundan sonraki karşılaşmalarda görülür. Kaya adı alan öğrencinin ilerideki inkarı da bu hikayenin içinde açıkça anlatılır. (Yuhanna 1:40–44; Markos 3:13–19.)

Simun ile kardeşi Andreas Celileli balıkçılardır. Markos’ta İsa onları göle ağ atarken çağırır ve kendilerini insan tutan balıkçılar yapacağını söyler. Luka’nın büyük av anlatısında tekne, yırtılmaya başlayan ağlar ve yardım için çağrılan ortaklar, bu işin somut emeğini gösterir. Simun, balıkların çokluğu karşısında İsa’nın dizlerine kapanıp günahlı olduğunu söyler. İsa ona korkmamasını bildirir ve insanlara yönelecek yeni görevini açıklar. Büyük avla başlayan sahne, teknelerin karaya çekilmesi ve öğrencilerin her şeyi bırakıp İsa’nın ardından gitmesiyle tamamlanır. (Markos 1:16–20; Luka 5:1–11.)

Kefernahum’daki ev ve Petrus’un kayınvalidesinin iyileştirilmesi, onun evli olduğunu gösterir. Markos evi Simun ve Andreas’la ilişkilendirir; İsa oraya Yakup ve Yuhanna’yla birlikte gider. Pavlus da elçilerin geçim haklarını açıklarken Kefas’ı, yanında imanlı eşini götürenler arasında anar. Bu tanıklıklar Petrus’un aile bağlarını görünür kılar, fakat eşinin adını ve ev hayatının ayrıntılarını vermez. Öğrencilik çağrısını izleyen kişinin mesleği gibi ailesi de anlatıda yerini korur. (Markos 1:29–31; 1. Korintliler 9:5.)

Petrus, Markos’un Onikiler listesinde ilk sırada anılır. Yair’in evine giderken İsa, öğrencilerinden yalnız Petrus, Yakup ve Yuhanna’nın kendisine eşlik etmesine izin verir. Görünümünün değiştiği dağa da bu üç öğrenciyle çıkar; orada gelen ses, Oğul’u dinlemelerini buyurur. Getsemani’de ise aynı öğrencilerden yanında kalıp uyanık durmalarını ister. Petrus’un tanıklığı böylece İsa’nın yaşam veren yetkisini, görkemini ve ağır sıkıntısını birlikte içerir. Yakınında bulunmakla O’nun sözünü dinlemek arasındaki ilişki, Petrus’un sonraki karşılıklarında sınanacaktır. (Markos 3:13–19; Markos 5:37–43; Markos 9:2–8; Markos 14:32–38.)

Kayseriye Filipi çevresinde İsa öğrencilerine kim olduğunu sorar. Matta’nın anlatısında Petrus, O’nu yaşayan Tanrı’nın Oğlu Mesih olarak tanır. İsa bu bilgiyi göklerdeki Baba’nın açığa çıkardığını söyler. Petrus’a kaya adıyla seslenerek kilisesini bu kayanın üzerine kuracağını bildirir. Petrus’a egemenliğin anahtarlarını vereceğini, yeryüzünde bağlama ve çözmenin göklerdeki karşılığını bildirir. Bu sözler Petrus’a gerçek bir sorumluluk verirken onun hizmetini, çağıran ve kiliseyi kuran Mesih’e bağlar. (Matta 16:13–20.)

Fakat İsa, Yeruşalim’de acı çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini açıklayınca Petrus itiraz eder. Mesih’i doğru adla tanır, fakat Mesihliğin çarmıh biçimini kabul etmez. İsa’yı bir kenara çekip böyle bir şeyin başına gelmeyeceğini söyleyerek O’nu azarlar. İsa ise Petrus’u kendisine engel olmakla suçlar; düşüncelerinin Tanrı’ya değil, insana özgü olduğunu bildirir. Ardından öğrencilerine kendilerini inkar edip çarmıhlarını yüklenerek O’nu izlemelerini söyler. Petrus’un doğru itirafı, İsa’nın açıkladığı ölüm ve diriliş yolunu kabul etmeyi de gerektirir. (Matta 16:21–28.)

Matta’nın su üzerinde yürüme anlatısında Petrus, İsa’nın yanına suyun üstünden gelmek için O’ndan buyruk ister. Çağrıyı alınca tekneden iner ve suyun üzerinde yürür; güçlü rüzgarı görünce korkup batmaya başlar. Yardım için İsa’ya seslenmesi üzerine İsa hemen elini uzatıp onu tutar. Onu kurtaran Rab, kuşkusunu da sorgular ve imanının küçüklüğünü söyler. İkisi tekneye bindikten sonra rüzgar diner; teknedekiler İsa’ya Tanrı’nın Oğlu olarak tapınırlar. Petrus’un adımı ve korkusu, sahnenin sonunda İsa’nın kimliğini açıklayan bu ortak karşılığa bağlanır. (Matta 14:22–33.)

Avludaki ateşten yeniden verilen göreve

Son akşam Petrus, İsa’yla birlikte zindana ve ölüme gitmeye hazır olduğunu söyler. Luka’da İsa, Şeytan’ın öğrencileri elemek için izin aldığını bildirir ve Petrus’un imanını yitirmemesi için dua ettiğini açıklar. Geri döndüğünde kardeşlerini güçlendirmesini istemesi, yaklaşan düşüşün yanında bir dönüş görevi de bulunduğunu gösterir. Petrus’un kendi bağlılığına ilişkin sözüyle İsa’nın üç inkarı bildiren sözü aynı konuşmada yan yana durur. İsa’nın duası ve buyruğu, Petrus’un başarısızlığından önce verilmiştir. Bu nedenle sonraki yeniden görevlendirme, İsa’nın önceden bildirdiği dönüş ve hizmet çağrısıyla birlikte okunabilir. (Luka 22:31–34; Yuhanna 21:15–19.)

Getsemani’de Petrus da öteki iki öğrenciyle birlikte uyur. İsa onu adıyla uyarır ve ayartılmamak için uyanık durup dua etmelerini buyurur. Tutuklama sırasında kılıcını çekerek başkahinin kölesi Malkus’un sağ kulağını kesen kişinin Petrus olduğunu Yuhanna bildirir. İsa kılıcı kınına koymasını ister ve Baba’nın kendisine verdiği kaseyi içeceğini söyler. Petrus’un silahlı müdahalesiyle İsa’nın acıyı kabul eden karşılığı, aynı olayın içinde farklı yönlere gider. İsa’nın ardından yürümek, O’nun bu açık buyruğuna da uymayı gerektirir. (Markos 14:32–42; Yuhanna 18:10–11.)

Başkahinin avlusunda Petrus üç kez İsa’yla bağını reddeder. Markos, bir hizmetçi kızın onu tanımasını, çevredekilerin de aynı bağlantıyı kurmasını ve Petrus’un sonunda kendine lanet okuyup ant içmesini anlatır. Horoz ikinci kez ötünce Petrus, İsa’nın önceden söylediği sözü hatırlar ve ağlamaya başlar. Luka’nın anlatısında Rab Petrus’a dönüp bakar; Petrus sözü hatırlar, dışarı çıkıp acı acı ağlar. Daha önce sadakatini ilan eden öğrenci, şimdi İsa’yı tanımadığını söylemiştir. Anlatının verdiği hatırlama ve gözyaşı, inkarın üzerinin örtülmediğini gösterir. (Markos 14:66–72; Luka 22:54–62.)

Diriliş sabahında Luka, kadınların haberinden sonra Petrus’un mezara koştuğunu ve gördüklerine şaşırdığını anlatır. Yuhanna’da Petrus ile sevilen öğrenci birlikte koşar; Petrus mezara girip keten bezleri ve ayrı duran baş bezini görür. Yuhanna, öğrencilerin İsa’nın dirilmesi gerektiğini bildiren Kutsal Yazı’yı henüz anlamadıklarını da belirtir. Pavlus’un 1. Korintliler 15:3–11 ayetlerinde aktardığı tanıklıkta, dirilmiş Mesih’in göründüğü kişiler arasında Kefas da vardır. Luka da Rab’bin Simun’a göründüğü haberini verir, fakat bu karşılaşmanın konuşmasını anlatmaz. Petrus’un tanıklığı, gördüğü boş mezarın yanında yaşayan Mesih’le karşılaşmasını da içerir. (Luka 24:9–12; Luka 24:33–35; Yuhanna 20:1–9.)

Yuhanna 21’de sahne yeniden göl, balık ve ateş çevresindedir. Petrus’la birlikte balığa çıkan öğrenciler gece boyunca bir şey tutamaz; kıyıdaki İsa’nın sözü üzerine ağlarını yeniden attıklarında bol balık yakalarlar. Karaya çıktıklarında kömür ateşi, balık ve ekmek bulurlar; İsa onları yemeğe çağırır. Kömür ateşi, Petrus’un inkar ettiği avluda da anlatılmıştır. İki ateş, okurun inkar gecesiyle bu yeni buluşmayı birlikte düşünmesini sağlar; Yuhanna, kokunun Petrus’ta hangi hatırayı uyandırdığını açıklamaz. (Yuhanna 18:15–18; Yuhanna 21:1–14.)

Yemekten sonra İsa üç kez Petrus’un kendisini sevip sevmediğini sorar; Petrus her defasında sevgisini bildirir. Üç soru, okura önceki üç inkarı hatırlatır. Yuhanna’nın açıkça belirttiği duygu, Petrus’un sorunun üçüncü kez sorulmasına üzülmesidir. Her cevabın ardından İsa ona kuzularını ya da koyunlarını otlatma ve gütme görevi verir. Sürü İsa’ya aittir; Petrus’a verilen görev, O’na duyduğu sevgiyi O’nun insanlarına hizmet ederek yaşamasını gerektirir. Böylece yeniden çağrı, yalnız Petrus’un durumuyla sınırlı kalmaz, bakımı kendisine emanet edilen topluluğa uzanır. (Yuhanna 21:15–17.)

İsa, Petrus’un gençken kendi kuşağını bağlayıp istediği yere gittiğini, yaşlandığında ise başkasının onu istemediği yere götüreceğini söyler. Yuhanna bu sözün, Petrus’un nasıl bir ölümle Tanrı’yı yücelteceğini belirttiğini açıklar. Ardından İsa ona kendisini izlemesini buyurur. Petrus sevilen öğrencinin geleceğini sorduğunda da İsa, ona verilen izleme çağrısını yineler. Ölüm bildirisi, kendisine verilen izleme çağrısının yaşamının sonuna kadar uzandığını gösterir. (Yuhanna 21:18–23.)

Kilisenin önünde, kardeşlerinin arasında

Pentikost günü Petrus, Onbirler’le birlikte öne çıkıp kalabalığa seslenir. Kutsal Ruh’un gelişiyle yaşananları Yoel’in sözleriyle açıklar, ardından İsa’nın ölümüne ve dirilişine geçer. Davut’un Mezmurları’ndan hareketle dirilişi ve Tanrı’nın sağına yükselişi anlatır. Daha önce çarmıh yoluna itiraz eden Petrus, şimdi çarmıha gerilen İsa’nın Rab ve Mesih olduğunu duyurmaktadır. Dinleyenler ne yapmaları gerektiğini sorunca onları tövbeye ve İsa Mesih’in adıyla vaftize çağırır; günahların bağışlanmasını ve Ruh armağanını bildirir. Petrus’un cesaretle duyurduğu haberin merkezinde Tanrı’nın İsa aracılığıyla yaptığı iş vardır. (Elçilerin İşleri 2:1–4; Elçilerin İşleri 2:14–41.)

Tapınak kapısındaki kötürüm adamın iyileştirilmesinden sonra Petrus, halkın bakışını kendi gücünden ve dindarlığından uzaklaştırır. Adamın sağlığına kavuşmasını İsa’nın adına ve O’na olan imana bağlar. Yüksek Kurul’un önüne çıkarıldığında da Kutsal Ruh’la dolarak aynı adı bildirir. Kendisine ve Yuhanna’ya İsa hakkında konuşmayı bırakmaları buyurulunca, gördüklerini ve işittiklerini anlatmaktan vazgeçemeyeceklerini söylerler. Avluda ilişkisini reddettiği İsa’ya şimdi açıkça tanıklık eder. Anlatı bu değişimin dayanağını dirilmiş Mesih’te ve Ruh’un etkinliğinde gösterir. (Elçilerin İşleri 3:1–16; Elçilerin İşleri 4:8–22.)

Petrus’un topluluk içindeki hizmeti, yalanı ve Tanrı’nın armağanını kötüye kullanmayı da açığa çıkarır. Hananya’ya yönelttiği soru, mülkün satılmasını ya da paranın bir bölümünün elde tutulmasını yasaklamaz; Tanrı’ya söylenen yalanı ortaya koyar. Hananya bu sözleri duyunca yere yığılıp ölür. Daha sonra gelen Safira’yla konuşurken Petrus, ikisinin Rab’bin Ruhu’nu sınamak için sözbirliği ettiklerini söyler; Safira da ölür ve bütün topluluğu büyük bir korku sarar. Samiriye’de Simun, Ruh’u verme yetkisini parayla edinmek isteyince Petrus onu bu düşüncesi için azarlar. Ona tövbe edip Rab’be yalvarmasını söyler. İki olayda da Petrus’un sözleri, topluluğun Tanrı karşısındaki dürüstlüğünü ve armağanın Tanrı’ya ait oluşunu korur. (Elçilerin İşleri 5:1–11; Elçilerin İşleri 8:14–24.)

Kornelius’un evine gidişi, Petrus’un uluslardan insanları kabul etmesinde belirleyici bir sahnedir. Görümde Tanrı’nın temiz kıldığına bayağı dememesi bildirilir; Ruh da gelen adamlarla gitmesini buyurur. Eve vardığında Petrus, Tanrı’nın kendisine hiçbir insanı bayağı ya da murdar saymaması gerektiğini gösterdiğini açıklar. Konuşmasının devamında İsa’nın yaşamını, ölümünü ve dirilişini anlatır, O’na iman edenlerin günahlarının O’nun adıyla bağışlanacağını bildirir. Kutsal Ruh dinleyenlerin üzerine inince Petrus onların vaftiz edilmesini buyurur. Ulusların kabulü, bu sahnede Müjde’yi işitmeleri ve Tanrı’nın aynı armağanı vermesiyle birlikte görünür. (Elçilerin İşleri 10:9–48.)

Yeruşalim’e döndüğünde Petrus, sünnetsizlerin evine girip onlarla yemek yediği için eleştirilir. Olanları baştan anlatarak görümü, Ruh’un yönlendirmesini ve Kornelius’un evinde gerçekleşenleri açıklar. Rab’bin Ruh’la vaftiz hakkındaki sözünü de bu olay sırasında hatırladığını söyler. Tanrı’nın aynı armağanı verdiği kişilere karşı koyamayacağını dile getirince dinleyenler Tanrı’yı yüceltir. Onların vardığı sonuç, Tanrı’nın uluslara da tövbe ve yaşam yolunu açtığıdır. (Elçilerin İşleri 11:1–18.)

Yeruşalim’de elçilerle ihtiyarlar, uluslardan iman edenlerin sünnet olması gerektiği iddiasını tartışırken Petrus yeniden söz alır. Tanrı’nın onlarla Yahudi imanlılar arasında ayrım yapmadığını ve yüreklerini imanla arındırdığını hatırlatır. Kurtuluşun her iki topluluk için de Rab İsa’nın lütfuna dayandığını açıklar. Ardından Barnaba ile Pavlus’un tanıklığı dinlenir; Yakup da Kutsal Yazılar’dan hareketle konuşur. Sonuç topluluğa bir mektupla iletilir ve Antakya’daki imanlıları sevindirir. Petrus’un öncü tanıklığı, başka elçilerin hizmeti ve birlikte varılan kararla aynı anlatı içinde yer alır. (Elçilerin İşleri 15:1–35.)

Galatyalılar’da Pavlus, Yakup, Kefas ve Yuhanna’nın kendisiyle Barnaba’ya paydaşlık işareti olarak el uzattığını anlatır. Aynı bölümde Antakya’daki ağır anlaşmazlığı da aktarır. Petrus, önceden birlikte yemek yediği uluslardan imanlılardan, sünnet yanlılarından korktuğu için uzaklaşmıştır. Pavlus bu davranışı ikiyüzlülük diye niteler; başka Yahudi imanlıların ve Barnaba’nın da buna kapıldığını söyler. Açık karşı çıkışının gerekçesi, davranışlarının Müjde gerçeğine uymamasıdır. Tanrı’nın imanla kabul ettiği insanların ortak sofrasından çekilmek, lütufla kabul edildiklerine ilişkin tanıklığı zedelemektedir. (Galatyalılar 2:7–16.)

İmanlılar, 1. Petrus 2 bölümünde diri taşlar, Mesih ise seçilmiş köşe taşı olarak anlatılır. Acı çekenlere örnek gösterilen kişi, sövgüye sövgüyle karşılık vermeyen ve kendisini adaletle yargılayan Tanrı’ya emanet eden İsa’dır. Mektubun beşinci bölümünde Petrus, ihtiyarlara kendisi de bir ihtiyar ve Mesih’in acılarının tanığı olarak seslenir. Tanrı’nın sürüsünü gönüllü olarak, para hırsına kapılmadan ve insanlara egemenlik taslamadan gütmelerini ister. Önderlerin görevi sürüye örnek olmaktır; bekledikleri ödül Baş Çoban’ın görünmesine bağlıdır. Yuhanna’daki görevlendirmeyle bu öğreti birlikte okunduğunda, çobanlık hizmetinin sahibi ve ölçüsü olarak Mesih öne çıkar. (1. Petrus 2:21–25; 1. Petrus 5:1–4.)

Petrus’un ölümünü gerçekleşmiş bir olay olarak anlatan ayrıntılı bir sahne Yeni Antlaşma’da bulunmaz. Kutsal Kitap dışındaki Birinci Klement’in beşinci bölümü, Petrus’un birçok sıkıntıya dayanıp şehit oluşunu anar. Ancak bu bölüm, ölümün yılını, yerini veya infazın biçimini bildirmez. Metnin tanıklığı, onun acıya katlanarak yaşamını tamamladığıyla sınırlı tutulmalıdır. Yuhanna’nın ölümle Tanrı’yı yüceltme sözü ile bu erken tanıklık, aynı konuyu farklı kaynak türleri içinde ele alır. (Birinci Klement 5; Yuhanna 21:18–19.)

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Matta 16:13–28 içinde Petrus’un doğru itirafıyla sonraki itirazı nasıl yan yana duruyor? İsa’yı Mesih olarak kabul etmeniz, O’nun açıkladığı yolu dinleyişinizi nasıl etkiliyor?
Luka 22:31–34 ve Luka 22:54–62 anlatılarını birlikte okuyun. Petrus’un kendi sözü, İsa’nın duası ve sonradan hatırladığı uyarı, sadakat için neye dayanacağınızı düşündürüyor?
Yuhanna 21:15–19 içinde sevgi sorusu ile sürüye verilen hizmet nasıl bağlanıyor? Bu ilişki, İsa’yı sevdiğinizi söylemenizin topluluktaki karşılığını nasıl sorguluyor?
Elçilerin İşleri 10:34–48 içinde uluslardan insanların kabulünü belirleyen olaylar nelerdir? Petrus’un öğrenmek zorunda kaldığı şey, imanlıları kabul edişinizi nasıl etkiliyor?
Galatyalılar 2:11–16 içinde sofradan çekilmek neden yalnız kişisel bir tercih olarak kalmıyor? Müjde’nin ortak lütfu, birlikte yaşama ve yemek yeme davranışlarınızda nasıl görünür olabilir?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Mesih’in açıkladığı yolu kabul edin

Petrus İsa’yı Mesih olarak tanırken O’nun acı çekmesine karşı çıkabildi. İsa’nın kimliğine ilişkin itirafınızı, ölüm ve dirilişi hakkında söylediği sözlerle birlikte düşünün. O’nun ardından gitme çağrısı, kendi isteğinizin önceliğinden vazgeçip çarmıhınızı yüklenmenizi de içerir. Mesih’e bağlılığınız, O’nun yolunu kendi beklentinize göre düzeltmek yerine sözünü kabul etmenizde görünür olsun. (Matta 16:21–25.)

Uyanık kalın ve dua edin

Petrus’un sadakat sözü, Getsemani’de uyumasını ve ardından gelen inkarını önleyemedi. İsa’nın ayartılmamak için verdiği dua buyruğunu kendi bağlılığınızın bir parçası olarak alın. Zayıflığınızı Tanrı’ya açarak O’ndan yardım isteyin; sadakati yalnız önceden verdiğiniz sözün gücüne bağlamayın. Petrus için dua eden ve dönüşünden sonra kardeşlerini güçlendirmesini isteyen Rab’bin sözü, hem uyarıyı hem umudu birlikte taşır. (Markos 14:37–38; Luka 22:31–34.)

Mesih’in sürüsüne hizmet edin

İsa’nın Petrus’a sorduğu sevgi sorusu, koyunlarına bakım buyruğuyla devam eder. Toplulukta üstlendiğiniz hizmeti, Mesih’e ait insanlara verilen bakım olarak görün. Petrus’un ihtiyarlara yönelttiği gönüllü ve örnek olarak hizmet etme çağrısını kendi sorumluluğunuzun niteliğini sınamak için okuyun. İsa’ya duyduğunuz sevgi, O’nun sürüsüne sadakatle hizmet etmenizi beslesin. (Yuhanna 21:15–17; 1. Petrus 5:1–4.)

Ortak lütfu davranışınıza yansıtın

Petrus, Tanrı’nın uluslardan imanlıları kabul ettiğine tanık olmuştu; Antakya’da onlardan uzaklaşması yine de Müjde’ye aykırıydı. İmanla kabul edilen kardeşlerle paydaşlığınızı, başkalarının tepkisinden korkarak daraltıp daraltmadığınızı düşünün. Pavlus’un eleştirisi korkuyu adlandırır ve Petrus’un bu korkuyla sergilediği ikiyüzlülüğü de açığa çıkarır. Aynı Rab’bin lütfuyla kurtulanlarla ortaklığınızı, birlikte yaşama ve sofra paylaşma davranışlarınızda sürdürün. (Elçilerin İşleri 15:7–11; Galatyalılar 2:11–16.)

Tanıklığınızda İsa’yı öne çıkarın

Petrus, iyileşen adamı gören halkın dikkatini kendi gücüne ve dindarlığına bağlamadı. İsa’nın adını, dirilişini ve O’na olan imanı anlattı. Siz de imanınızı dile getirirken tanıklığınızın merkezine Mesih’in yaptığını koyun. Petrus’la Yuhanna’nın baskı karşısındaki cevabı, bu tanıklığın insanlardan onay almakla sınırlanamayacağını gösterir. (Elçilerin İşleri 3:12–16; Elçilerin İşleri 4:18–20.)

Kaynaklar

Yuhanna 1, Markos 1, Luka 5 ve 1. Korintliler 9 — adlandırma, çağrı, balıkçılık ve aile bağları.
Matta 14, Matta 16, Markos 3, Markos 5 ve Markos 9 — yakın tanıklık, ikrar ve çarmıhı izleme çağrısı.
Markos 14, Luka 22 ve Yuhanna 18 — son gece, dua, tutuklama ve inkar.
Luka 24, Yuhanna 20, Yuhanna 21 ve 1. Korintliler 15 — diriliş tanıklığı ve yeniden görevlendirme.
Elçilerin İşleri 2, Elçilerin İşleri 3, Elçilerin İşleri 4, Elçilerin İşleri 5 ve Elçilerin İşleri 8 — elçisel tanıklık ve topluluğun kutsallığı.
Elçilerin İşleri 10, Elçilerin İşleri 11, Elçilerin İşleri 15 ve Galatyalılar 2 — ulusların kabulü, ortak lütuf ve Antakya’daki sofra anlaşmazlığı.
1. Petrus 2 ve 1. Petrus 5 — Mesih’in örnekliği, topluluk ve çobanlık.
Birinci Klement, Korintlilere Mektup, bölüm 5 — Petrus’un çektiği sıkıntılar ve ölümüyle ilgili erken tanıklık; bu araştırmada yalnız ilgili bölüm kullanıldı.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Celile’de Balıkçılık Ekonomisi — Ağ, Tekne, Pazar ve Vergi Arasında Bir Geçim Dünyası — Petrus’un çağrısındaki tekne, ağ, ortaklık ve aile işinin somut bağlamı.
Antakya — Hristiyan Adının Duyulduğu İmparatorluk Kenti — kentin imanlı topluluğu ve ortak sofrada yaşanan gerilimin bağlamı.

Çalışmalarım