2. Korintliler 10 — Yetkinin Amacı

2. Korintliler 10. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Dokuzuncu bölümün sonunda Pavlus kardeşlerin yardımından ve Tanrı'ya yükselen şükrandan söz etmişti. Onuncu bölüm başladığında konuşmanın sesi değişiyor. Korint'te bazı kişiler onun yüz yüze geldiğinde ürkek, uzaktan mektuplarında ise cesur olduğunu söyleyerek elçiliğini sorguluyor. Pavlus bu eleştiriyi görmezden gelmiyor, fakat kendisini savunurken rakiplerinin güç gösterisini taklit de etmiyor. Söze Mesih'in alçakgönüllülüğü ve yumuşaklığıyla başlıyor. Elinde yetki var; asıl soru bu yetkinin nereden geldiği ve hangi amaçla kullanılacağı.

Bölümün üç hareketi birbirine bağlı. Önce Pavlus mücadeleyi hangi silahlarla yürüttüğünü ve nelerin yıkılması gerektiğini anlatıyor. Ardından kendi davranışı hakkında yapılan eleştirilerle yüzleşip Rab'bin verdiği yetkinin topluluğu geliştirmek için olduğunu söylüyor. Sonunda da insanları kendi başarılarına bakarak birbirleriyle yarıştıran ölçüleri reddediyor. Pavlus'un istediği övgü, kendisinin güçlü görünmesiyle ilgili değil. Rab'bin verdiği görev içinde sadık kalmayı ve Korintlilerin imanı büyüdükçe Müjde'nin daha ileri yerlere ulaşmasını istiyor.

01 — METNİ ANLAYIN

Alçakgönüllülükle yürütülen mücadele

Pavlus konuşmasına kendi isminin ağırlığıyla başlamıyor; Mesih'in karakterini öne çıkarıyor. Yüz yüze ürkek, uzakta cesur diye küçümsendiğini biliyor (bkz. 2. Korintliler 10:1–2). Fakat Korint'e vardığında bazılarına karşı sert davranmak zorunda kalmamayı diliyor. Onda görülen yumuşaklık, sorunu önemsemediği anlamına gelmiyor. Mesih'in alçakgönüllülüğünü kendisine ölçü yapan bir elçi, gerektiğinde yüzleşebilir; ama yüzleşmeyi kişisel güç gösterisine çevirmek istemez. Bu başlangıç, ileride yetkinin ne için verildiğiyle ilgili sözlerin yönünü belirliyor.

Eleştirmenlerin gözünde görünür cesaret, kişisel varlık ve konuşma etkisi önemliydi. Pavlus ise gerçek elçilikte bunların belirleyici olmadığını gösterecek. “Olağan insanlar gibi yaşıyorsak da, insansal güce dayanarak savaşmıyoruz” diyor (bkz. 2. Korintliler 10:3). Burada insan bedenini kötülemiş olmuyor. Beden içinde yaşarken hizmet ettiği dünyayı tanıyor, insanlarla konuşuyor ve mektuplar yazıyor. İtirazı, Tanrı'nın işini yürütmek için yalnız insanın etkileyici yöntemlerine güvenme düşüncesine karşıdır.

Dördüncü ayette silahları anması şaşırtıcı bir görüntü oluşturuyor. Ancak Pavlus hangi kalelerden söz ettiğini hemen açıklıyor: Tanrı bilgisine karşı yükselen safsatalar ve engeller yıkılıyor, her düşünce Mesih'e bağımlı kılınıyor (bkz. 2. Korintliler 10:4–5). Savaşın görünür hedefi insan bedenleri veya topraklar değil, Tanrı'nın gerçeğine karşı direnç üreten iddialardır. Kullanılan benzetme güçlüdür, çünkü yanlış düşünce bazen kendisini dokunulmaz bir savunma duvarı gibi gösterir. Pavlus böyle bir duvarın karşısına kendi kişiliğini değil Tanrı'nın gücünü koyuyor. Öğreti mücadelesinin neden yalnız güzel hitabet yarışı olmadığı bu cümlelerden anlaşılır.

“Her düşünceyi tutsak edip Mesih'e bağımlı kılmak” ifadesinin konusu da dikkatle seçilmeli. Pavlus'un bağlamında kendi zihnine gelen her düşünceyle ayrı bir savaş tekniği geliştirdiği anlatılmıyor. Özellikle Müjde'ye karşı çıkan düşünsel iddialar ve topluluğu başka öğretmenlere bağlayan gururlu savlar hedefte (bkz. 2. Korintliler 10:5). Kişinin kendi düşünce yaşamını Mesih'in sözüyle sınaması buna uygun bir uygulama olabilir. Ancak pasajın doğrudan gündemi, Korint'te gerçek elçilik öğretisinin hangi ölçüyle savunulacağıdır. Pavlus burada gizli ruhsal düşmanların coğrafyasını veya özel dualarla yıkılacak görünmez binaları tarif etmiyor.

Efesliler 6:10–18 ruhsal mücadelenin daha geniş yönlerini anlatsa da, iki pasajı birbirinin yerine geçirmek doğru olmaz. Efesliler'de Tanrı'nın verdiği bütün silahları kuşanma çağrısı bulunur; Korintliler'de ise yanlış iddiaları ve Mesih'e yönelen itaatsizliği hedef alan elçilik savunması öne çıkar. Her iki yerde de gücün kaynağı insandan üstün olduğu halde görev insanları şeytanlaştırmak değildir. Pavlus'un sözlerindeki keskinlik, kişilere karşı küçük düşürme serbestliği vermez. Sonraki ayetlerde onun yetkiyi hangi amaçla kullanacağını kendisi açıklayacaktır.

Altıncı ayet bu mücadeleyi gerçek kilise düzenine bağlıyor. Pavlus, Korintlilerin itaati tamamlandığında bağımlı olmayan her eylemi cezalandırmaya hazır olduklarını bildiriyor (bkz. 2. Korintliler 10:6). Böyle bir ifade onun yetkisinin yalnız teorik tartışmayla sınırlı olmadığını gösterir. Fakat söz, şahsi intikam ilanı olarak okunamaz. Topluluğun Mesih'e sadakatiyle ilgili somut bir sorun karşısında düzeltici elçilik yetkisini kullanacağını söylüyor. Birkaç ayet sonra bunun topluluğu yıkmak için değil geliştirmek için verildiğini açıkça belirtiyor.

Pavlus'un korumak istediği sınır, gücün gerçekten kime ait olduğu konusunda beliriyor. Silahlar Tanrısal güç taşıyor; amaç düşüncelerin Mesih'e boyun eğmesi; elçinin kendisi ise Mesih'in yumuşaklığını örnek alıyor. Bu üç gerçek ayrı kaynaklardan toplanmış bir önderlik öğretisi gibi görünmüyor, aynı bölümün birbirine bağlı sözleri olarak ilerliyor. Kendi iradesini herkesin üstüne koyan bir kişi, Mesih'e bağımlılığı başkalarından istese bile kendi ölçüsünü kaybetmiş olur. Pavlus'un savunması bu tür bir çelişkiyi örtmek yerine yetkinin baştan sona Mesih'in altında kalmasını gerektiriyor.

Elçilik yetkisi insanları geliştirmek içindir

Karşıtlarının bakışını sorgulayan Pavlus, “Gözünüzün önündekine bakın” diyor (bkz. 2. Korintliler 10:7). Bazıları Mesih'e ait olma iddiasını yalnız kendileri için geçerli bir üstünlük belgesi gibi kullanıyor. Pavlus onların Mesih'e ait olduğunu söylemekle yetinip kendisini dışarıda bırakmalarını sorguluyor. Aynı Mesih'in hizmetinde olma iddiası, konuşmacının gösterişine göre tek yanlı dağıtılacak bir ödül değildir. Korintliler Pavlus'u yıllardır tanımakta ve Müjde'yi onun hizmetiyle duymuş bulunmaktadır. Böylece ilk bakışta kişisel bir tartışma gibi görülen durum, elçilik tanıklığının ciddiyetiyle ilişkili hale geliyor.

Rab'bin kendisine verdiği yetkiyle biraz fazla övünse bile utanmayacağını söylemesinin nedeni açıktır. Bu yetki Korintlileri yıkmak için değil, onları geliştirmek için verilmiştir (bkz. 2. Korintliler 10:8). Pavlus, saygınlığını ispatlamak uğruna topluluğun zarar görmesini istemiyor. Gerçek yetki, zorlandığında insanlara ne yapabildiğiyle değil, onları hangi amaç doğrultusunda yönlendirdiğiyle değerlendiriliyor. İmanlıların Mesih'e sağlam biçimde bağlanması, elçinin kişisel üstünlük iddiasından daha önemli. Bu cümle mektubun sonuna doğru yeniden dönecektir (bkz. 2. Korintliler 13:10).

Pavlus'un güçlü mektupları konusunda dolaşan sözler ayrıntıya giriyor. Eleştirmenlere göre yazıları ağır ve etkili, kişisel varlığı etkisiz, konuşma yeteneği ise sıfırdır (bkz. 2. Korintliler 10:9–10). Bu sözlerin rakiplerce ileri sürüldüğünü unutmamak gerekir. Pavlus kendisinin gerçekte konuşamayacak durumda olduğunu burada kabul etmiyor; kendisine yöneltilen küçümsemeyi aktarıyor. Onun yazılarına gösterilen saygıyla fiziksel varlığına duyulan küçümseme arasındaki uçurum, Korintlilerin onu nasıl dinlediğiyle ilgilidir. Elçi, kişisel görünümünü bir yarış nesnesi yaparak cevap vermiyor.

“Uzaktayken mektuplarımızda ne diyorsak, aranızdayken de öyle davranıyoruz” cevabı, suçlamanın kalbine dokunuyor (bkz. 2. Korintliler 10:11). Burada güvenilirlik konusunda açık bir iddia var. Pavlus'un mektuplarını yalnız korkutmak için yazdığı sanılmamalı; gerektiğinde sözünü yüz yüze davranışa dönüştürecektir. Öte yandan yüz yüze geldiğinde şiddetli bir üstünlük gösterisi aramaması, yazdıklarının boş olduğu sonucuna götürmez. Hem mektup hem ziyaret aynı elçilik sorumluluğunun parçalarıdır. Söz ve eylemin birbirinden kopmaması, bölümdeki yetki savunmasının temel sınavıdır.

Bu bölümü yalnız başarılı veya başarısız bir konuşmacının değerlendirilmesi gibi okumak yetersiz olur. Korintliler Pavlus'u çeşitli hizmetlerinden tanıyor, ancak rakiplerinin dış görünüşe dayanan ölçülerinden etkilenmiş bulunuyor. Pavlus'un seçtiği cevap, gerçek elçilikte güvenilir söz ile somut davranışın birlikte ilerlediğini gösteriyor. Aynı nedenle başlangıçta Mesih'in yumuşaklığını anması önemsiz bir nezaket cümlesi değildir. Kendi davranışını Mesih'in karakterine göre biçimlendirmek, yetkinin sınırını içeriden belirler. Güçlü görünen biri her zaman böyle bir özdenetim göstermek zorunda hissetmeyebilir; Pavlus ise bu ölçüden vazgeçmiyor.

Yetki meselesini yeniden düşündüğümüzde 10:6 ile 10:8'in yan yana durması anlam kazanıyor. Pavlus disiplin uygulamaya hazır olduğunu saklamıyor, fakat onu hangi amaçla yapacağını da söylüyor. Bir topluluğu geliştirmek, yanlışları hiç adlandırmamak anlamına gelmez. Aynı şekilde yanlışları ciddiye almak da insanları onarmayı önemsememek anlamına gelmez. Elçiliğe ait özel yetkiyi bugünkü her kilise göreviyle özdeşleştirmeden, burada kullanılan gücün Mesih'e bağımlı olduğunu görebiliyoruz. Korint'teki olgunlaşma amacı metnin kendi sözüyle korunuyor.

Rab'bin verdiği hizmet alanında kalmak

Son bölümde Pavlus karşılaştırma yarışından söz ediyor. Kendilerini tavsiye eden bazı kişilerin birbirleriyle ölçüşerek anlayışsız davrandıklarını söylüyor (bkz. 2. Korintliler 10:12). Böyle bir değerlendirme döngüsünde ölçü yine aynı grubun kendi hakkında verdiği hükümden ibaret kalır. Birinin büyük sayılması için diğerinin küçük görünmesi yeterli hale gelir. Pavlus bu yarışı sürdürerek kendisini daha üst basamağa çıkarmaya çalışmıyor. Karşılaştırmanın kendisine verilen görevi belirsizleştirdiğini gösteriyor.

Buna karşılık Tanrı'nın kendileri için belirlediği hizmet alanının sınırlarından söz ediyor. Bu alan Korintlilere kadar uzanmıştır; çünkü Pavlus Müjde'yi onlara ilk ulaştıran ekipte bulunuyordu (bkz. 2. Korintliler 10:13–14). İddiası yalnız “ben daha önce geldim” diyerek onur toplamak değildir. Söz konusu toplulukla gerçek bir Müjde ilişkisi ve sorumluluk geçmişi vardır. Bu geçmiş, rakiplerinin kişisel gösteri yoluyla kazanmak istediği güvene karşı somut bir tanıklıktır. Pavlus kendi alanını keyfine göre sınırsızca büyütülmüş bir yetki haritası olarak göstermiyor. Sınırın belirleyicisi Tanrı'dır.

Bu sınırlar, Müjde'nin daha ilerilere gitmesini istemesine engel olmuyor. Korintlilerin imanı büyüdükçe hizmetlerinin daha geniş bir alana ulaşmasını ve Müjde'nin başka yerlere duyurulmasını umuyor (bkz. 2. Korintliler 10:15–16). Buradaki genişleme, başkasının emeğini ele geçirerek büyüme düşüncesinden ayrı tutuluyor. Pavlus başkasının tamamladığı işle övünmek istemediğini açıkça ifade ediyor. Böylece hem görevin sınırı hem Müjde'nin yayılma arzusu aynı anda görülebiliyor. Tanrı'nın verdiği görev içinde kalmak, Mesih'in haberinin başka yerlere gitmesine kapalı olmak değildir.

Korintlilerin imanının büyümesiyle Müjde'nin başka yerlere gitmesi arasında kurulan ilişki çok şey anlatıyor. Pavlus yalnız Korint topluluğunun kendisine bağlı kalmasını istemiyor; onların olgunlaşmasını başka insanlara hizmet edebilmenin yolu olarak görüyor (bkz. 2. Korintliler 10:15–16). İmanın gelişmesi burada kilisenin kendi içine kapanmasıyla sonuçlanmıyor. Pavlus başka bir hizmetçiye ait meyveye el koymadan ilerlemenin mümkün olduğunu düşünüyor. Kendi tanıklığının gerçek sınırlarını bilirken Müjde'nin etkisini o sınırların ötesine taşımayı arzuluyor. Böylece hizmete sadakat ile Müjde'nin yayılma isteği birbirinin rakibi olmuyor.

Korint'teki topluluğun geçmişi Pavlus'un bu iddiasına somut bir arka plan verir. Elçilerin İşleri 18:1–11 Pavlus'un kente gelişini, Müjde'yi duyurmasını ve orada hizmetini sürdürmesini anlatır. Bu tanıklık, “size kadar ulaştık” sözünün uzaktan uydurulmuş bir yetki iddiası olmadığını görmemizi sağlar. Korintlilerle ilişkisi gerçek bir hizmet geçmişine dayanır. Bununla birlikte Pavlus bu geçmişi sınırsız güç elde etmenin gerekçesine çevirmiyor. Yetki somut emekle ilişkilendirilirken görevin Tanrı tarafından belirlenen sınırı da korunuyor.

“Övünen, Rab'le övünsün” ifadesi bütün tartışmanın sonucudur (bkz. 2. Korintliler 10:17). Pavlus Yeremya'nın insanın kendi bilgeliği, gücü ve zenginliğiyle övünmemesi gerektiğini söyleyen çağrısını hatırlatır (bkz. Yeremya 9:23–24). Bu söz, gerçek hizmetin meyvesini görmeyi veya bunun için sevinmeyi yasaklamıyor. Yalnız güven ve övünç merkezinin değişmesi gerekiyor. İnsan kendi adına topladığı hayranlığı nihai onay ölçüsü yapamıyor. Pavlus'un anlattığı hizmet, Rab'den gelen bir görev olarak başladı ve övgünün de O'na yönelmesiyle kapanıyor.

Yeremya'nın çağrısı kendi bilgeliği, gücü veya zenginliğiyle övünmek yerine Rab'bi tanımaya yönelir. Rab'bin yeryüzünde sevgiyi, adaleti ve doğruluğu gerçekleştirdiğini bilmek övünmenin doğru içeriğidir (bkz. Yeremya 9:23–24). Bu arka plan, Pavlus'un kendi ününü değil Tanrı'nın işini niçin öne çıkardığını açıklar. Elçinin kimliği yalnız söyleme gücüyle kurulamaz; duyurduğu Müjde'nin kaynağı ve hayatının yönü önemlidir. Pavlus insanları Rab'bin karakterini gözden çıkaran bir gösteriye çağırmıyor. Kendisine verilen görevi bu karakterin önünde hesap verebilir biçimde yürütmek istiyor.

Bölümün son ayeti kendisini tavsiye edenle Rab'bin kabul ettiği kişi arasında ayrım yapıyor (bkz. 2. Korintliler 10:18). Pavlus kendi sözlerinin bütün insan değerlendirmelerini gereksiz kıldığını düşünmüyor. Zaten Korintlilerin önünde yaptıklarına, onlara duyurduğu Müjde'ye ve dürüstlüğüne başvurmuştur. Ancak insanın kendi kendisine verdiği yüksek not son hüküm olamaz. Tanrı'nın onayı, rakiplerin rekabetinden ve elçinin kendi savunmasından daha derin bir ölçüdür. Bu nedenle 10. bölümde gerçek gücün merkezi görünür itibardan Rab'bin hükmüne taşınmış oluyor.

Son cümlenin ışığında girişteki küçümsemeyi yeniden hatırlamak yararlı. Pavlus'un mektupları sert, kişisel varlığı zayıf diye alay eden kişiler yetkinin görüntüsüyle ilgileniyor. Pavlus ise Mesih'in yumuşaklığını koruyarak somut itaat, dürüst söz ve Tanrı'nın belirlediği görev alanından söz ediyor. Başka bir insanın verdiği payeye muhtaç olmadan görevini açıklıyor; yine de kendisini sorgulanamaz ilan etmiyor. Onun güveni sonuçta kendi büyük kişiliğine dayanamaz. Yetkinin amacı Korintlileri geliştirmek, kaynağı Rab, son övüncü de yine Rab'dir.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Pavlus'un 2. Korintliler 10:1–3 sözlerinde Mesih'in yumuşaklığı ile yüzleşmeye hazır olmak nasıl birlikte görülüyor?
2. Korintliler 10:4–6 içinde yıkılan kalelerin ne olduğu, hemen sonraki düşünce ve itaat sözleriyle nasıl açıklanıyor?
Pavlus'un 2. Korintliler 10:8–11 içindeki yetki tanımı, mektuplarıyla yüz yüze davranışı hakkında ileri sürülen suçlamaya nasıl cevap veriyor?
Tanrı'nın belirlediği hizmet alanında kalmak, Pavlus'un 2. Korintliler 10:13–16 içinde Müjde'nin daha ileri gitmesini istemesiyle nasıl bağdaşıyor?
2. Korintliler 10:17–18 son onay ölçüsünü kimin eline bırakıyor ve bu ölçü bölümün başındaki eleştirilerle nasıl ilişkilidir?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Yumuşaklıkla konuşmak. Pavlus Korintlilere hitap ederken Mesih'in karakterini kendi tavrının başına koyuyor. Bir anlaşmazlık içinde doğruyu söyleme sorumluluğumuz varsa ilk ölçümüz kendi öfkemiz veya görünür gücümüz olmamalı. Burada gerçek yüzleşmeden kaçmak öğretilmiyor; sözümüzün ve davranışımızın Mesih'e bağlı kalması isteniyor. Pavlus'un alçakgönüllülükle başlayan savunması bu bakımdan doğrudan bir sınama sunuyor.

Yanlış düşünceyi doğru hedefte karşılamak. Beşinci ayet Tanrı bilgisine karşı çıkan safsataları ve gururlu engelleri hedef alıyor. Bir öğretiyi değerlendirirken etkileyici konuşmacıyla veya duygu gücüyle yetinmek yerine onun Mesih'in sözüyle uyuşup uyuşmadığına bakabiliriz. İnsanları küçültmek ile yanlış iddiaları sınamak aynı şey değildir. Pavlus'un verdiği mücadele örneği gerçeği savunmanın hedefini belirliyor.

Yetkinin sonucunu görmek. Pavlus Rab'bin kendisine verdiği yetkinin Korintlileri geliştirmek için olduğunu söylüyor. Verilen sorumluluğu kullandığımız yerde ortaya çıkan sonucun insanları geliştirmeye hizmet edip etmediğini sorgulamak bu ayetin doğal karşılığıdır. Sert bir uyarı bazen gerekebilir, fakat kendi gücümüzü kanıtlamak onun amacı olamaz. Bölüm, yetkiyi Mesih'e ve topluluğun olgunlaşmasına bağlayarak sınırlandırıyor.

Söz ile eylemi bir arada tutmak. Pavlus mektuplarında söylediğinin Korint'e gittiğinde yapacağından ayrı olmadığını vurguluyor. Kendi sözlerimizin insanlar üzerinde uyandırdığı beklentiyle davranışlarımız arasında açıklanmamış bir uçurum kalmaması önemlidir. Daha önce açıkladığımız bir tutumu koşullar değiştiğinde dürüstçe yeniden anlatabiliriz. Bölümün ölçüsü, farklı ortamlarda farklı kişiler gibi görünmeye çalışmaktan uzak bir güvenilirliktir.

Başkasının emeğine saygı göstermek. Pavlus başka hizmetçilerin tamamladığı işler üzerinden övünmeyi reddediyor. Kendimize emanet edilen bir görevde ilerlerken başkasının katkısını kendi payemiz gibi göstermemek bu söze doğrudan bağlıdır. Müjde'nin daha ileri yerlere ulaşmasını istemek, başka birinin emeğini görünmez kılmayı gerektirmez. Pavlus hizmet alanını Tanrı'nın belirlediği sınırlar içinde düşünmemize yardım ediyor.

Son övüncü Rab'be bırakmak. Pavlus kendisini tavsiye edenlerin sözünü son onay saymıyor. Başarılı bir hizmetten sevinç duyabilir ve gerçek meyveyi dürüstçe anlatabiliriz; fakat bu meyvenin kendi kişiliğimizin büyüklüğünü kanıtlayan son hüküm olduğunu düşünmemeliyiz. On sekizinci ayet, değerlendirmenin Rab'bin elinde olduğunu söylüyor. Bu nedenle övünç yönünü insan alkışından Tanrı'ya çevirebilir.

Kaynaklar

Kutsal Kitap, Türkçe Yeni Çeviri: 2. Korintliler 10; özellikle 2. Korintliler 10:1–18.
Yeremya 9:23–24: övünmenin kime yönelmesi gerektiği hakkında Pavlus'un kullandığı Eski Antlaşma sözü.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Kutsal Kitap çalışması: 2. Korintliler 9 — Sevinerek Vermek. Pavlus'un Korint'le ilişkisini anlamak için aynı mektubun hemen önceki bölümü.

Çalışmalarım