Vahiy 12 — Kadın, Ejderha ve Mesih'in Zaferi

Vahiy 12. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Yedinci borazan çaldığında gökte dünyanın egemenliğinin Tanrı'ya ve Mesihi'ne ait olduğu ilan edilmişti. Ardından Yuhanna yeni bir görümde bu egemenliğe karşı yürütülen mücadelenin kaynağını gösterir. Çatışmanın yeryüzünde kiliseye yönelen baskıdan daha eski ve daha geniş bir geçmişi vardır. İlk altı ayette kadın, çocuk ve ejderha arasındaki karşılaşmayla başlayan sahne, Vahiy 12:17–18 ayetlerinde İsa'ya tanıklık eden imanlılara yönelen savaşla devam eder. Böylece kitap, kilisenin karşılaştığı düşmanlığı Tanrı'nın kurtuluş tasarısının içinde anlamamızı sağlar.

Kadın doğum sancısı çekerken ejderha bebeğin doğmasını bekler; amacı onu hemen yok etmektir. Doğacak oğul bütün ulusları demir çomakla güdecek Kral'dır ve Tanrı'nın tahtına götürülür. Ardından gökte savaş, Şeytan'ın aşağı atılması ve Mesih'in zaferini ilan eden büyük bir ses duyulur. Yuhanna bu görüntüleri bir haber kronolojisi gibi sıralamak yerine aynı mücadelenin farklı yönlerini göstererek anlatır. Vahiy'i okurken sahnelerin teolojik bağını izlemek, tek tek simgelerden gelecek için gizli bir takvim çıkarmaktan daha yararlıdır.

Bu bölümün merkezinde İsa Mesih'in gerçek zaferi bulunur. Şeytan Tanrı'nın halkını suçlar, aldatır ve ona öfkeyle saldırır. Kuzu'nun kanı sayesinde imanlılar onun karşısında durabilir. Göksel ses, imanlıların zaferini Kuzu'nun kanına ve verdikleri tanıklığa bağlar (bkz. Vahiy 12:11). Bu zaferin yeryüzünde sıkıntıyı hemen bitirmemesi, onu eksik kılmaz. Mesih'in çarmıhı ve dirilişi, kilisenin bugün yaşadığı mücadeleyi ve gelecekte beklediği kurtuluşu anlamasının temelidir.

01 — METNİ ANLAYIN

Kadın ve çocuk: Eski vaadin Mesih'te gerçekleşmesi

Yuhanna gökte güneşe sarınmış, ayı ayaklarının altında taşıyan ve başında on iki yıldızlı taç bulunan bir kadın görür (bkz. Vahiy 12:1–2). Kadın doğum sancısı içindedir ve bir çocuk dünyaya getirmek üzeredir. Güneş, ay ve yıldızların bir arada görünmesi Yusuf'un rüyasını hatırlatır. Yusuf rüyasında güneşi, ayı ve on bir yıldızı görmüş, Yakup bu görüntüyü ailesiyle ilişkilendirmişti (bkz. Yaratılış 37:9–10). Yuhanna'nın on iki yıldızlı kadın görüntüsü de İsrail'in antlaşma öyküsüyle bağlantılıdır. Burada kadın, Mesih'i bekleyen ve Tanrı'nın vaatlerini taşıyan halkın kişileştirilmiş görünümüdür.

Kadının doğurduğu erkek çocuğun kimliği açık bir Kutsal Kitap bağlantısıyla anlaşılır. O bütün ulusları demir çomakla güdecektir (bkz. Vahiy 12:5). Bu ifade, Tanrı'nın Siyon'da tahta çıkardığı Kral'a ulusları miras vereceğini bildiren ikinci Mezmur'dan gelir (bkz. Mezmurlar 2:6–9). Baba'nın vaat ettiği krallığı taşıyan bu Davut Oğlu İsa Mesih'tir. Bölümün sonunda ejderhanın kadının soyundan gelen İsa tanıklarına saldırması da ilk sahneyi anlamamız için bir ipucu verir. Kadını yalnız doğum anında görmeyiz; öyküsü Mesih'in kilisesinde devam eder.

Meryem, Mesih'i dünyaya getiren gerçek annedir. Luka, doğacak çocuğun Davut'un tahtında hüküm süreceğini bildirerek bu olayın Tanrı'nın krallık vaadiyle bağını kurar (bkz. Luka 1:31–33). Bununla birlikte Yuhanna'nın kadını tek bir kişinin yaşamöyküsüyle sınırlı değildir. On iki yıldız, çölde beslenme ve kadının soyundan geriye kalan imanlılar, İsrail'in vaatlerinden Mesih'in kilisesine uzanan daha geniş bir görünüm kurar. Tanrı İsrail'e verdiği sözleri unutmamıştır. Uluslardan iman edenler aynı kurtuluş köküne lütufla katılmıştır (bkz. Romalılar 11:17–18).

Yeşaya'nın Siyon'un doğum sancılarını Tanrı'nın kurtarışıyla birlikte anlatması, bu görüntünün antlaşma öyküsüne ait olduğunu gösterir (bkz. Yeşaya 66:7–9). Eski Antlaşma boyunca halk sürgün, baskı ve uzun bekleyiş dönemlerinden geçmiştir. Tanrı vaat ettiği Kurtarıcı'yı zamanı geldiğinde göndermiştir (bkz. Galatyalılar 4:4–5). Bu nedenle kadının sancısı, Tanrı'nın kurtuluş sözünün acı ve bekleyiş içinde gerçekleştiğini canlı biçimde anlatır.

Yedi başı, on boynuzu ve başlarında taçları bulunan kızıl ejderha, çocuğu doğar doğmaz yok etmek için kadının önünde bekler (bkz. Vahiy 12:3–4). Yuhanna dokuzuncu ayette ejderhanın kimliğini açıkça bildirir: O eski yılan, İblis ve Şeytan'dır. Gökteki yıldızların üçte birini kuyruğuyla sürüklemesi, yıkıcı gücünü gösteren korkunç bir görüm ayrıntısıdır. Bölümün devamında ejderhanın melekleri de anılır; ancak bu görüntüden meleklerin tam sayısını hesaplayamayız.

Eski yılanın bu çocuğa düşmanlığı, günahın ardından Tanrı'nın kadının soyu ile yılan arasında ilan ettiği ve yılanın başının ezileceğini bildirdiği ilk vaade kadar uzanır (bkz. Yaratılış 3:15). Vahiy, ejderhayı eski yılan diye adlandırarak bu sözün Mesih'te tamamlanan yönünü görünür kılar. İsa'nın doğumundan sonra Hirodes'in onu öldürmeye çalışması da kurtuluş tarihindeki bu karşıtlığın somut bir örneğidir (bkz. Matta 2:13–16). Tanrı'nın vaadi, onu yok etmeye çalışan güçlü düşmanlara rağmen kendi yolunda ilerlemiştir.

Yuhanna erkek çocuğun doğumunun ardından onun Tanrı'nın tahtına götürüldüğünü söyleyerek İsa'nın yeryüzü hizmetindeki bütün olayları tek tek saymadan Kral'ın yükseltilmesine yönelir. Elçilerin İşleri dirilmiş Mesih'in göğe alındığını anlatır; İbraniler de O'nun günahlardan arınmayı sağladıktan sonra yücelerde Tanrı'nın sağında oturduğunu bildirir (bkz. Elçilerin İşleri 1:9, İbraniler 1:3). Çarmıhta öldürülen İsa dirilmiş, göğe yükselmiş ve krallık yetkisini almıştır. Böylece ejderhanın çocuğu yutma girişimi sonuçsuz kalır.

Kadının çöle kaçması ilk sahnenin sonunda kısaca anlatılır (bkz. Vahiy 12:6). Tanrı ona hazırlanmış bir yer verir ve orada bin iki yüz altmış gün beslenmesini sağlar. Çöl, İsrail'in Mısır'dan kurtulduktan sonra Tanrı'nın korumasına bağımlı yaşadığı yerdir. Halk günlük ekmeğini Rab'den almıştı (bkz. Mısır'dan Çıkış 16:13–18). Yuhanna aynı görüntüyü bölümün ikinci yarısında yeniden açarak bize korunmanın nasıl anlatıldığını gösterir. Kadının hikayesi Mesih'in doğumuyla bitmez; Tanrı, Kral'a ait halkını tarih boyunca gözetmeye devam eder.

Gökteki savaş ve Şeytan'ın suçlama yetkisinin kırılması

Yedinci ayette sahne göğe döner ve Mikail'le meleklerinin ejderhaya karşı savaştığı anlatılır (bkz. Vahiy 12:7–9). Mikail, Daniel kitabında Tanrı'nın halkıyla bağlantılı göksel mücadelede adı geçen melek olarak tanınır (bkz. Daniel 10:13, Daniel 12:1). Ejderha melekleriyle birlikte karşı koyar ama yenilir ve gökteki yerini kaybeder. Yuhanna savaşın bütün ayrıntılarını sıralamadan yenilginin sonucunu gösterir. Şeytan artık eski konumunda duramaz ve yeryüzüne atılır. Bu savaşın sonucunu belirleyen Tanrı'nın yetkisidir; Mikail'in görevi de O'na bağlıdır.

Görüm, düşmanın adını ve yaptığı işi açıkça belirtir. O eski yılandır, bütün dünyayı saptıran İblis'tir ve Tanrı'nın halkını suçlayan Şeytan'dır (bkz. Vahiy 12:9–10). Yaratılış'ta yılan Tanrı'nın sözünü çarpıtarak insanı aldatmıştı (bkz. Yaratılış 3:1–5). Eyüp'ün kitabında Şeytan Tanrı'nın kulunun sadakatini sorgular. Zekeriya'nın görümünde ise başkahin Yeşu'yu suçlar (bkz. Eyüp 1:9–11, Zekeriya 3:1–4). Bu sahneler bir araya geldiğinde aldatmanın ve suçlamanın insanı Tanrı'dan uzaklaştırmak için nasıl kullanıldığını görürüz.

Gökte duyulan ses, Tanrı'nın kurtarışının ve Mesihi'nin yetkisinin gerçekleştiğini, kardeşleri suçlayanın da aşağı atıldığını bildirir (bkz. Vahiy 12:10). Bu sözün hemen ardından Kuzu'nun kanıyla kazanılan zaferden bahsedilmesi, göksel yenilginin Mesih'in kurtarıcı işinden ayrı düşünülmemesi gerektiğini gösterir. İsa çarmıha yaklaşırken dünyanın egemeninin dışarı atılacağını söylemişti (bkz. Yuhanna 12:31–32). Kutsal Kitap, ejderhanın belirleyici yenilgisini Mesih'in ölümü, dirilişi ve yükselişinin ışığında anlamamıza yardım eder.

İsa Mesih çarmıhta günahlarımız için öldü ve dirilişiyle kurtarıcı zaferini gösterdi. Pavlus, Mesih'in çarmıhı aracılığıyla yönetimlerin ve hükümranlıkların silahsız bırakıldığını söyler (bkz. Koloseliler 2:13–15). İbraniler, Mesih'in ölümüyle ölüm gücüne sahip olan İblis'in etkisini kırdığını bildirir (bkz. İbraniler 2:14–15). Bu tanıklıklar Şeytan'ın yenilgisinin merkezine çarmıhı ve dirilişi yerleştirir.

Şeytan'ın suçlaması gerçek günahlarımıza dayanabilir; insanın kendi doğruluğunu kusursuz göstermesi onu susturmaya yetmez. Kutsal Kitap imanlıyı günahını gizlemeye çağırmaz, Tanrı'nın bağışlamasını ve Mesih'in aracılığını gösterir. Pavlus “Tanrı'nın seçtiklerini kim suçlayacak?” diye sorar ve Mesih'in öldüğünü, dirildiğini, Tanrı'nın sağında bulunup aracılık ettiğini hatırlatır (bkz. Romalılar 8:33–34). Bu nedenle imanlının güvencesi, hayatında artık hiçbir günah bulunmadığı iddiasında değildir. Aklayan Tanrı ve bizim için yaşayan Kurtarıcı, son hükmü kendisine ait kılar.

Gökte duyulan ses, imanlıların ejderhayı Kuzu'nun kanıyla ve ettikleri tanıklık bildirisiyle yendiğini açıkça söyler (bkz. Vahiy 12:11). Mesih'in kurbanı kurtuluşun temelidir ve imanlıların tanıklığı bu kurtuluşun yaşamlarında duyulur hale gelmesidir. Tanıklığın gücü, insanın kendi kahramanlığından doğmaz. Kuzu, daha önce her halktan insanı kanıyla Tanrı için satın almış olarak övülmüştü (bkz. Vahiy 5:9–10). Şimdi O'nun kurtardığı halk aynı zaferin tanıkları olarak görülür.

Aynı ayette imanlıların ölüm pahasına sadık kaldıkları belirtilir. Tanrı'nın halkı yaşamın değerini bilir ve kendisini gereksiz tehlikeye atmaz. Ancak bir imanlıya Mesih'i inkar etmesi dayatıldığında sadakat ağır bir bedel gerektirebilir. İzmir kilisesine verilen ölüm pahasına sadık kalma çağrısı bu sahneyle birleşir (bkz. Vahiy 2:10). Yeryüzündeki mahkeme bir tanığı susturabilir, fakat onu Kuzu'nun kurtarışından çıkaramaz.

Gökte sevinç yükselirken yeryüzü ve deniz için büyük bir uyarı duyulur. İblis zamanının az olduğunu bilerek öfkeyle aşağı inmiştir (bkz. Vahiy 12:12). Mesih'in kazandığı zaferden sonra da Şeytan saldırılarını sürdürür; ancak hükümranlık onun elinde değildir. Petrus imanlıları, düşmanın saldırılarına karşı ayık olmaya çağırır (bkz. 1. Petrus 5:8–9). Şeytan'ın gücü yaratılmış ve sınırlıdır. Kilise Rab'bin kazandığı zaferin ışığında direnmeye çağrılır.

Burada Tanrı'nın egemenliği imanlının acısını yok sayan bir açıklama değildir. Yuhanna gökte sevinç olduğunu söylerken yerde süren baskıyı da açıkça anlatır. Kurtuluşun kesinliği ile sıkıntının devam etmesi aynı Hristiyan yaşamında bulunabilir. İsa'nın öğrencilerine söylediği “Ama cesur olun, ben dünyayı yendim!” sözü bu sahnede yeni bir ağırlık kazanır (bkz. Yuhanna 16:33). Dünya hala kiliseye baskı yapabilir, ancak kilise hangi Rab'be ait olduğunu bilir.

Çölde korunan kadın ve ejderhanın son saldırısı

Ejderha aşağı atıldığında erkek çocuğu doğuran kadının peşine düşer. Kadına büyük kartalın iki kanadı verilir ve Tanrı'nın beslediği yere, çöle gider (bkz. Vahiy 12:13–14). Mısır'dan Çıkış'ta RAB İsrail'e kendilerini kartal kanatları üzerinde taşıyıp yanına getirdiğini söylemişti (bkz. Mısır'dan Çıkış 19:4). Yuhanna'nın görüntüsü, Tanrı'nın halkını kölelikten kurtarıp çölde koruduğu eski olayın dilini yeniden kullanır. Ejderha onu yok etmek isterken Tanrı kendisine ait olanları gözetir.

Yuhanna kadının çölde beslendiği süreyi önce bin iki yüz altmış gün, sonra da üç buçuk yıl olarak anlatır (bkz. Vahiy 12:6, Vahiy 12:14). Daniel'in zulüm altındaki kutsallarla ilgili görümünde de sınırlı bir süre belirtilir (bkz. Daniel 7:25). Vahiy'in on birinci bölümü de kutsal kentin çiğnendiği kırk iki ay ile iki tanığın peygamberlik ettiği süreyi yan yana getirir (bkz. Vahiy 11:2–3). Bu tekrar, Tanrı'nın halkının tanıklık dönemini ve gördüğü baskıyı kendi egemen sınırı içinde tuttuğunu gösterir.

Çölde korunmak, çevrenin kolay veya tehlikesiz hale gelmesi anlamına gelmez. İsrail'in çöldeki yolculuğunda susuzluk, açlık ve sınanma vardı; Rab onları günlük ihtiyaçları içinde eğitti. Kadının hazırlanmış bir yerde beslenmesi, Tanrı'nın kilisesini kendisine bağımlı kılarak yaşatmasıyla uyumludur. Mesih de Baba'nın öğrencileri kötülükten korumasını isterken onların dünyadan alınmasını dilememişti (bkz. Yuhanna 17:15–18). Kilisenin tanıklığı bu dünyada sürer ve Rab onu kendi amaçlarına uygun biçimde gözetir.

Yılan kadının ardından ağzından ırmak gibi su çıkarır; amacı onu selin altında bırakmaktır (bkz. Vahiy 12:15). Eski Antlaşma'da taşkın sular kimi zaman işgalci ordunun baskısını anlatır. Yeşaya, Asur'un saldırısını taşan bir ırmağa benzetir (bkz. Yeşaya 8:7–8). Burada da ejderhanın kadını sürükleyip yok etmeye yönelik şiddeti görünür hale gelir. Su görüntüsünün her ayrıntısını tek bir çağın ordusuna ya da bir propaganda yöntemine bağlayan bir açıklama verilmez. Önemli olan, saldırının büyüklüğüne rağmen ejderhanın amacıyla sonuca ulaşamamasıdır.

Yeryüzünün ağzını açıp yılanın akıttığı ırmağı yutması, ejderhanın saldırısının yaratılmış dünya aracılığıyla boşa çıkarılmasını anlatır (bkz. Vahiy 12:16). Tanrı'nın koruması yalnız bizim önceden öngörebileceğimiz yollarla gerçekleşmez. Bu görüntü, Rab'bin yarattığı düzenin kendi egemenliği dışında işlemediğini hatırlatır. Kadının korunması ejderhanın sonunu getirmese de onun sınırını açıkça gösterir.

Ejderha istediğini elde edemeyince kadının soyundan geriye kalanlarla savaşmaya gider. Yuhanna bu kişilerin kim olduğunu açıkça belirtir: Tanrı'nın buyruklarını yerine getirir ve İsa'ya tanıklıklarını sürdürürler (bkz. Vahiy 12:17). Bu tanım, kadının öyküsünün Mesih'e ait kilisede devam ettiğini gösterir. Yaratılış'ın ilk vaadi yılanla kadının soyu arasındaki düşmanlığı bildirmişti (bkz. Yaratılış 3:15). Mesih'e ait insanların aynı düşmanlıkla karşılaşması bu uzun öyküdeki sürekliliği gösterir. Fakat onların kimliğini düşmanlarının öfkesi değil, Rab'be olan aidiyetleri belirler.

İsa'ya tanıklık eden kilise, Tanrı'nın buyruklarını hem duyurur hem de yaşayarak onların doğruluğunu gösterir. İsa'nın öğrencileri hem O'nun adını açıkça bildirir hem de yaşamlarıyla bu söze bağlı kalır. Vahiy 14 de kutsalların sabrını, Tanrı'nın buyruklarına uymaları ve İsa'ya imanlarını sürdürmeleriyle birlikte anlatır (bkz. Vahiy 14:12). Böylece ejderhanın savaş açtığı topluluk, Kuzu'ya sadık kalan insanlardan oluşur.

On ikinci bölümün sonunda ejderha denizin kıyısında durur (bkz. Vahiy 12:18). Sonraki görümde denizden çıkan canavar ejderhanın gücünü ve yetkisini alacaktır (bkz. Vahiy 13:1–2). Bu iki sahne birbirine bağlandığında ruhsal düşmanlığın siyasal ve toplumsal baskı araçlarıyla nasıl görünür olacağı anlaşılır. Yuhanna okuyucuyu ejderhanın karşısında çaresiz bırakmaz; daha önce Kuzu'nun galip geldiğini ve halkını kanıyla kurtardığını göstermiştir. On üçüncü bölümün korkunç görüntülerine de bu zaferin ışığında girilir.

Bu bütün içinde kadın, ejderha ve erkek çocuk birbirinden kopuk semboller değildir. Tanrı, verdiği vaadi İsa Mesih'in gelişiyle yerine getirmiş, O'nu ölümden diriltip yüceltmiştir. Şeytan'ın suçlaması Kuzu'nun kanı karşısında son hüküm olamaz; kiliseye yönelen saldırısı da Tanrı'nın belirlediği sınırları aşamaz. Mesih'e ait insanlar sıkıntı içinde gerçek bir tanıklık sürdürür ve geleceklerini kendi güçlerine emanet etmezler. Vahiy 12 bize çatışmanın ağırlığını gösterirken daha baştan galip gelen Rab'bi tanıtır.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Kadının güneş, ay ve yıldızlarla tasvir edilmesi ile Yusuf'un rüyası arasında nasıl bir bağlantı var ve bu, kadının kimliğini anlamamıza nasıl yardım ediyor?
Erkek çocuğun bütün ulusları yönetme vaadi hangi Mezmur'a dayanıyor ve Yuhanna'nın çocuğun tahta götürülmesini anlatması Mesih'in zaferini nasıl gösteriyor?
Şeytan'ın “kardeşlerimizin suçlayıcısı” olarak tanıtılması karşısında Romalılar 8:33–34 imanlıya nasıl bir güvence veriyor?
On birinci ayette Kuzu'nun kanı ve imanlıların tanıklığı hangi ilişki içinde anılıyor; baskı altında sadakat neden kendi gücümüze güvenmekten farklıdır?
Çölde beslenen kadınla ejderhanın savaş açtığı diğer imanlıların aynı bölümde anlatılması, Tanrı'nın koruması ve kilisenin karşılaştığı sıkıntı konusunda bize ne öğretiyor?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Kilise düşmanlık ve reddedilmeyle karşılaştığında Vahiy 12 onu, Mesih'in tahtını hatırlayarak yaşadıklarını Tanrı'nın vaadi içinde anlamaya çağırır. Erkek çocuk Tanrı'nın tahtına götürülmüştür ve onun krallığı sarsılmaz. Bir topluluğun görünürlüğü azaldığında veya üzerindeki baskı arttığında güvendiği Rab değişmez. Kilise kendi saygınlığına dayandığında zorluk karşısında kolayca yorulur. Rab'bin sadakatine güvendiğinde ise hizmete devam edecek sağlam dayanağı bulur.

Gökteki zafer ilanı, suçluluk duygusuyla yaşayan ve kendi kusursuzluğuna güvenemeyen insan için derin bir teselli taşır. Günahımızı Tanrı'nın önünde itiraf eder, İsa Mesih'in bizim için öldüğüne ve dirildiğine güveniriz. Bağışlanma günahı önemsizleştirmez; bizi tövbeye, gerektiğinde zarar verdiğimiz kişiden özür dilemeye ve doğru olanı yapmaya götürür. Son hükmün yaşayan Mesih'e ait oluşu, suçlama altında ezilmeden gerçekle yüzleşmemizi sağlar.

Kuzu'nun kanıyla galip gelen imanlıların tanıklığı, işyerinde dürüst davranmak veya doğruyu söylediği için dışlanan kişiye destek olmak gibi günlük kararlarda da görünür. Bazı kardeşlerimiz bunun için özgürlüklerini ve yaşamlarını kaybedebilir. Onların fedakarlığını görmezden gelmeden, kimseyi tehlike aramaya veya kendisini gereksiz yere riske atmaya çağırmamalıyız. Vahiy'in verdiği cesaret, ölümün ardından yaşamı vaat eden Mesih'e dayanır.

Çölde beslenen kadın, zor dönemlerde bir topluluğun birbirine nasıl bakacağını da düşündürür. Tanrı halkını korurken günlük ekmek, barınak ve dayanışma gibi somut ihtiyaçları önemsiz saymaz. Yer değiştirmek zorunda kalan, baskı altında yaşayan veya yalnızlaşan imanlılar için kilisenin duası kadar açık kapısı ve paylaşmaya hazır sofrası da değerlidir. Kimsenin acısını kolay bir ruhsal sınav örneği haline getirmeden birbirimizi korumayı öğrenebiliriz. Çölde verilen yiyecek, bugün muhtaç kardeşle paylaşmanın değerini de hatırlatır.

İsa Mesih'in düşmanlarımız için dua etme buyruğu, ejderhanın düşmanlığı karşısında bile kilisenin yeni bir nefret üretmemesi gerektiğini gösterir (bkz. Matta 5:44). Bu buyruk baskı karşısında adalet aramaya, güvenli sınırlar koymaya veya suç duyurusunda bulunmaya engel değildir. Kötülüğün yöntemlerine başvurmadan da hakikate tanıklık edebiliriz. Kuzu'ya ait olmanın görünür sonucu, gerçeği sevgiyle söyleyen ve zarar göreni koruyan bir kilise yaşamıdır.

Ejderhanın deniz kıyısına gelişiyle hazırlanmış olan sonraki canavar sahnesi, kiliseyi Tanrı'ya ait sadakati kendisine isteyen güçlere karşı uyanık olmaya çağırır. Yine de sürekli şeytani güçlerden söz etmek, imanlıyı Kuzu'nun kazandığı zaferden uzaklaştırabilir. Rab'bin sözünü öğrenmek, kardeşlerle birlikte dua etmek ve yaşadığımız yerde sadık tanıklığı sürdürmek daha sağlam bir yoldur. Vahiy 12'nin bugüne bıraktığı çağrı, korkuya teslim olmadan Mesih'e ait yaşamaktır.

Kaynaklar

Kutsal Kitap Yeni Çeviri (2001, 2008), Kitabı Mukaddes Şirketi; YouVersion — Vahiy 12 ve çalışmada başvurulan diğer ayetler.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım