Hâkimler 13 — Bir Doğumdan Önce Gelen Söz

Bu Metin Nasıl Hazırlandı?

Bu çalışma, Türk edebiyatının edebi üslup zenginliğini yansıtan hibrit bir yapay zeka modeli desteğiyle taslaklandırılmış; teolojik doğruluk, bağlamsal derinlik ve editoryal içerik kontrolü Veritas Liberat ekibi tarafından gerçekleştirilerek gerekli düzeltmeler yapılmış ve yayına hazırlanmıştır. Veritas Liberat ekibi hataları ayıklar, teolojik kavramları doğrular, metnin ruhunu işler ve son sözü söyler. Ölçüyü de Veritas Liberat ekibi belirlemez: Ölçüyü Kutsal Kitap belirler. "Yapay zeka bizim için sadece zengin bir çırak, insan ise metne ruhunu veren ustadır."

Kutsal Kitap Türkçe Çevirisinden okuyun

GİRİŞ

Ülkenin büyük sorunu bir evin kapısına kadar gelir. Filistliler’in kırk yıllık baskısı anlatılırken gözümüzü güçlü bir orduya, yeni bir silaha veya halkı ayağa kaldıran bir konuşmaya çevirmeyi bekleyebiliriz. Oysa Hâkimler 13, bizi hiç çocuğu olmamış bir kadının yanına götürür. Henüz bir savaşçı yoktur; önce duyulacak bir söz vardır.

Manoah’ın karısının adı verilmez. Buna rağmen anlatının içinde sözün ilk muhatabı odur; haberi kocasına taşır, ikinci karşılaşmada onu çağırır ve korkunun büyüdüğü anda olup biteni yeniden düşünmesine yardım eder. Adını bilmediğimiz bu kadının söyledikleri, Tanrı’nın işini nasıl anlayacağımız konusunda bize çok şey söyler.

Bölümde mucizeyle gündelik sorumluluk yan yana durur. Göğe yükselen alev de vardır, ne yenip içileceğini bildiren buyruk da; şaşkınlık da vardır, öğrenmek isteyen bir dua da. Tanrı’nın olağanüstü başlangıcı, insanları hayatın sıradan ayrıntılarından uzaklaştırmaz. Yeni hayat henüz görünmeden, onu karşılayacak insanların dinlemeyi öğrenmesi gerekir.

01 — METNİ ANLAYIN

Çağrıdan önce gelen lütuf

İsrailliler yine RAB’bin gözünde kötü olanı yapar ve kırk yıl Filistliler’in boyunduruğu altında kalır. Önceki bazı anlatılarda olduğu gibi bunun ardından halkın feryadı aktarılmaz; doğrudan Manoah’ın ailesine geçilir. Bu sessizlik, o yıllarda tek bir kişinin bile dua etmediğini kanıtlamaz. Ancak anlatılan kurtarışın başlangıcında, insanın hazırladığı bir plan veya sunduğu bir bedel değil, Tanrı’nın girişimi bulunur (Hâkimler 13:1–3).

Baskının süresi uzundur. Bir kuşağın hayatını kaplayabilecek bu yılların karşısına, henüz doğmamış bir çocuğun geleceği konur; Tanrı’nın cevabı insanların hemen hesaplayabileceği türden bir askerî karşılık değildir. Üstelik seçilen evde çocuk sahibi olmak bile şimdiye kadar mümkün olmamıştır. Anlatı, kurtuluşun kaynağını insanın elindeki imkânları büyüterek değil, Tanrı’nın açtığı yeni başlangıçla gösterir.

RAB’bin meleği kadının durumunu açıkça söyler, fakat onu suçlamaz. Çocuğu olmaması gizli günahının, değersizliğinin veya yetersiz imanının kanıtı olarak verilmez. Kadın bir oğul doğuracaktır; gelecek zamanla söylenen bu haber, onun mevcut durumunun son söz olmadığını bildirir. Tanrı yalnız toplumun güçlü gördüğü yerde değil, çıkışsız saydığı yerde de işini başlatabilir.

Yine de bu kadına verilen özel vaadi, çocuk özlemi çeken herkes için aynı sonuç garantisine çevirmemeliyiz. Böyle yapılırsa umut vermek için okunan metin, çocuğu olmayan insanı yeniden yaralayabilir: Demek yeterince inanmadım diye düşünebilir. Luka’nın Elizabet’le Zekeriya’yı Tanrı’nın gözünde doğru kişiler olarak tanımlarken onların çocuksuzluğunu da belirtmesi, bu kolay suçlamayı açıkça bozar. Çocuk sahibi olmak veya olamamak, insanın Tanrı katındaki değerini gösteren bir çizelge değildir (Luka 1:5–7).

Verilen haber yalnız bir ailenin sevincini anlatmaz. Doğacak çocuk Tanrı’ya adanmış olacak, İsrail’i Filistliler’in elinden kurtarmaya başlayacaktır. Böylece evin geleceği halkın geleceğine bağlanır; armağan, yalnız sahip olunacak bir mutluluk değil, hizmete açılan bir hayattır. Şimşon daha hiçbir şey yapmadan önce görevinin kaynağı belirtilmiştir (Hâkimler 13:4–5).

Tanrı’ya adanmış ifadesinin arkasında, özel olarak ayrılmış kişiyi anlatan nazir sözcüğü vardır. Çölde Sayım 6, bir erkek veya kadının RAB’be kendisini özel bir adakla adayabilmesini düzenler; asmanın ürününden uzak durma, saçı kesmeme ve ölüye yaklaşmama bu adanmışlığın belirtileridir. Hâkimler’deki durum aynı çerçeveyi hatırlatır, fakat onunla her bakımdan özdeş değildir. Burada yetişkin bir insanın belirli bir süre için seçtiği adaktan değil, daha ana rahmindeyken Tanrı tarafından belirlenen bir görevden söz edilir (Çölde Sayım 6:1–8).

Kadına şarap ve içki içmemesi, murdar bir şey yememesi söylenir; daha sonraki karşılaşmada asmanın ürünleri de açıkça anılır. Bu buyrukları yalnız modern bir beslenme önerisine indirgemek, metnin adanmışlık bağlamını kaybettirir. Aynı şekilde murdar sözcüğü her durumda ahlaken kötü veya sağlığa zararlı demek değildir; burada İsrail’in kutsallık düzenine ait bir ayrım vardır. Çalışma bu ayetlerden gebelik teşhisi, tedavi yöntemi veya bütün anneler için yeni bir dinî diyet üretmez.

Çocuğun başına ustura değmemesi de bu ayrılmışlığın görünür işaretidir. Fakat saçın kendisi bağımsız bir tanrısal güç, insanı otomatik doğru yapan bir nesne veya herkesin taklit etmesi gereken bir kutsallık ölçüsü değildir. İşaretin anlamı, ait olduğu ilişkiden gelir: Bu çocuk RAB’be aittir. Ayrıntıyı alıp Tanrı’dan kopardığımızda, adanmışlığın simgesini kolayca sihirli bir eşyaya dönüştürürüz.

Meleğin kurtarmaya başlayacak demesi de dikkat ister. Verilen görev küçümsenmiyor, ama Şimşon’un bütün kurtuluş işini tek başına tamamlayacağı da söylenmiyor. Bu bölüm henüz gelecekteki savaşları anlatmaz; başlamanın kendisini umut olarak önümüze koyar. Bir insanın görevinin sınırları bulunması, o görevin değersizliği değil, Tanrı’nın işinin tek insanın hayatından büyük oluşudur.

Hâkimler 11’le kurulan karşılaştırma, adanmışlığın ne olmadığı konusunda da keskin bir sınır çizer. Orada Yiftah’ın kendi adağı kızının hayatına ağır bir kayıp getirirken, burada başlangıç Tanrı’nın verdiği hayat haberidir. Şimşon’un Tanrı’ya ayrılması, bir insanın öldürülmek üzere sunulması anlamına gelmez. Aynı adama dilini duyunca iki ayrı durumu birbirine karıştırmamalıyız; Tanrı’nın verdiği görevi korumakla insanı dinî bir amaca feda etmek aynı şey değildir (Hâkimler 11:30–40).

Böyle bir çağrı ebeveynlerin sahiplenme biçimini de sınar. Çocuğa bakmak onların sorumluluğudur, fakat onu kendi eksik kalan hayatlarının devamı veya toplumsal itibarlarının aracı haline getirme yetkileri yoktur. Bu özel anlatıdan her çocuk için aynı görev çıkarılamaz; yine de armağanla mülkiyet arasındaki fark açıkça hissedilir. Verilen hayat, yalnız verildiği ailenin beklentilerinden ibaret değildir.

Daha çok bilgi isterken verilmiş sözü duymak

Kadın, karşılaşmayı kocasına anlatırken gelen kişinin Tanrı adamı olduğunu, görünüşünün derin bir heybet taşıdığını söyler. Nereden geldiğini sormamış, adını da öğrenmemiştir; buna rağmen sözünü aktarır. Anlatının okuyucusu baştan onun RAB’bin meleği olduğunu bilir, Manoah ise henüz aynı açıklığa sahip değildir. Okuyucuyla karakterler arasındaki bu bilgi farkı, ilerleyen konuşmalara hem gerilim hem ince bir mizah verir (Hâkimler 13:6–8).

Kadının aktarımında çocuğun öleceği güne kadar adanmış kalacağı belirtilir. Meleğin ilk konuşmasındaki her cümlenin aynı biçimde tekrarlanmaması, kadının haberi çarpıttığını veya bazı bilgileri bilerek sakladığını göstermez. Konuşma aktarımı, bir ses kaydının satır satır çözümü olmak zorunda değildir. Esas olan, verilen haberin aile içinde paylaşılması ve birlikte karşılanmasıdır.

Manoah’ın duası da bu ortak sorumluluğa yönelir. Doğacak çocuk için ne yapmaları gerektiğini öğrenmek üzere Tanrı adamının yeniden gelmesini ister; çocuk için ne yapmalıyım değil, ne yapmalıyız diye sorar. Dua, sonucu sahiplenme hevesinden önce öğrenmeye yer açar. Bu yönüyle onu bütünüyle anlayışsız veya imansız bir adam gibi okumak, metindeki gerçek iyi karşılığı gözden kaçırır.

Tanrı onun duasını duyar, fakat melek yine kadına görünür. Manoah orada değildir; kadın koşa koşa onu çağırır, o da karısının ardından gider. Tanrı, adamın duasını kabul ederken kadının tanıklığını gereksiz hale getirmez. Cevap Manoah’a ulaşırken kadın ilk tanıklığından sonra kenara çekilmez; birlikte öğrenme onun aracılığıyla sürer (Hâkimler 13:9–11).

Bu küçük hareket önemlidir: Manoah’ın öğrenebilmesi için karısının arkasından yürümesi gerekir. Metin onu aşağılamaz; birlikte öğrenmenin bazen alışılmış beklentileri tersine çevirdiğini gösterir. Kadının adının yazılmaması, onun sözüne verilen ağırlığı yok etmez. Tanrı’nın kullandığı kişinin önemini yalnız resmî konumu, görünürlüğü veya adıyla ölçemeyiz.

Manoah çocuğun yaşamı ve göreviyle ilgili kuralı sorar. Geleceğe ilişkin geniş bir açıklama beklenebilecekken melek, kadına daha önce verilen buyruklara döner. Yeni bir hayatın bütün ayrıntıları açıklanmaz; şimdi yapılması gereken şey berraklaştırılır. Bazen daha fazla bilgi aramakla, zaten verilmiş sözü ciddiye almak arasında dikkat edilmesi gereken bir fark vardır (Hâkimler 13:12–14).

Bu cevap, soru sormanın yanlış olduğunu söylemez. Tanrı Manoah’ın duasını duyduğunu açıkça göstermiş, onu susturup uzaklaştırmamıştır. Fakat öğrenmek yalnız merakı doyurmak değil, davranışı yönlendirecek sözü benimsemektir. Bütün geleceği bilme isteği, bugünün açık sorumluluğunu sürekli ertelemeye dönüşürse bilgi arayışı insanı hareketsiz bırakabilir.

Manoah’ın sorusu çocuğu, cevabın vurgusu ise annenin şimdiki yaşamını öne çıkarır. Bu, doğacak kişinin bütün ileriki kararlarının annesinin davranışlarına bağlandığı anlamına gelmez. Metin anneye belirli bir sorumluluk verir; onu çocuğun gelecekteki her davranışının tek nedeni yapmaz. Ebeveyn sorumluluğu gerçek, ebeveynin her şeyi belirleme gücü ise sınırlıdır.

Korkunun söylemediğini vaat hatırlatır

Manoah, konuğunu ağırlamak için bir oğlak hazırlamak ister. Misafirperverliği kendiliğinden yanlış değildir; fakat karşısındaki kişiyi henüz tanımadığı için onu onurlandırmanın yolunu da tam kavrayamaz. Melek yemeği yemeyeceğini söyler ve yakmalık sununun RAB’be sunulmasını ister. Böylece teşekkürün yönü, haberciyi merkezde tutmaktan haberi gönderen Tanrı’ya çevrilir (Hâkimler 13:15–16).

Manoah’ın sonra sorduğu ad da aynı istekle bağlantılıdır. Söylenenler gerçekleştiğinde onu onurlandırmak istemektedir; metin bu soruyu mutlaka gizli büyücülük veya haberciyi denetleme girişimi diye tanımlamaz. Ancak aldığı cevap, Tanrı’nın gizeminin elinde tutabileceği bir bilgiye indirgenemeyeceğini gösterir. Adı öğrenme isteğine, adın kavrayışı aşan niteliğiyle karşılık verilir.

Türkçe çeviride tanımlanamaz diye aktarılan söz, İbranice’de harikulade olanı, insanın kavrayışını aşanı anlatır. Bu, mutlaka haberciye verilen Harika adlı bir özel isim değildir. Hristiyan yorum geleneğinde burada beden almadan önce görünen Mesih’i görenler vardır; ancak ayet doğrudan İsa adını vermez. Metnin açıkça taşıdığı Tanrısal heybeti korurken, yorum geleneğinin sonucunu ayetin kendi adlandırması gibi sunmamak gerekir (Hâkimler 13:17–18).

Adın bütünüyle açıklanmaması, verilmiş buyruğun anlaşılmaz olduğu anlamına gelmez. Çiftin neye dikkat edeceği açıktır; bilmedikleri şeyle bildikleri şey aynı değildir. Bu ayrım, imanla merak arasındaki ilişkiyi sağlıklı tutar: Tanrı hakkında her şeyi kavrayamamak, O’nun söylediği hiçbir şeyi anlayamayacağımız sonucuna götürmez. Sınırlı bilgimiz gerçek bilgi olabilir; eksiksiz olmak zorunda değildir.

Tanrı’nın gizemi de insan önderlerin kendilerini sorgulanamaz ilan etmesi için kullanılamaz. Burada haberci kendisini besleyip onurlandıracak bir bağımlılık kurmaz; sunuyu RAB’be yöneltir ve sonunda sahneden çekilir. Bir insanın açıklama vermekten kaçınmasıyla Tanrı’nın kavrayışımızı aşması birbirine eşit değildir. Bu sahnenin merkezi habercinin etrafında sürekli dönen insanlar değil, onun aracılığıyla duyurulan Tanrı sözüne karşılık veren ailedir.

Ardından Manoah oğlağı ve tahıl sunusunu kaya üzerinde RAB’be sunar. Sunaktan alev göğe yükselirken RAB’bin meleği de alevle birlikte yükselir; Manoah ve karısı yüzüstü yere kapanır. Biraz önce misafir gibi ağırlanmak istenen kişi artık sıradan bir misafir çerçevesine sığmaz. Adını öğrenemedikleri haberci, tanık oldukları olay aracılığıyla kendisini tanıtır (Hâkimler 13:19–21).

Sahnenin şaşırtıcılığı, okuyucuyu görünmeyen ayrıntılar icat etmeye çağırmaz. Tanrı’nın ne yaptığı yeterince büyüktür; alevin rengi, meleğin kanatları veya kişilerin içinden geçirdiği söylenmemiş düşünceler eklenmeden de hayret duyabiliriz. Anlatı hem Manoah’ın hem karısının gördüğünü vurgular. Ortak tanıklık vardır, fakat gördüklerine verdikleri düşünsel karşılık aynı değildir.

Manoah kesinlikle öleceklerini söyler, çünkü Tanrı’yı gördüklerini düşünür. Korkusu, Tanrı’yı hafife almamasından doğan gerçek bir ağırlık taşır; karşılaştığı kutsallığı sıradan bir olay saymamaktadır. Yine de kutsallığı ciddiye almakla Tanrı’nın bu karşılaşmadaki niyetini doğru anlamak aynı şey değildir. Korku, tanık olduğu olayın bütün anlamını tek başına belirlemeye başlar (Hâkimler 13:22–23).

Karısı ona gülmez, gereksiz korktuğunu söyleyip konuyu kapatmaz. Tanrı’nın yaptıklarını yan yana koyar: Sunularını kabul etmiştir, onlara bunları göstermiştir, gelecek bir hayatı bildirmiştir. Bunların amacı onları hemen öldürmek olsaydı, bu kabul ve vaatle nasıl bağdaşacaktı? Kadının imanı, gözünü kapayıp iyi şeyler düşünmek değil, gerçekten işitilmiş ve görülmüş olanı doğru tartmaktır.

Bu karşılık, Tanrı’nın kutsallığını azaltmadan korkunun vardığı sonucu sorgular. Manoah’ın dikkati gördükleri karşısında ölüme yönelirken, karısı aynı karşılaşmada Tanrı’nın hayat açan niyetini görür. İkisi aynı olayın tanığıdır; biri tehdidi tek başına büyütür, diğeri sözle kabulü birlikte hatırlar. Bazen insanın ihtiyacı yeni bir belirti değil, zaten verilmiş gerçeği kendisine dürüstçe hatırlatan birinin sesidir.

Kadının düşüncesi, bütün zor deneyimlerin sonunda mutlaka istediğimiz sonuç geleceği biçiminde genellenemez. Onun elinde bu çocuğun doğumuna ilişkin belirli bir söz vardır. Biz de kendi umutlarımızı Tanrı’nın vermediği sözlere dönüştürmemeliyiz; iman, dileğin kuvvetinden değil güvenilen Tanrı’nın gerçek vaadinden beslenir. Yine de bu sahne, korkunun yorumlarını Tanrı’nın açıklanmış karakteri ve sözüyle karşılaştırmanın ne kadar önemli olduğunu gösterir.

Manoah’ın duasının duyulmuş olması, bundan sonra hiç yanlış sonuç çıkarmayacağı anlamına gelmemiştir. Karısının isabetli cevabı da onu bütün kadınların bütün erkeklerden daha anlayışlı olduğunun örneği yapmaz. Burada birbirinden öğrenmesi gereken iki insan vardır; rollerini bir cinsiyet karikatürüne çevirmeden, kadının gerçek teolojik kavrayışını teslim etmeliyiz. Anlatıda en açık güven cümlesini onun söylemesi tesadüfi bir ayrıntı gibi geçiştirilemez.

Meleğin bir daha görünmemesi, verilen sözün geri alınması değildir. Çiftin önündeki zaman artık aynı olağanüstü karşılaşmayı yeniden yaşamaya çalışarak değil, işittiklerini taşıyarak geçecektir. Hayretin ardından sadakatin gündelik yüzü gelir: beklemek, verilen buyruğu gözetmek ve henüz tamamını bilmedikleri geleceği karşılamak. Tanrı’nın işi yalnız hayret uyandıran anda gerçekleşmez; o anın ardından sözünü tutması da aynı işin parçasıdır.

Sonunda vaat edilen doğum gerçekleşir. Kadın oğluna Şimşon adını verir, çocuk büyür ve RAB tarafından kutsanır; RAB’bin Ruhu da onu Sora ile Eştaol arasındaki Mahane-Dan’da yönlendirmeye başlar. Uzun karşılaşmaların ardından doğum birkaç cümleyle anlatılmıştır. Metin bütün çocukluk yıllarını doldurmaz, fakat bu başlangıcın kimin eli altında olduğunu açıkça belirtir (Hâkimler 13:24–25).

Büyüme ile kutsama yan yana durur. Tanrı’nın armağanı gerçek bir insan hayatının içine gelir; bakım, zaman ve gelişme bir anda ortadan kalkmaz. Ruh’un yönlendirmeye başlaması da bütün işin tamamlandığı anlamına gelmez. Bölümün başındaki kurtarmaya başlama sözü, sonunda Ruh’un başlattığı hareketle karşılık bulur; umut henüz küçük görünürken bile Tanrı’nın işi başlamıştır.

Bu doğum duyurusu, Luka’da Yahya’nın ve İsa Mesih’in doğumlarının bildirilmesiyle birlikte okunduğunda daha geniş kurtuluş tarihine açılır. Elizabet’in doğuracağı çocuğun haberi, özel görev ve annesinin rahmindeyken belirtilen ilahî çalışma, burada duyduğumuz bazı sesleri yeniden işittirir. Fakat benzerlikler bütün doğumları aynı yapmaz: Şimşon’un bakireden doğduğu söylenmez; Meryem’e ilişkin anlatı bunu ayrıca ve açıkça belirtir (Luka 1:13–17, 26–35).

Matta’da İsa Mesih’in görevi, halkını günahlarından kurtarmasıyla açıklanır. Hâkimler’deki belirli tarihsel boyunduruktan başlayan yardım, Kutsal Kitap’ın ilerleyen bölümlerinde insanın Tanrı’yla ilişkisindeki daha derin kurtuluş ihtiyacına doğru bakmamıza yardım eder. Bu bağlantı Şimşon’un her ayrıntısını Mesih’in bir şifresine dönüştürmez. Merkezde, insan kendi kurtarıcısını üretemezken Tanrı’nın kurtarmak üzere harekete geçmesi vardır (Matta 1:20–23).

Hâkimler 13’ün sonunda bir zafer kutlaması değil, büyüyen bir çocuk vardır. İsrail’in üzerindeki baskı henüz kalkmış değildir; fakat baskı geleceğin tamamına sahip değildir. Adı verilmeyen kadının duyduğu ve hatırlattığı söz, şimdi yaşayan bir başlangıç olmuştur. Tanrı’nın işini yalnız tamamlanmış sonuçlarda arayan göz, bazen O’nun sessizce başlattığı hayatı fark etmeyi öğrenmelidir.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Uzun baskı yıllarından çocuğu olmayan bir eve geçiş sizde ne uyandırıyor? Çözüm ararken Tanrı’nın çalışmasını yalnız hangi tür güçlerde görmeye alışıyoruz?
Manoah’ın duasının cevabı yine karısına gelen haber aracılığıyla ulaşıyor. Bir başkasından öğrenmeniz gerektiğinde sizi en çok ne zorlar?
Melek, geleceği soran Manoah’ı daha önce verilmiş buyruklara döndürüyor. Sizin için daha çok bilgi istemekle bildiğinizi yerine getirmek arasında nasıl bir ilişki var?
Aynı olayı gören Manoah ve karısı neden farklı sonuçlara varıyor? Kadının 23. ayette hatırlattıklarından hangisi dikkatinizi çekiyor?
Şimşon’un kurtarmaya başlayacağının söylenmesiyle bölümün büyüyen çocukla bitmesini birlikte düşünün. Başlangıç halinde olan bir iyiliği küçümsememek hayatınızda neyi değiştirebilir?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Çocuk özlemini açıklama yarışına çevirmeyin

Çocuğu olmayan birine yardım etmek isterken neden böyle olduğunu bildiğinizi varsaymayın. İmanını ölçen sorular veya belirli bir sonuca dair Tanrı adına verilen sözler, teselli etmek yerine incitebilir. Önce nasıl eşlik etmenizi istediğini dinleyin. Bir insanın hayatı, başkalarının beklediği aile tablosuna uyup uymamasından daha değerlidir.

Adı az duyulan kişinin sözünü dinleyin

Ailenizde veya topluluğunuzda sürekli konuşulan ama sözü doğrudan dinlenmeyen biri var mı? Onun yerine anlatmak veya yorumlamak yerine kendisine alan açın. Doğru bir düşüncenin değerini söyleyenin ününden bağımsız tartmayı deneyin. Manoah’ın karısının adı bilinmez; buna rağmen sözünü dikkatle dinlemek mümkündür.

Öğrenmek için yardım isteyin

Size emanet edilen sorumlulukta ne yapacağınızı her zaman biliyormuş gibi davranmak zorunda değilsiniz. Manoah’ın duasındaki öğrenme isteğini kendi sözlerinizle Tanrı’ya taşıyın ve gerektiğinde güvenilir insanların bilgisinden yararlanın. Yardım istemek sorumluluğu başkasına atmak değildir. Bazen sorumlu davranmanın ilk adımı, henüz öğrenmeniz gerektiğini kabul etmektir.

Geleceği beklerken bugünü ihmal etmeyin

Henüz yanıtı olmayan sorularınızı bir yana, bugün açıkça bildiğiniz sorumluluğu başka yana yazın. Bütün geleceği çözemediğiniz için bugünkü dürüstlüğü, bakımı veya verilen sözü tutmayı erteleyip ertelemediğinizi düşünün. Bu ayrım plansızlık çağrısı değildir. Plan yapmak, belirsizlik ortadan kalkana kadar yaşamı durdurmak anlamına gelmez.

Korkunun yorumunu gerçek sözle karşılaştırın

Sizi korkutan düşünceyi hemen kesin sonuç gibi kabul etmeyin. Gerçekte ne biliyorsunuz, neyi yalnız olabilecek bir felaket olarak düşünüyorsunuz; bunları güvenilir birinin yardımıyla ayırın. Kutsal Kitap’ın açık vaatleriyle kişisel beklentilerinizi karıştırmadan Tanrı’ya yönelin. Kaygının varlığı tek başına imanınızın yokluğunu kanıtlamaz.

Emaneti kendi büyüklüğünüz için kullanmayın

Çocuğunuz, öğrenciniz veya yetişmesine yardım ettiğiniz kişi sizin yarım kalmış hayallerinizi tamamlamak zorunda değildir. Ona ilişkin beklentinizin, gerçek ihtiyacını duymanızı engelleyip engellemediğini düşünün. Rehberlik etmekle hayatının sahibi olmak aynı şey değildir. Verilen sorumluluk, kişinin onurunu ve gelişmesini gözetmeyi gerektirir.

Küçük başlangıca yer açın

Tamamlanmış bir çözüm göremediğiniz için başlayan iyiliği yok saymayın. Dürüstçe atılmış bir adım, yeniden kurulmaya başlayan bir ilişki veya öğrenmeye açık bir tutum henüz bütün sonuç değildir; yine de gerçektir. Ona bakım vermekle onu gereğinden büyük ilan etmek arasında bir yol vardır. Bugün şükredecek şey bazen bitmiş iş değil, başlamış hayattır.