2. Tarihler 6 — “Gökten Duy ve Bağışla”: Süleyman’ın Tapınak Duası

Bu Metin Nasıl Hazırlandı?

Bu çalışma, Türk edebiyatının edebi üslup zenginliğini yansıtan hibrit bir yapay zeka modeli desteğiyle taslaklandırılmış; teolojik doğruluk, bağlamsal derinlik ve editoryal içerik kontrolü Veritas Liberat ekibi tarafından gerçekleştirilerek gerekli düzeltmeler yapılmış ve yayına hazırlanmıştır. Veritas Liberat ekibi hataları ayıklar, teolojik kavramları doğrular, metnin ruhunu işler ve son sözü söyler. Ölçüyü de Veritas Liberat ekibi belirlemez: Ölçüyü Kutsal Kitap belirler. "Yapay zeka bizim için sadece zengin bir çırak, insan ise metne ruhunu veren ustadır."

Kutsal Kitap Türkçe Çevirisinden okuyun

GİRİŞ

Tapınak artık doludur; fakat insanlarla değil yalnız. Bir önceki bölümde RAB’bin görkemi bulutla evi doldurmuş, kâhinler hizmet edemeyecek hâle gelmişti. 2. Tarihler 6, bu güçlü sahnenin ardından Süleyman’ın sözleriyle açılır. Kral önce “RAB karanlık bulutta oturacağını söylemişti” der, sonra Tanrı için görkemli bir tapınak yaptığını ilan eder (2. Tarihler 6:1-2). Fakat biraz sonra kendi cümlesini sınırlar: “Gökler, göklerin gökleri bile seni içine alamaz; benim yaptığım bu tapınak ne ki?” (2. Tarihler 6:18).

Bu iki ifade birlikte okunmalıdır. Süleyman tapınağa “Tanrı artık bu binanın içinde yaşıyor ve başka yerde değil” demez. Tapınak Tanrı’nın adını koyduğu, halkın O’na yönelerek dua ettiği belirli ibadet merkezidir; Tanrı’nın varlığını sınırlandıran kutu değildir.

Süleyman sonra bütün İsrail topluluğuna dönüp Davut’a verilen sözün gerçekleştiğini anlatır. Davut tapınağı yapmak istemiş, Tanrı ise bu arzuyu değerli bulmuş ama yapıyı oğlunun kuracağını söylemişti. Süleyman şimdi kendisinin tahta oturduğunu ve tapınağı tamamladığını, RAB’bin sözünü tuttuğunu ilan eder (2. Tarihler 6:3-11). Krallık başarısı Tanrı’nın daha önce verdiği sözün içinde anlam kazanır.

Sonra kral tunç bir platform üzerinde bütün topluluğun önünde diz çöker, ellerini göğe açar ve uzun duasına başlar (2. Tarihler 6:12-13). Dua tapınağın güzelliğine hayranlıkla başlamaz. Tanrı’nın antlaşmasına sadakatine, Davut’a verdiği söze ve insanın bütün yüreğiyle O’nun önünde yürümesine odaklanır.

Bundan sonra aynı cümle tekrar tekrar duyulur: “Gökten duy.” Komşuya karşı suç, savaşta yenilgi, kuraklık, kıtlık, salgın, yabancıların duası, savaş seferi ve hatta sürgün durumunda Süleyman Tanrı’dan gökten duymasını, bağışlamasını, doğru hüküm vermesini ve halkı yeniden yöneltmesini ister (2. Tarihler 6:22-39). Tapınak duası, “bu bina bizi her koşulda korur” diye bir güvence değildir. Tam tersine, günahın gerçekliğini ve halkın tekrar tekrar bağışlanmaya muhtaç olacağını kabul eden bir duadır.

Bölümün en şaşırtıcı bölümlerinden biri yabancıyla ilgilidir. İsrail halkından olmayan biri RAB’bin büyük adını duyup uzaktan gelirse ve bu tapınağa yönelerek dua ederse, Süleyman Tanrı’dan onu da gökten duymasını ister; amaç “yeryüzündeki bütün halkların” RAB’bin adını bilmesidir (2. Tarihler 6:32-33). Tapınak ulusal merkezdir, fakat dua ufku yalnız İsrail’le kapanmaz.

2. Tarihler 6 böylece tapınağın gerçek anlamını dua aracılığıyla açıklar. Tanrı binaya sığmaz; ama halk dua ederken yüzünü bu yere çevirir. Günah olur; ama bağışlanma istenir. Yargı gelir; ama dönüş yolu kapanmaz. Yabancı gelir; ama kapı yalnız soy bağıyla korunmaz. Tapınağın değeri, taşın büyüsünde değil Tanrı’nın sözüne, adına ve merhametine yönelen ilişkidedir.

01 — METNİ ANLAYIN

Verilen Söz, Kurulan Ev ve Göklere Sığmayan Tanrı

Süleyman bütün İsrail’i kutsadıktan sonra RAB’bi över. Mısır’dan çıkıştan beri hiçbir kent veya kral seçmediğini, fakat sonunda adının bulunması için Yeruşalim’i ve halkını yönetmesi için Davut’u seçtiğini hatırlatır (2. Tarihler 6:4-6). Bu seçim, Yeruşalim toprağının kendi başına büyülü olduğu anlamına gelmez; Tanrı’nın kendi özgür kararıyla halkının ibadet düzeninde belirli bir yer ve hanedan oluşturduğunu anlatır.

Davut RAB’bin adına bir tapınak yapmayı yüreğine koymuştu. Tanrı onun arzusunu iyi bulmuş, fakat tapınağı yapma görevini oğluna vermişti (2. Tarihler 6:7-9). Süleyman şimdi bu sözün yerine geldiğini söyler. Kendi başarısını “ben başardım” diye anlatmak yerine, “RAB sözünü yerine getirdi” diye yorumlar (2. Tarihler 6:10).

Bu bakış önderlik için önemlidir. Süleyman gerçekten çalışmış, iş gücünü yönetmiş, Hiram’la anlaşmış ve tapınağın yapımını yürütmüştür. İnsan emeği silinmez. Fakat bütün süreç Tanrı’nın daha önce verdiği sözden koparılmaz. İnsan sadakati ile Tanrı’nın lütfu birbirini dışlamaz; başarı yalnız insan egosuna yazılmaz.

Sandık tapınağa konmuş ve içinde RAB’bin İsrail halkıyla yaptığı antlaşmanın levhaları bulunmaktadır (2. Tarihler 6:11). Süleyman tapınağın anlamını tekrar Sandık ve antlaşmayla ilişkilendirir. Binanın merkezi kralın adı değil, Tanrı’nın sözü ve halkıyla kurduğu ilişkidir.

Kral daha sonra tunç platformun üzerine çıkar, bütün topluluğun önünde diz çöker ve ellerini göğe açar (2. Tarihler 6:12-13). Krallık makamı onu dua ederken ayakta kalmak zorunda olan dokunulmaz figüre dönüştürmez. Halkın önünde diz çöker. Bu hareketi bugünkü bütün duaların zorunlu bedensel şekli hâline getiremeyiz; Kutsal Kitap’ta ayakta, diz çökerek veya başka biçimlerde dua örnekleri vardır. Yine de bedenin alçakgönüllülüğü ifade edebileceğini gösterir.

Dua Tanrı’nın benzersizliğini över: “Ey İsrail’in Tanrısı RAB, gökte ve yerde senin gibisi yoktur” (2. Tarihler 6:14). Tanrı, bütün yürekleriyle önünde yürüyen kullarıyla yaptığı antlaşmaya sadık kalır. Burada antlaşma sadakati ile insan itaati yan yana gelir. Tanrı’nın lütfu itaati gereksiz hâle getirmez; itaat de Tanrı’yı borçlu çıkaran ödeme değildir.

Süleyman Davut’a verilen hanedan sözünün sürmesini ister; fakat bu vaadi de “oğulların yollarına dikkat edip önümde yürürlerse” ifadesiyle ilişkilendirir (2. Tarihler 6:16). Davut hanedanına verilen büyük vaat gerçektir, ancak bireysel kralların sadakatsizliği sonuçsuz değildir. Tarihler’in ilerleyen bölümleri bu iki gerçeğin birlikte durduğunu tekrar tekrar gösterecektir.

Sonra dua büyük teolojik sınırı açıkça koyar: “Tanrı gerçekten insanlarla birlikte yeryüzünde yaşar mı? Gökler, göklerin gökleri bile seni içine alamaz; benim yaptığım bu tapınak ne ki!” (2. Tarihler 6:18). Bu cümle, tapınak teolojisini putlaştırmaktan koruyan temel anahtardır. RAB’bin görkemi binayı doldurmuştur, fakat RAB binanın hacmine indirgenmemiştir.

Süleyman yine de Tanrı’dan bu yere yöneltilen duaları işitmesini ister. “Gözlerin gece gündüz bu tapınağın üzerinde olsun” der ve kendisinin ve halkın bu yere yönelerek ettiği duaları gökten işitmesini ister (2. Tarihler 6:19-21). Dikkat çekici olan, Tanrı’nın duayı “tapınaktan” değil “gökten” duymasıdır. Tapınak dua yönüdür; Tanrı’nın adresi değildir.

Bu tekrar duanın bütün bölümdeki ritmini belirler. Süleyman her krizde Tanrı’nın tapınakta hapsolduğunu varsaymaz; halk tapınağa yönelirken Tanrı’dan gökten duymasını ister. Yöneliş, taş binaya güvenmekten çok Tanrı’nın oraya koyduğu ada ve söze yönelmektir. İbadet mekânı hatırlatıcı ve ortak merkezdir; bağışlayan ve hükmeden ise gökteki RAB’dir.

Bu yüzden tapınağa yönelme bir tür yön büyüsü değildir. “Doğru tarafa dönersem Tanrı mecburen cevap verir” mantığı duanın özünü bozar. Süleyman’ın duasında tekrar tekrar tövbe, RAB’bin adını kabul etme ve bütün yürekle dönme bulunur. Bedenin yönü yüreğin yönünün yerine geçmez.

Bu ayrım bugünkü ibadet mekânları için de önemlidir. İnsan belirli bir kilise binasında derin anılar yaşayabilir; orada vaftiz olmuş, dua etmiş veya yas tutmuş olabilir. Mekânın değeri gerçektir. Fakat Tanrı yalnız o binada değildir. Hristiyan dua etmek için belirli coğrafyaya dönmek zorunda değildir; İsa Mesih aracılığıyla Tanrı’ya her yerde yaklaşabilir (Yuhanna 4:21-24).

Yeni Antlaşma İsa Mesih’i tapınaktan daha büyük olan olarak tanıtır; O’nun bedenini tapınak diliyle anlatır ve topluluğu da Ruh’un yaşadığı yapı olarak görür (Yuhanna 2:19-21; Efesliler 2:21-22). Süleyman’ın duasının “gökten duy” vurgusu, Tanrı’nın mekânı aşan büyüklüğünü daha o günlerde açıkça korur.

“Gökten Duy”: Günah, Yenilgi, Kuraklık ve Sürgünde Dönüş Yolu

Süleyman’ın duasının uzun orta bölümü belirli kriz senaryoları üzerinden ilerler. İlk örnek, bir insanın komşusuna karşı suçlanması ve tapınaktaki sunağın önünde ant içmesiyle ilgilidir. Süleyman Tanrı’dan gökten duymasını, kullarını yargılamasını, suçluyu mahkûm edip suçsuzu aklamasını ister (2. Tarihler 6:22-23). Tapınak yalnız bireysel teselli yeri değil, adalet arayışının da yöneldiği yerdir.

Bu dua insan mahkemelerinin gereksiz olduğu anlamına gelmez. İsrail’de yargıçlar ve toplumsal hukuk düzeni vardır. Süleyman, insanların değerlendiremediği yüreği ve gerçeği bilen Tanrı’nın nihai adaletine başvurur. Bugün de dua hukuk sürecinin yerine geçmez; adalet aramak ile Tanrı’nın nihai hükmüne güvenmek birlikte yürüyebilir.

İkinci senaryoda İsrail günah yüzünden düşmana yenilmiştir. Halk geri dönüp RAB’bin adını kabul eder, dua eder ve yakarırsa Süleyman Tanrı’dan gökten duymasını, günahlarını bağışlamasını ve onları ülkeye geri getirmesini ister (2. Tarihler 6:24-25). Askerî yenilgi burada belirli antlaşma bağlamında günahla ilişkilendirilir.

Bu bağlantıyı modern savaşlara mekanik biçimde taşımak tehlikelidir. Süleyman İsrail’e verilmiş özel antlaşma vaatleri ve uyarıları içinde dua eder. Bugün bir ülkenin savaş kaybetmesini “kesin şu günah yüzünden Tanrı cezalandırdı” diye açıklayacak peygamberlik bilgisine sahip değiliz. Metnin tarihsel antlaşma bağlamını modern uluslara doğrudan yapıştırmamak gerekir.

Üçüncü senaryoda gök yağmuru keser; sebep yine halkın günahı olarak belirtilir. Halk bu yere yönelir, RAB’bin adını kabul eder ve günahından dönerse Tanrı’dan duyması, bağışlaması, “iyi yolu” öğretmesi ve toprağa yağmur vermesi istenir (2. Tarihler 6:26-27). Dua yalnız “yağmur ver” demez; “iyi yolu öğret” der. Kriz sona ererken karakterin de değişmesi istenir.

Dördüncü bölüm daha geniştir: kıtlık, salgın, ürün hastalıkları, çekirge, düşman kuşatması, herhangi bir bela veya hastalık. Herhangi bir kişi veya bütün halk “yüreğinin sıkıntısını” bilip ellerini tapınağa doğru açarsa Süleyman Tanrı’dan gökten duymasını, bağışlamasını ve herkese yollarına göre karşılık vermesini ister (2. Tarihler 6:28-31).

Burada “her hastalık kişisel günah cezasıdır” sonucu çıkmaz. Süleyman, antlaşma halkının ortak yaşamındaki yargı ihtimallerini sayar; her bireyin başına gelen hastalığın özel suçunu teşhis etmez. Kutsal Kitap’ın başka bölümleri, acı yaşayan kişinin otomatik olarak başkalarından daha günahkâr sayılamayacağını açıkça gösterir (Yuhanna 9:1-3).

Duanın güçlü cümlesi şudur: yalnız Tanrı “insan yüreğini” bilir (2. Tarihler 6:30). Süleyman insanların dış davranışının ötesindeki gerçek yönü Tanrı’ya bırakır. Bu, ruhsal önderlerin insan kalbi hakkında mutlak hükümler vermesine karşı sınır koyar. Bir insanın niyetini anlamaya çalışabiliriz; ama yüreği bütünüyle bilen Tanrı’dır.

Sonraki senaryo savaşla ilgilidir. Halk Tanrı’nın gönderdiği savaşta düşmana karşı çıktığında seçilmiş kent ve tapınağa yönelerek dua ederse, Süleyman Tanrı’dan onların duasını ve davasını gözetmesini ister (2. Tarihler 6:34-35). Bu ayet kiliseye fiziksel kutsal savaş yetkisi vermez. Eski İsrail’in krallık ve toprak düzeni, Yeni Antlaşma kilisesinin misyon yöntemi değildir.

Duanın en karanlık olasılığı sürgündür. Süleyman “Günah işlemeyen insan yoktur” der; halk Tanrı’ya karşı günah işler ve düşman ülkeye sürülürse, sürgünde kendine gelip tövbe eder ve “günah işledik, kötülük ettik” diye itiraf ederse Tanrı’dan gökten duymasını ve bağışlamasını ister (2. Tarihler 6:36-39).

Sürgün duasında “bütün yürekleriyle ve bütün canlarıyla” dönme dili özellikle önemlidir (2. Tarihler 6:38). Tövbe yalnız felaketin bitmesini istemek değildir; yönün değişmesidir. Halk ülkeye, kente ve tapınağa doğru dua ederken asıl dönüş Tanrı’ya doğrudur. Coğrafi yön, antlaşma hafızasını taşır; fakat kalp değişimi olmadan boş bir harekete dönüşebilir.

Bu dua sürgünde ibadetin bütünüyle imkânsız olmadığını da gösterir. Tapınaktan uzakta olsalar bile dua edebilirler ve Tanrı gökten duyabilir. Böylece tapınağın merkezi önemi korunurken Tanrı’nın merhameti coğrafi mesafeye hapsedilmez. Sürgün, Tanrı’nın duyamadığı yer değildir.

Bu söz, Tarihler’in sürgün sonrası okurları için özellikle güçlüdür. Onların ataları gerçekten ülkeyi kaybetmiş, Babil’e sürülmüş ve sonra geri dönmüştü. Süleyman’ın duası geçmişte söylenmiş olsa da sürgün sonrası topluluk kendi hikâyesini bu dua içinde görebilir: yargı son söz değildir; tövbe ve merhamet için yol vardır.

“Günah işlemeyen insan yoktur” cümlesi günahı normalleştirip önemsizleştirmez. Tam tersine herkesin bağışlanmaya muhtaç olduğunu kabul eder. Kral, rahip veya halktan biri kendisini bu ihtiyacın dışında sayamaz. Tapınak duası kusursuz insanların güvenliğine değil, günahkâr insanların merhamete dönmesine göre kurulmuştur.

Hristiyan okur bu bağışlanma çizgisinin İsa Mesih’te daha büyük açıklığa kavuştuğunu görür. Yeni Antlaşma günahların bağışlanmasını tapınak kurbanlarının tekrarına değil, İsa Mesih’in tamamlanmış kurbanına bağlar (İbraniler 10:17-18). Süleyman’ın “gökten duy ve bağışla” duası, Tanrı’nın günahkâra merhamet göstermesi yönündeki büyük Kutsal Kitap hikâyesinin önemli bir aşamasıdır.

Yabancının Duası: Tapınaktan Bütün Halklara Açılan Ufuk

Süleyman’ın duasında yabancıya ayrılan bölüm şaşırtıcı derecede açıktır. “Halkın İsrail’den olmayan yabancı” RAB’bin büyük adını, güçlü elini ve kudretli kolunu duyup uzak ülkeden gelerek bu tapınağa yönelip dua ederse, Tanrı’dan onu da gökten duymasını ister (2. Tarihler 6:32-33).

Bu kişi İsrail oymağına doğmuş değildir. Süleyman “önce etnik olarak bizim gibi olsun, sonra dua edebilir” demez. RAB’bin adını duyup O’na yönelen yabancının duası için aracılık eder. Amaç da yalnız yabancının kişisel ihtiyacının karşılanması değildir: “Yeryüzündeki bütün halklar senin adını bilsin ve halkın İsrail gibi senden korksun” der (2. Tarihler 6:33).

Bu dua İsrail’in seçilmişliğini etnik üstünlüğe çevirmeyi engeller. İsrail’in görevi Tanrı’nın adını yalnız kendisine saklamak değildir. İbrahim’e verilen vaat daha baştan yeryüzündeki ailelerin onun aracılığıyla kutsanacağını söylemişti (Yaratılış 12:3). Tapınak duasındaki yabancı bölümü bu geniş ufukla uyumludur.

Yabancıya yönelik açıklık, İsrail’in antlaşma kimliğinin önemsiz olduğu anlamına gelmez. Tapınak Yeruşalim’dedir, Davut hanedanı vardır ve Musa’nın antlaşma düzeni sürmektedir. Fakat bu özel çağrı, Tanrı’nın diğer halklara ilgisiz olduğu anlamına gelmez. Seçilmişlik hizmet ve tanıklık sorumluluğu taşır.

Bu bölüm göçmenlere yönelik etik buyruklarla da yan yana okunabilir. İsrail’in yabancıyı ezmemesi, onu sevmesi ve Mısır’daki kendi yabancılık geçmişini hatırlaması istenmişti (Levililer 19:33-34). 2. Tarihler 2’de yabancıların ağır işlere atanmasıyla ilgili güç farkını gördük. 6. bölüm ise yabancıyı yalnız iş gücü değil, Tanrı’ya dua eden ve adı bütün halklar arasında bilinecek olan gerçek insan olarak önümüze getirir.

Bu karşılaştırma önemlidir. Aynı krallık, yabancı emeğini büyük projede kullanırken duasında yabancının Tanrı tarafından duyulmasını ister. Kutsal Kitap okuyucusu iki sahneyi birlikte görmeli ve kutsal sözlerin günlük insan ilişkilerine gerçekten dönüşüp dönüşmediğini sormalıdır. Güzel bir evrensel dua, güçsüz insanlara adaletsiz davranışı otomatik olarak düzeltmez.

Yeni Antlaşma’da bu uluslar ufku İsa Mesih’te daha da genişler. İsa tapınağın “bütün uluslar için dua evi” olması gerektiğini hatırlatır (Markos 11:17). Müjde daha sonra Yahudi ve uluslardan insanları aynı Mesih’te bir araya getirir; Efesliler uzakta olanların Mesih’in kanıyla yakın olduğunu söyler (Efesliler 2:13-18).

Süleyman duasının sonunda yeniden Tanrı’nın gözlerinin açık, kulaklarının bu yerde edilen duaya duyarlı olmasını ister. Ardından RAB’bi dinlenme yerine gelmeye çağırır; kâhinlerin kurtuluşla giyinmesini, sadık kulların iyilikle sevinmesini ve Davut’a gösterilen sadık sevgiyi unutmamasını diler (2. Tarihler 6:40-42).

Bu kapanış dili Mezmur 132’yi hatırlatır; orada da RAB’bin dinlenme yerine gelmesi, kâhinlerin doğrulukla giyinmesi ve Davut uğruna meshedilmiş kralın geri çevrilmemesi istenir (Mezmurlar 132:8-10). Süleyman’ın duası böylece yalnız bina adanışıyla değil, Davut’a verilen krallık sözü ve doğru ibadet umuduyla kapanır. Tapınak, kâhinlik ve krallık aynı antlaşma hikâyesinde buluşur.

Hristiyan okur bu çizginin İsa Mesih’te daha büyük bir bütünlüğe ulaştığını görür: O Davut’un Oğlu olarak anılır, gerçek başkâhinlik işini yerine getirir ve Tanrı’nın halkını yaşayan tapınak olarak bir araya getirir. Bu bağlantı Süleyman’ın duasını silmez; duanın işaret ettiği bağışlanma, kral ve Tanrı’ya yaklaşma umutlarının Mesih’te nasıl derinleştiğini gösterir.

Bu kapanışta bile odak binanın kendisi değildir. Tanrı’nın duyup cevap vermesi, kâhinlerin doğru hizmeti ve Davut’a verilen söz önemlidir. Tapınağın bütün ihtişamı dua içinde ilişkiye dönüşür. Süleyman bir taş yapıyı Tanrı’ya sunmakla kalmaz; halkın gelecekteki yenilgilerini, günahlarını, hastalıklarını, yabancıları ve sürgünü Tanrı’nın merhametine emanet eder.

2. Tarihler 6’nın ayırt edici gücü budur: adanış duası zafer sarhoşluğuyla değil insan kırılganlığının gerçekçi bilgisiyle doludur. Süleyman tapınak daha yeni tamamlanmışken, bir gün halkın günah işleyeceğini, yenileceğini ve hatta sürgüne gidebileceğini hesaba katar. Gerçek ibadet gelecekteki başarısızlık ihtimalini inkâr etmek değil, başarısız olduğunda nereye dönüleceğini bilmektir.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Süleyman’ın “göklerin gökleri bile seni içine alamaz” deyip yine de tapınağa yönelerek dua etmesi, kutsal mekân ile Tanrı’nın her yeri aşan büyüklüğü arasındaki ilişkiyi nasıl kuruyor?
Duada yenilgi, kuraklık, kıtlık ve sürgünün günahla ilişkilendirilmesi neden bugünkü her felaketi belirli bir günahın doğrudan cezası diye açıklama yetkisi vermez?
“Günah işlemeyen insan yoktur” cümlesi, tapınağın kusursuz insanların değil bağışlanmaya muhtaç insanların dua yeri olduğunu nasıl gösteriyor?
İsrail’den olmayan yabancının duasının da duyulmasının istenmesi, seçilmişlik ile bütün halklara yönelik Tanrı amacı arasındaki ilişkiyi nasıl şekillendiriyor?
İkinci bölümde yabancıların ağır işlerde kullanılmasıyla burada yabancının duasının duyulmasının istenmesini yan yana koyduğumuzda, doğru teoloji ile günlük adalet arasındaki hangi sorular ortaya çıkıyor?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Binayı Tanrı’nın Adresi Yapmayın

Belirli bir ibadet mekânı sizin için çok değerli olabilir; yine de Tanrı’yı o mekâna hapsetmeyin. Bina kaybedilse bile Tanrı’ya yaklaşmanın sona ermediğini hatırlayın.

Krizde Yalnız Rahatlama Değil Doğru Yol İsteyin

Süleyman kuraklıkta yalnız yağmur değil, Tanrı’nın halka iyi yolu öğretmesini de istedi. Zor zamanda yalnız sonucun değişmesini değil, sizin de öğrenmeniz gereken şeyi sorun.

Felakete Kolay Günah Etiketi Yapıştırmayın

Belirli antlaşma yargılarını bugünkü her hastalık, savaş veya doğal afete otomatik uygulamayın. Acı çekene yardım etmek yerine gizli suçunu tahmin etmek merhamet değildir.

Tövbenizi Açık Sözlerle İfade Edin

Sürgündeki halk için dua “günah işledik, kötülük ettik” diye açık itiraf içeriyor. Tövbenizi belirsiz “hatalar oldu” diline saklamayın. Kendi payınızı adlandırın.

Yabancıyı Yalnız İş Gücü Olarak Görmeyin

Süleyman yabancının duasının da duyulmasını istedi. Göçmen, misafir veya topluluğunuzdan olmayan kişiyi yalnız sağlayacağı emek veya faydayla değerlendirmeyin. Onu Tanrı’nın önünde gerçek insan olarak görün.

Güzel Dua ile Adil Davranışı Birbirinden Ayırmayın

Evrensel sevgi hakkında doğru sözler söylemek kolay olabilir. Aynı insanlara işte, ücrette, mahremiyette ve saygıda nasıl davrandığınızı da sınayın. Teoloji günlük ilişkide görünür olmalıdır.

Bağışlanma Yolunu İsa Mesih’te Arayın

Süleyman “gökten duy ve bağışla” diye dua etti. Yeni Antlaşma, bağışlanma güvenini İsa Mesih’in tamamlanmış işine bağlar. Günahınızı küçültmeden O’nun lütfuna yönelin.