1. Samuel 10 — Seçilen Kral, Saklanan Adam

Bu Metin Nasıl Hazırlandı?

Bu çalışma, Türk edebiyatının edebi üslup zenginliğini yansıtan hibrit bir yapay zeka modeli desteğiyle taslaklandırılmış; teolojik doğruluk, bağlamsal derinlik ve editoryal içerik kontrolü Veritas Liberat ekibi tarafından gerçekleştirilerek gerekli düzeltmeler yapılmış ve yayına hazırlanmıştır. Veritas Liberat ekibi hataları ayıklar, teolojik kavramları doğrular, metnin ruhunu işler ve son sözü söyler. Ölçüyü de Veritas Liberat ekibi belirlemez: Ölçüyü Kutsal Kitap belirler. "Yapay zeka bizim için sadece zengin bir çırak, insan ise metne ruhunu veren ustadır."

Kutsal Kitap Türkçe Çevirisinden okuyun

GİRİŞ

Samuel 9, Saul’un Samuel’den Tanrı’nın sözünü dinlemek üzere beklemesiyle bitmişti. Bölüm 10 o sözün ilk hareketiyle açılır: Samuel bir yağ kabı alır, Saul’un başına yağ döker ve onu RAB’bin halkı üzerinde önder olarak ayırır (1. Samuel 10:1). Bu sahne kalabalığın önünde değil, iki kişi arasında gerçekleşir. Saul henüz halk tarafından kral ilan edilmemiştir; önce RAB’bin seçimini işitir.

Ardından Samuel Saul’a üç işaret söyler. Eşeklerin bulunduğunu haber veren adamlarla karşılaşacak, sonra Beytel’e çıkan kişilerden ekmek alacak, ardından peygamberlerle karşılaşacak ve RAB’bin Ruhu onun üzerine güçlü biçimde gelecek; Saul onlarla birlikte peygamberlik edecek (1. Samuel 10:2–6). Bütün işaretler aynı gün gerçekleşir. Tanrı Saul’un iç dünyasında da bir değişiklik yapar (1. Samuel 10:9).

Fakat bölüm burada durmaz. Özel çağrı, halk önünde tanınmaya doğru ilerler. Samuel halkı Mizpa’da RAB’bin önünde toplar, kral istemelerinin RAB’bi reddetmek anlamına geldiğini yeniden söyler ve oymaklar arasından Saul seçilir (1. Samuel 10:17–21). Ne var ki Saul ortada yoktur. RAB’in seçtiği, halkın istediği, fiziksel olarak herkesten uzun olan adam eşyaların arasına saklanmıştır (1. Samuel 10:22–23).

Bölümün sonunda halk “Kral çok yaşa!” diye bağırır; bazıları ise Saul’u küçümser. Saul buna hemen karşılık vermez (1. Samuel 10:24–27). Böylece ilk kralın tanıtımı zafer naralarıyla değil, güçlü işaretler ile belirgin belirsizliklerin yan yana durduğu bir sahneyle tamamlanır. Tanrı seçmiştir. Halk alkışlamıştır. Saul ise hem değişmiş hem de hâlâ anlaşılması gereken bir adamdır.

01 — METNİ ANLAYIN

Özel Olarak Ayrılan Saul ve Doğrulanan İşaretler

Samuel Saul’un başına yağ döker ve onu RAB’bin halkı üzerinde önder olarak ayırır (1. Samuel 10:1). Eski Antlaşma’da yağ dökerek göreve ayırma, kişinin kendi kendisini yetkilendirmediğini gösteren güçlü bir işarettir. Burada Saul tacı kendi başına almıyor; Samuel’in eliyle, RAB’bin buyruğu doğrultusunda göreve ayrılıyor. Yine de yağın kendisini büyülü bir maddeye çevirmemek gerekir. Gücü veren yağ değil, kişiyi göreve çağıran RAB’dir.

Samuel ardından Saul’a gün içinde karşılaşacağı ayrıntılı işaretleri anlatır. Rachel’in mezarı yakınlarında iki adam eşeklerin bulunduğunu söyleyecek; Tabor meşesi yakınlarında Beytel’e giden üç adamla karşılaşacak ve onlardan iki ekmek alacak; daha sonra Tanrı’nın tepesinde müzik aletleriyle inen peygamberler topluluğuyla karşılaşacaktır (1. Samuel 10:2–5). Bu ayrıntılar, Saul’un yeni görevinin yalnız Samuel’in kişisel fikri olmadığını doğrulayan işaretlerdir.

İlk işaret geçmiş kaygıyı kapatır: eşekler bulunmuştur. Saul’un babası artık eşekleri değil, oğlunu düşünmektedir. İkinci işarette Saul başkalarından ekmek kabul eder. Üçüncüsünde ise RAB’bin Ruhu onun üzerine gelir ve Saul peygamberlerle birlikte peygamberlik eder. İşaretler sanki Saul’un eski gündeminden yeni görevine doğru basamak basamak ilerler. Önce evin kaygısı çözülür, sonra yolda karşılanır, ardından RAB’bin gücüyle beklenmedik bir deneyim yaşar.

Samuel, RAB’bin Ruhu Saul’un üzerine geldiğinde onun “başka bir adama dönüşeceğini” söyler (1. Samuel 10:6). Dokuzuncu ayette de Tanrı’nın Saul’a “başka bir yürek” verdiği söylenir (1. Samuel 10:9). Bu ifadeler güçlüdür; fakat onları Yeni Antlaşma’daki yeniden doğuş öğretisiyle otomatik olarak özdeşleştirmek doğru olmaz. Bölümün kendi bağlamı Saul’un krallık görevi için hazırlanması ve Samuel’in verdiği işaretlerin gerçekleşmesidir. Tanrı Saul’u görevi için değiştiriyor ve güçlendiriyor.

“Başka bir yürek” ifadesi insanın en derin yönelişine dokunan güçlü bir dildir, fakat anlatının bundan sonra Saul hakkında söyleyeceği her şeyi peşinen çözmemize izin vermez. Kutsal Kitap bazen bir kişiye belirli bir görev için güç, cesaret ve yeni bir yön verirken o kişinin daha sonraki itaatini yine ciddiye alır. Bu yüzden burada olup biteni küçültmeden, “Saul artık ne yaparsa yapsın içi bütünüyle değişmiştir” sonucu da çıkarılmamalıdır.

Aynı dikkat RAB’bin Ruhunun Saul’un üzerine gelmesi için de gerekir. Hâkimler kitabında RAB’bin Ruhu bazı kişileri özel görevler için güçlendirmişti; şimdi Saul’da da benzer biçimde kral olarak görevine ilişkin bir güçlendirme görülür. Bu, RAB’bin Saul’u gerçekten kullanacağı anlamına gelir; fakat ruhsal armağan ile ömür boyu sadakat aynı şey değildir. Metin bizi armağanı küçümsememeye, ama armağanı karakterin yerine koymamaya çağırır.

Bu ayrım, Tanrı’nın Ruhu’nun Eski Antlaşma’daki işleyişini küçültmez. Saul gerçekten RAB’bin Ruhu’nun etkisi altında peygamberlik eder (1. Samuel 10:10). İnsanlar şaşırır: “Kiş oğluna ne oldu? Saul da mı peygamber oldu?” diye sorarlar; bu söz daha sonra bir deyim hâline gelir (1. Samuel 10:11–12). Saul’un başına gelen değişim gerçektir. Ancak ruhsal deneyimin kendisini kalıcı karakter güvencesi yapmak da metnin önüne geçmek olur.

Peygamberler topluluğunun müzik aletleriyle birlikte gelmesi de dikkat çekicidir. Metin onların tam olarak nasıl bir eğitim veya topluluk düzenine sahip olduğunu anlatmaz. Bu nedenle sahneyi modern anlamda bir “peygamberlik okulu” diye kesinleştirmek gereksizdir. Açık olan, RAB’bin Ruhunun Saul üzerinde etkili olduğu ve onun da bu toplulukla birlikte peygamberlik ettiğidir.

“Saul da mı peygamberler arasında?” sözü daha sonra bir deyime dönüşür. İnsanların şaşkınlığı, Saul’un bilinen geçmişiyle o gün gördükleri arasında büyük bir fark bulunduğunu gösterir. Fakat anlatı Saul’u bu yüzden peygamberlik görevine yerleşmiş biri ilan etmez. Bir defalık veya belirli bir dönemde yaşanan peygamberlik deneyimi ile hayat boyu peygamber olarak hizmet etmek aynı şey değildir. Samuel’in konumu ile Saul’un o günkü deneyimini birbirine karıştırmamak gerekir.

Bu sahne ayrıca insanın ruhsal deneyimi üzerinde sahiplik kuramayacağını da hatırlatır. Saul “Ben artık peygamberim” diyerek bir unvan ilan etmez; olay onun başına gelir ve çevresindekiler şaşırır. RAB’bin Ruhu’nun işi, insanın kendine gösterişli bir kimlik üretmesi için verilen süs değildir. Tanrı’nın verdiği deneyim insanı kendine değil, Tanrı’nın işine dikkat etmeye çağırmalıdır.

Samuel’in Saul’a verdiği işaretlerin amacı Saul’u her kararında işaret arayan birine çevirmek değildir. Bu üç olay belirli bir çağrının doğrulanması için verilir. Bugün bir insanın “Ben de üç işaret belirleyeyim; hepsi olursa Tanrı böyle istiyor” diye yöntem çıkarması bölümün anlattığını aşar. RAB burada Saul’a özel olarak konuşmuş ve Samuel aracılığıyla belirli işaretler vermiştir.

Yedinci ayette Samuel, işaretler gerçekleştiğinde Saul’a “elinden geleni yap, çünkü Tanrı seninledir” der (1. Samuel 10:7). Hemen ardından Gilgal’de Samuel’i yedi gün beklemesi gerektiğini bildirir (1. Samuel 10:8). Bu iki cümle birlikte okunmalıdır. Saul’a gerçek hareket alanı verilir, ama sınırsız bağımsızlık verilmez. Tanrı’nın onunla olması, Samuel’in bildirdiği sözü bekleme sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Değişen Saul Her Şeyi Anlatmıyor

İşaretler gerçekleştikten sonra Saul’un amcası nerede olduklarını sorar. Saul eşekleri aradıklarını, bulamayınca Samuel’e gittiklerini anlatır. Amcası Samuel’in ne söylediğini sorunca Saul yalnız eşeklerin bulunduğu haberini aktarır; krallık konusunu söylemez (1. Samuel 10:14–16).

Saul’un neden sustuğunu metin açıklamaz. Bunu hemen alçakgönüllülük, korkaklık, bilgelik ya da gizli hesap olarak adlandırmak doğru olmaz. Bunların her biri düşünülebilir, fakat ayetin kendisi yalnız Saul’un krallık konusunu anlatmadığını söyler. Belirsiz yerde karakter tahlili üretmek yerine, anlatının sonraki açık davranışlarını beklemek daha dürüsttür.

Bu sessizlik, bölümün ilerleyen kısmındaki saklanma sahnesiyle yan yana gelince okuyucunun dikkatini çeker. Saul önce krallık sözünü amcasına söylemez; sonra halk önünde seçildiğinde eşyaların arasına saklanmış bulunur (1. Samuel 10:22). İki olayı Saul’un iç dünyasına dair tek bir açıklamayla bağlamak caziptir, ama metin bunu açıkça yapmaz. Saul’un iç dünyasını bildiğimizi sanmamak gerekir.

Yine de bölüm Saul’u çok ilginç bir yerde tutar. Tanrı’nın Ruhu onun üzerine gelmiş, peygamberlik etmiş, işaretler gerçekleşmiş ve Tanrı ona başka bir yürek vermiştir. Buna rağmen bu güçlü deneyimler Saul’u bir anda kolayca okunabilir, bütünüyle olgun bir öndere dönüştürmez. Tanrı’nın gerçek işi ile insanın hâlâ gelişmesi gereken karakteri aynı hayatın içinde bulunabilir.

Bu, ruhsal deneyim ile karakter arasındaki önemli ayrımı düşündürür. İnsan güçlü bir dua cevabı yaşayabilir, büyük bir sorumluluk alabilir, çevresindekileri şaşırtan bir ruhsal deneyimden geçebilir. Bunların gerçek olması, kişinin bütün korkularının, zayıflıklarının ve yanlış eğilimlerinin bir anda yok olduğu anlamına gelmez. 1. Samuel 10 Saul hakkında nihai hükmü burada vermez; okuyucuyu gözlerini açık tutmaya çağırır.

Saul’un saklanması da bu yüzden tek cümlelik bir kişilik teşhisine indirgenmemelidir. Korku, çekingenlik, görevin ağırlığı, şaşkınlık ya da başka bir neden düşünülebilir; fakat anlatıcı bize hangisinin belirleyici olduğunu söylemez. “Tanrı seçtiyse hiç korkmamalıydı” demek de insanın gerçekliğini fazla basitleştirir. Tanrı’nın çağrısı kişiyi sorumluluktan kaçmaya haklı çıkarmaz; ama çağrılmış insanların her zaman korkusuz davranacağına dair bir vaat de vermez.

Bu belirsizlik bizi sabırlı okumaya zorlar. Kutsal Kitap karakterlerini birkaç sıfatla hızla sınıflandırmak kolaydır: cesur, korkak, imanlı, bencil. Oysa anlatı çoğu zaman kişiyi zaman içinde gösterir. Saul’un bu bölümdeki davranışlarını kaydetmek gerekir; fakat daha fazlasını söylemek için metnin ilerleyen açık eylemlerini beklemek gerekir.

Bölüm aynı zamanda Samuel’in Saul’a yaklaşımında da acele görmez. Önce özel olarak konuşur, işaretler verir, Saul bunları yaşar; sonra halk önünde seçim yapılır. Büyük görev yalnız kalabalığın alkışıyla başlamaz. Tanrı’nın sözü, kişisel doğrulama ve halk önündeki tanınma birbirini izler. Bu sıralama, çağrı ile ünü birbirine karıştırmamaya yardım eder.

Halkın Önünde Seçilen, Eşyaların Arasında Bulunan Kral

Samuel bütün halkı Mizpa’da RAB’bin önünde toplar. Önce onlara Mısır’dan ve başka sıkıntılardan kurtaran Tanrı’yı hatırlatır; ardından “Ama bugün sizi bütün sıkıntılarınızdan kurtaran Tanrınız’ı reddettiniz ve ‘Başımıza bir kral koy’ dediniz” diye yüzleştirir (1. Samuel 10:17–19). Krallığın kurulması, halkın önceki talebinin yanlış yönünün unutulmasıyla gerçekleşmez. RAB onların istediğini verirken gerçeği söylemeye devam eder.

Ardından oymaklar ve aileler RAB’bin önüne çıkarılır; Benyamin oymağı, Matri ailesi ve sonunda Kiş oğlu Saul seçilir (1. Samuel 10:20–21). Kullanılan yöntemin bütün ayrıntısı açıklanmaz; metin seçimin RAB’bin önünde yapıldığını gösterir. Bunu bugün kilisede lider seçmek için kura çekme buyruğuna çevirmek doğru değildir. Burada özel bir tarihsel geçiş anlatılmaktadır.

Bu halk önündeki seçim, Samuel’in Saul’u daha önce özel olarak ayırdığı gerçeğiyle çelişmez; tersine halkın göremediği seçimi toplum önünde açığa çıkarır. Samuel kimin seçileceğini zaten biliyordu, fakat halkın sürece tanık olması gerekiyordu. Böylece krallık yalnız Samuel ile Saul arasındaki özel bir iddiaya dayanmaz. RAB’bin seçimi topluluğun önünde belirginleşir.

Bu ayrıntı, insanın içinde taşıdığı çağrı ile topluluk önündeki sorumluluğu birbirinden ayırmayı da öğretir. Saul’un Samuel’le yaşadığı özel deneyimler gerçekti; fakat krallık yalnız “Ben Tanrı’dan duydum” sözüyle kurulmadı. Halkın önünde bir süreç yaşandı ve Samuel krallığın düzenini de açıkladı. Bugün kilisede aynı kura yöntemini aramak doğru olmaz; yine de kimse kendi iç kanaatini başkalarının sınamasının ve gerektiğinde hesap sormasının üstüne koymamalıdır. Büyük sorumluluk, özel bir iddiayı dokunulmaz hâle getirmemelidir. Tanrı’nın çağrısı insanı yalnızca öne çıkarmaz; aynı zamanda daha görünür bir sorumluluğun altına sokar.

Yine de halk önündeki tanınma, halkın her tepkisini doğru yapmaz. Aynı kalabalık biraz sonra “Kral çok yaşa!” diye bağıracaktır; başka kişiler ise Saul’u küçümseyecektir. Toplumun onayı ya da reddi tek başına Tanrı’nın seçiminin ölçüsü değildir. Bu bölüm hem çağrının yalnız kişisel hisse indirgenmesine hem de kalabalığın alkışının son hüküm sayılmasına karşı dikkatli bir denge kurar.

Saul seçildiğinde ortada yoktur. Halk RAB’be yeniden danışır ve onun eşyaların arasında saklandığı söylenir (1. Samuel 10:22). Bu sahne hem ciddi hem de şaşırtıcıdır. İsrail görünür, güçlü bir kral istemiştir; seçilen adam ise halka görünmek yerine saklanmıştır. Birkaç ayet sonra onu eşyaların arasından çıkarıp halkın ortasına getirirler.

Saul ayağa kalktığında yine dış görünüşü vurgulanır: halkın arasında omuzlarından yukarısı kadar daha uzundur (1. Samuel 10:23). Samuel “RAB’bin seçtiği adamı görüyor musunuz? Halkın arasında onun gibisi yok” der ve halk “Kral çok yaşa!” diye bağırır (1. Samuel 10:24). Halkın istediği görünür kral gerçekten de görünür biçimde etkileyicidir.

Fakat anlatı okuyucuyu yalnız kalabalığın coşkusuna bırakmaz. Samuel krallığın nasıl işlemesi gerektiğini halka açıklar, bunu bir kitaba yazar ve RAB’bin önüne koyar (1. Samuel 10:25). Bu ayrıntı kralın sınırsız olmadığını hatırlatır. İsrail’in kralı da RAB’bin önünde belirlenmiş bir düzene tabidir. Bölüm 8’de anlatılan “kralın alacakları” kadar, kralın kendisinin de hesap vereceği bir düzen vardır.

Bu yazılı düzenin tam içeriği verilmediği için, ayetin söylemediği maddeleri sıralamak doğru olmaz. Fakat yazının RAB’bin önüne konması, krallığın yalnız insan isteğiyle biçimlenen sınırsız bir yetki olmadığını açıkça gösterir. Kral halkın üzerinde olsa bile Tanrı’nın üzerinde değildir. İsrail’de krallık, en azından olması gereken biçimiyle, RAB’bin sözünün sınırları içinde yaşamak zorundadır.

Bu ayrıntı bölüm 8’deki uyarıyı da dengeler. Orada kralın neleri “alabileceği” anlatılmıştı; burada ise krallığın kendisinin RAB’bin önünde bir düzene bağlandığı görülür. Kutsal Kitap insan yönetimini ne romantikleştirir ne de başıboş bırakır. Güç gerçektir, ihtiyaç olabilir, fakat sınır ve hesap verme de gereklidir.

Saul evine dönerken Tanrı’nın yüreklerine dokunduğu yiğit kişiler onunla gider. Fakat bazı değersiz kişiler “Bu adam bizi nasıl kurtarabilir?” diyerek onu küçümser ve armağan getirmez (1. Samuel 10:26–27). Halkın tamamı aynı fikirde değildir. Krallık başladığı anda bile destek, kuşku ve küçümseme yan yanadır.

Saul’un buna sessiz kalması dikkat çekicidir. Bazı çeviriler onun duymazdan geldiğini söyler. Bu davranışı burada kesin olarak “mükemmel liderlik” diye övmek de, “zayıflık” diye suçlamak da gerekmez. O anda intikam almaması, en azından eleştiriye karşı acele bir şiddet tepkisi vermediğini gösterir. Bölüm, karakterinin bütün geleceğini tek harekete bağlamadan bu sessizlikle kapanır.

Samuel 10’un büyük gerilimi burada toplanır. Saul gerçekten RAB tarafından seçilmiş, Samuel tarafından ayrılmış, işaretlerle doğrulanmış ve halk önünde belirlenmiştir. Aynı zamanda halkın kral isteği RAB’bi reddediş olarak hatırlatılmış, Saul saklanmış ve bazı kişiler onu küçümsemiştir. Tanrı’nın seçimi gerçektir; insanın zayıflığı da gerçektir. Biri diğerini yok etmez.

Bu yüzden bölüm ne Saul’u hemen kusursuz bir kahramana çevirir ne de daha baştan başarısız ilan eder. Okuyucuya daha zor ama daha dürüst bir görev verir: Tanrı’nın bir kişiyi kullanabilmesiyle o kişinin bütün karakterinin onaylanmış olması arasındaki farkı korumak. Görev, armağan ve güçlü deneyim önemlidir; fakat sadakat zaman içinde görünür.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Samuel’in Saul’a verdiği işaretlerin hepsi aynı gün gerçekleşiyor. Sizce bu işaretler Saul’un görevini doğrularken neden onun bütün geleceğini garanti altına almıyor?
“Tanrı ona başka bir yürek verdi” ve “başka bir adama dönüşeceksin” sözlerini bölümün kendi bağlamında nasıl anlamak gerekir? Ruhsal bir deneyimi karakterin tamamıyla eşitlemenin ne gibi tehlikeleri olabilir?
Saul krallık konusunu amcasına anlatmıyor ve daha sonra eşyaların arasına saklanıyor. Metin nedenini açıklamadığına göre, bir insanın davranışını yorumlarken bilmediğimiz boşlukları doldurma eğilimimiz hakkında ne fark ediyorsunuz?
Halk Saul’un uzun boyunu görüyor ve “Kral çok yaşa!” diye bağırıyor. Görünür etkileyicilik ile güvenilir önderlik arasındaki farkı kendi hayatınızda nasıl ayırt edebilirsiniz?
Samuel krallığın düzenini yazıp RAB’bin önüne koyuyor. Sizce bu ayrıntı insan önderliğinin sınırları ve hesap verme sorumluluğu hakkında ne söylüyor?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Güçlü Bir Deneyimi Karakter Belgesi Yapmayın

Saul peygamberlik etti ve insanlar şaşırdı. Gerçek bir ruhsal deneyim değerlidir; fakat tek başına insanın bütün hayatını anlatmaz. Kendinizde veya başkasında etkileyici bir ruhsal an gördüğünüzde, bunu uzun süreli sadakat, doğruluk ve karakterin yerine koymayın. Meyveyi zaman içinde gözlemleyin.

Bilmediğiniz Niyeti Uydurmayın

Saul neden krallık sözünü amcasına söylemedi? Neden eşyaların arasına saklandı? Metin bunu açıklamıyor. İnsan ilişkilerinde de davranışları hemen niyetlerle doldurmak kolaydır. Birinin sessizliğini kibir, korku veya kötü niyet diye adlandırmadan önce gerçekten bildiğiniz şeyle tahmininizi ayırın.

Görev Aldığınızda Sınırlarınızı da Dinleyin

Samuel Saul’a “elinden geleni yap” derken aynı zamanda Gilgal’de kendisini beklemesini söylüyor. Yetki, sınırsız hareket özgürlüğü değildir. Bir sorumluluk aldığınızda size verilen alanı bilin, ama o alanın sınırlarını da bilin. “Bana güvenildi” cümlesini “Kimseye hesap vermem” diye çevirmeyin.

Görünür Etkiyi İç Gerçeklikle Karıştırmayın

Saul kalabalığın içinde hemen fark edilen biridir. Fakat insanın boyu, sesi, başarısı, takipçi sayısı veya kendine güveni karakterini ölçmez. Özellikle önder seçerken dışarıdan etkileyici olanı aceleyle güvenilir ilan etmeyin. Zaman içinde doğruluk, sözünde durma ve gücü nasıl kullandığı daha çok şey söyler.

Alkışa da Küçümsemeye de Esir Olmayın

Bir grup “Kral çok yaşa!” diye bağırırken başka bir grup Saul’u küçümsüyor. İnsanların görüşü hızlı değişebilir ve aynı anda birbirine zıt olabilir. Kimliğinizi yalnız alkıştan kurarsanız eleştiri sizi yıkar; yalnız eleştiriye bakarsanız da çağrınızı unutabilirsiniz. Doğru eleştiriyi dinleyin, ama değerinizi kalabalığın sesine teslim etmeyin.

Tanrı’nın Seçimini İnsan Hatasızlığıyla Eşitlemeyin

Tanrı Saul’u gerçek bir görev için seçmiştir. Bu, Saul’un vereceği her kararın otomatik olarak doğru olacağı anlamına gelmez. Aynı şekilde bugün bir kişinin gerçekten hizmete çağrılmış olması, eleştiriden veya hesap vermekten muaf olduğu anlamına gelmez. Görev kutsal olabilir; görevi taşıyan insan yine insandır.

Büyük Görevden Önce Sözü Dinlemeyi Öğrenin

Saul’un yolu kalabalığın alkışına çıkmadan önce Samuel’in yanında Tanrı’nın sözünü dinlemeye uzandı. Siz de büyük kararlar veya görünür sorumluluklar öncesinde sessizce dinlemeye yer açın. Hızla harekete geçmek bazen cesaret değil, dinlemeye tahammülsüzlüktür. Tanrı’nın açık sözünün önüne kendi heyecanınızı koymayın.