Vahiy 4 — Tahtta Oturan | Veritas Liberat

GİRİŞ

Yedi kiliseye yöneltilen son sözün ardından Yuhanna gökte açık duran bir kapı görür. Kiliselere söylenenlerin ağırlığı henüz kulaklarımızdadır. Kimi sevgisinden uzaklaşmış, kimi ölüm tehdidi altında dayanmış, kimi de kendisini zengin sanırken Mesih'in önünde yoksul bulunmuştur. Şimdi aynı kitap bakışımızı göğe çevirir. Yuhanna'nın gördüğü ilk şey, yaklaşan felaketlerden biri değildir. Bir taht vardır ve tahtta biri oturmaktadır (bkz. Vahiy 4:1–2).

Bu görüntü ilk okuyucular için yaşadıkları dünyanın gerçeklerini ortadan kaldırmıyordu. Roma'nın buyruğu, ticaretin baskısı ve kilisenin kendi içindeki mücadeleleri sürüyordu. Fakat onlar artık bu dünyayı görürken Tanrı'nın hükümranlığını da hesaba katmaya çağrılıyordu. Vahiy'in sonraki sahnelerinde mühürler açılacak, borazanlar çalacak ve yeryüzünde büyük acılar yaşanacaktır. Kitap bütün bunlardan önce kimin egemen olduğunu görmemizi ister.

Yuhanna'nın gördükleri, Kutsal Kitap'ın daha önce açtığı göksel sahnelere yabancı değildir. Hezekiel sürgünde RAB'bin görkemini görmüş, Yeşaya tahttaki Rab'bin huzurunda kendi günahının ağırlığını hissetmişti (bkz. Hezekiel 1:26–28; Yeşaya 6:1–5). Sina Dağı'nda Tanrı'nın huzuru gök gürlemesiyle duyurulmuştu (bkz. Mısır’dan Çıkış 19:16–20). Vahiy'in dördüncü bölümü bu tanıklıkları aynı Tanrı'nın görkemi içinde buluşturur. Böylece yeni bir Tanrı tasviriyle değil, Kutsal Yazılar'da kendisini açıklamış olan Rab'le karşılaşırız.

Görüm boyunca Yuhanna taşlara, taçlara, meşalelere ve canlı yaratıklara bakar. Sonunda hepsinin yöneldiği kişiyi ve O'na sundukları övgüyü işitiriz. Dördüncü bölümün kalbi, göksel varlıkların görünüşündeki her ayrıntıyı çözmek değildir. Tahtın çevresindeki bütün görkem, tahtta oturan Yaratıcı'nın huzurunda yerini bulur. Bu nedenle bölümün sonunda okuyucunun aklında kalması gereken soru, göğün nasıl döşendiğinden çok, kime ibadet ettiğimizdir.

01 — METNİ ANLAYIN

Açık kapıdan görülen egemenlik

Yuhanna gökteki açık kapıyı gördüğünde, birinci bölümde duyduğu borazan sesine benzeyen sesi yeniden işitir. Ses onu yukarı çağırır ve bundan sonra olması gereken olayların gösterileceğini bildirir (bkz. Vahiy 4:1). Bu çağrı doğrudan Yuhanna'ya yöneliktir. Görümün sonraki sahnelerini izlemesi için peygamberin önünde yeni bir kapı açılır.

Yuhanna hemen Ruh'un etkisinde kalır. Kitap onun daha önce de Rab'bin gününde Ruh'un etkisinde olduğunu söylemişti (bkz. Vahiy 1:10). On yedinci ve yirmi birinci bölümlerde yeni görüm sahnelerine geçilirken aynı dil yeniden kullanılır (bkz. Vahiy 17:3; Vahiy 21:10). Böylece okuduğumuz şeyin Tanrı tarafından verilen peygamberlik görümü olduğunu anlarız. Tanrı, kuluna görmek istediğini gösterir.

Yuhanna'nın ilk dikkatini çeken nesne tahttır. Taht bir kez görünüp anlatıdan kaybolmaz, çevredeki her şey ona göre tanımlanır. Yirmi dört ihtiyarın tahtları ana tahtı kuşatır, yanan meşaleler ve billur deniz onun önündedir, canlı yaratıklar onun ortasında ve çevresindedir (bkz. Vahiy 4:2–6). İbadetin yönünü ve bütün sahnenin düzenini tahttaki Tanrı belirler. İlk okuyucular için bu, imparatorluğun görünür gücünü olması gereken yere koyan sarsıcı bir hatırlatmaydı.

Tanrı'nın tahtı, Kutsal Kitap'ın başka bölümlerinde de egemenliğinin işaretidir. Mezmur yazarı RAB'bin tahtını göklere kurduğunu ve egemenliğinin her şeyi kapsadığını ilan eder (bkz. Mezmurlar 103:19). Daniel krallıkların gelip geçtiği bir görümde tahtların kurulduğunu ve Eskiden beri var Olan'ın yargı için oturduğunu görür (bkz. Daniel 7:9–10). Yuhanna aynı Tanrı'nın önündedir. Dünyevi yönetimler gerçektir ve insan hayatını derinden etkiler, fakat son hüküm onların değildir. Kilise yalnız görünen güçlerin kararlarına bağlı bir topluluk olarak yaşamaz.

Tahtta oturanın görünüşü yeşim ve kırmızı akik taşına benzetilir. Çevresinde zümrüdü andıran bir gökkuşağı vardır (bkz. Vahiy 4:3). Yuhanna Tanrı'nın yüzünü, beden ölçülerini veya giysilerini sayarak bir insan portresi çizmez. Parlak taşlar ve ışık, yaratılmış sözcüklerle bütünüyle anlatılamayan görkemi duyurur. Sahne zaten Tanrı'nın erişilmez yüceliğini güçlü biçimde duyurmaktadır.

Gökkuşağı, Hezekiel'in sürgünde gördüğü görkemle doğrudan yakınlık taşır. Hezekiel de tahttan yükselen parlaklığı, yağmurlu günde bulutlar arasında görülen gökkuşağına benzetmiştir (bkz. Hezekiel 1:26–28). Yaratılış'ta Tanrı gökkuşağını Nuh'la yaptığı antlaşmanın işareti olarak vermişti (bkz. Yaratılış 9:12–16). Bu ikinci bağlantı Tanrı'nın sadakatini hatırlatır, fakat Yuhanna burada gökkuşağının anlamını yeniden tarif etmez. Aynı Rab, halkı sürgünde yaşarken de Asya İli'ndeki kiliseler baskı altındayken de egemendir.

Bir peygamberin Tanrı'nın görkemini gördüğünde verdiği karşılık, bu sahneyi anlamamıza yardım eder. Yeşaya kutsal Rab'bi görünce kendi kirliliğini fark eder, Hezekiel ise yere kapanır (bkz. Yeşaya 6:5; Hezekiel 1:28). Yuhanna'nın görümünde de birazdan bütün göksel topluluk tapınmak üzere eğilecektir. O'nun kutsallığı insanın kimin huzurunda bulunduğunu anlamasını gerektirir. Gerçek ibadet, Tanrı'yı kendi beğenimize göre küçülterek başlayamaz.

Bununla birlikte tahtta Tanrı'nın oturması, acı çeken kiliseye kolay bir açıklama sunmak için anlatılmaz. İzmirli imanlıların ölüm tehdidi, altıncı bölümde öldürülmüş tanıkların adalet yakarışı ve bütün kitap boyunca sürecek zulüm, Yuhanna'nın gördüğü tahttan sonra da gerçektir. Habakkuk da kötülüğün karşısında RAB'be neden bu kadar beklemek zorunda kaldığını sormuştu (bkz. Habakkuk 1:2–4). Tanrı'nın egemenliği bu kötülüklerin failini masum yapmaz. Kutsal Kitap Tanrı'nın hükümlerinin doğru olduğunu söylerken insanın işlediği kötülüğe de gerçek adıyla seslenir (bkz. Mezmurlar 9:7–9). Bu yüzden taht görümü, yargının gecikmesiyle Tanrı'nın yokluğunu birbirine karıştırmamamızı sağlar.

Dünyaya yalnız korkularımızın yüksekliğinden bakarsak en güçlü görünen şey bizi yönetmeye başlar. Tanrı'nın egemenliği bizi sorumluluktan muaf kılan bir mazeret değildir. Yedi kiliseye gönderilen mesajların hepsi tövbe, sadakat ve dayanıklılık isteyen sözlerle doludur. Tahtta oturan Rab'be güvenmek, O'nun sözünü işitip bu söz uyarınca yaşamayı gerektirir.

Tahtın çevresindeki varlıklar ve kutsal huzur

Ana tahtın çevresinde yirmi dört ayrı taht vardır. Bunlarda beyaz giysili, altın taçlı yirmi dört ihtiyar oturmaktadır (bkz. Vahiy 4:4). Tahtlarının ana tahta göre konumu, sahip oldukları yetkinin bağımlı bir yetki olduğunu anlatır. Sahnenin sonunda başlarındaki taçları Tanrı'nın önüne bırakmaları da bunu görünür kılar. Bütün onurları, Tanrı'nın yüceliği karşısında O'na sunulacak armağana dönüşür.

Yirmi dört sayısı, Tanrı'nın halkı ve ibadeti hakkında Kutsal Kitap'ta gördüğümüz düzeni hatırlatır. Davut döneminde kahinler yirmi dört hizmet grubuna ayrılmıştı (bkz. 1. Tarihler 24:4–19). Vahiy'in sonunda Yeni Yeruşalim'in on iki kapısında İsrail oymaklarının, on iki temelinde ise Kuzu'nun elçilerinin adları bulunacaktır (bkz. Vahiy 21:12–14). Bu bağlantılar göksel ibadetin Tanrı'nın bütün kurtuluş tasarısıyla ilişkisini düşünmemize yardım eder. Dördüncü bölüm ihtiyarların tam kimliğini açıklamadığından kesin bir isim listesi oluşturmaya kalkışmayacağız. Onların burada yaptıkları daha açıktır: Tanrı'nın önünde O'na bağlı bir yetkiyle yer alırlar ve bütün övgüyü O'na yöneltirler.

Beyaz giysi ve taç görüntülerinin yedi kiliseye verilen vaatlerle bağlantısı da dikkat çeker. Sart'taki sadıklara beyaz giysiler vaat edilmiş, İzmir'e yaşam tacı bildirilmişti (bkz. Vahiy 3:4–5; Vahiy 2:10). Burada göksel topluluğun üzerinde görülenler, Mesih'in verdiği onur ve kabul dilini hatırlatır. Tanrı tarafından verilen bir onur, Tanrı'dan bağımsız mülkiyet haline gelemez. Vahiy'de yüceltilen hiçbir yaratık Yaratıcı'nın yerine geçmez.

Tahttan şimşekler ve gök gürlemeleri duyulur. Bu sesler bizi İsrail'in Sina Dağı'nda Tanrı'nın huzuruyla karşılaştığı güne götürür (bkz. Mısır’dan Çıkış 19:16–19). O gün halk, kendisini kurtaran Tanrı'nın kutsallığının hafife alınamayacağını anlamıştı. Aynı sesler ileride yargının önemli anlarında yeniden duyulacaktır (bkz. Vahiy 8:5; Vahiy 11:19). Tanrı'nın hükümleri gelişigüzel çıkmaz, kutsal tahtın yetkisini taşır.

Tahtın önündeki yedi meşale, Yuhanna tarafından Tanrı'nın yedi ruhu olarak açıklanır (bkz. Vahiy 4:5). Vahiy'in açılışında yedi ruh, Tanrı ve İsa Mesih'in adlarıyla birlikte selamlamada yer alır (bkz. Vahiy 1:4–5). Beşinci bölümde ise Kuzu'nun bütün yeryüzüne gönderilen yedi gözüyle ilişkilendirilir (bkz. Vahiy 5:6). Bu bütünlük içinde yedi ruhu, tek Kutsal Ruh'un eksiksiz etkinliğini ifade eden bir görüm dili olarak anlıyoruz. Yeşaya da vaat edilen Davut soyundan Kral'ın üzerine RAB'bin Ruhunun konacağını bildirir (bkz. Yeşaya 11:1–2). Burada yedi ayrı Kutsal Ruh bulunduğu öğretilmez. Baba'nın, Oğul'un ve Kutsal Ruh'un tek Tanrı olarak işleyen kurtarıcı amacı, Vahiy'in kendi anlatısında birlikte görünür.

Zekeriya'nın kandillik görümü bu okumanın Kutsal Kitap içindeki güçlü dayanaklarından biridir. Zekeriya yedi kandilliği ve bütün dünyayı dolaşan gözleri görür, ardından Rab'bin işinin insanın gücüyle değil O'nun Ruhuyla gerçekleşeceğini işitir (bkz. Zekeriya 4:2–10). Vahiy'de yedi meşale ile Kuzu'nun yedi gözü arasında kurulan bağ bu sahnenin dilini yeniden duyurur. Tanrı'nın Ruhu kiliselerin durumu hakkında bilgisiz değildir. O'nun etkinliği yalnız bir kente veya topluluğa sıkışmaz.

Tahtın önünde billur gibi, camdan yapılmışı andıran bir deniz vardır (bkz. Vahiy 4:6). Hezekiel'in görümünde canlı yaratıkların üstünde billur gibi parlak bir genişlik uzanır ve onun üzerinde taht bulunur (bkz. Hezekiel 1:22–26). Sina'da Tanrı'yı gören İsrail ileri gelenleri de O'nun ayakları altında gök gibi duru, değerli taşı andıran bir döşeme görmüştü (bkz. Mısır’dan Çıkış 24:9–10). Bu iki sahne Yuhanna'nın kullandığı billur parlaklığı anlamamıza yardım eder. Gördüğümüz şey, Tanrı'nın görkemini kuşatan göksel huzurun bir parçasıdır.

Billur deniz görüntüsü Tanrı’nın huzurundaki parlaklığı daha da belirginleştirir. Aynı billur deniz on beşinci bölümde ateşle karışmış gibi yeniden görünecektir (bkz. Vahiy 15:2). Bu nedenle görüntüyü kitabın ilerleyen sahneleriyle birlikte izlemek daha yararlıdır. Yuhanna'nın şu anda gösterdiği şey, tahtın önündeki görkemin parlaklığı ve Tanrı'nın huzurunun ağırlığıdır.

Tahtın ortasında ve çevresinde dört canlı yaratık bulunur. Her yanı gözlerle kaplıdır, her birinin altı kanadı vardır. Biri aslanı, biri danayı andırır, üçüncüsünün yüzü insana benzer ve sonuncusu uçan kartal gibidir (bkz. Vahiy 4:6–8). Hezekiel'in dört canlı yaratığıyla yüz benzerliği belirgindir. Hezekiel onuncu bölümde bunların keruvlar olduğunu açıklar (bkz. Hezekiel 1:5–10; Hezekiel 10:20). Yuhanna'nın gördüğü yaratıkların görevini anlamak için önce bu Kutsal Kitap arka planını izlemeliyiz.

Kanatların sayısı ve yaratıkların durmadan sunduğu övgü, Yeşaya'nın altı kanatlı seraflarını da hatırlatır. Yeşaya'nın gördükleri Tanrı'nın tahtının çevresinde kutsallığını ilan ediyordu (bkz. Yeşaya 6:1–3). Vahiy'deki canlı yaratıklar bu iki görümden tanıdığımız göksel hizmeti aynı sahnede taşır. Onların olağanüstü gözlerini her şeyi bilen ayrı tanrısal varlıklar oldukları şeklinde anlamayız. Görevlerine uygun bir uyanıklık ve gözden kaçırmama görüntüsü vardır. Tanrı'nın bütün bilgisi ve egemenliği ise yalnız tahtta oturan Rab'be aittir.

Aslan, dana, insan ve kartal görüntüleri yaratılmış dünyanın çeşitliliğini de düşündürür. Fakat Yuhanna yaratılışı dört sınıfa ayıran bir doğa kitabı yazmaz. Görümde kesin olan, tahtın yakınındaki göksel yaratıkların Tanrı'ya ibadet etmesidir. Bir sonraki bölümde bu yaratıklar Kuzu'nun önünde de yere kapanacak ve göksel övgüye katılacaktır (bkz. Vahiy 5:8–14). Böylece sahne bizi yaratılmış olanların ortak yönüne, Yaratıcı'yı yüceltme görevine götürür.

Taçların bırakıldığı yerde Yaratıcı'ya ibadet

Dört canlı yaratık gece gündüz durmadan Tanrı'nın kutsallığını ilan eder. Seslendirdikleri övgü Yeşaya'nın işittiği kutsallık ilanını hatırlatır, çünkü aynı Rab'bin huzurundadırlar (bkz. Vahiy 4:8; Yeşaya 6:3). Kutsallık Tanrı'nın yalnız bir özelliğiymiş gibi övgünün kenarında durmaz. Tanrı yaratılmış olan her şeyden ayrıdır, günahla hiçbir ortaklığı yoktur ve bütün yüceliğin kaynağıdır. Göksel topluluğun durmadan O'na seslenmesinde bu hayranlık duyulur.

Övgüde Tanrı, her şeye gücü yeten ve bütün zamanların Rabbi olarak anılır. Bu unvanlar ilk bölümde Tanrı için kullanılan sözleri yeniden hatırlatır (bkz. Vahiy 1:8). İmparatorluklar tarihlerini kendi güçlerinin sürekliliğiymiş gibi anlatabilir. Oysa var olmuş olan, şimdi var olan ve gelecek olan Tanrı'nın önünde onların ömürleri sınırlıdır. Tanrı'nın hükümranlığı geçen yüzyılların hatırası halinde kalmamıştır. Kilise O'nun bugün yaşayan Rab olduğunu bildiği için geleceğe de güvenle bakabilir.

Canlı yaratıklar Tanrı'yı övdükçe ihtiyarlar tahtın önünde yere kapanır. Başlarındaki altın taçları çıkarıp O'nun önüne koyarlar (bkz. Vahiy 4:9–10). Az önce kendi tahtlarında oturanlar artık yüzlerini Tanrı'ya çevirmiştir. Sahip oldukları yücelik, Tanrı'nın huzurunda tutulacak bir üstünlük belgesi haline gelmez. Onların saygınlığı Tanrı'ya tapınmalarında gerçek yerini bulur.

Bir insan iyi öğretmen olabilir, büyük sorumluluk taşıyabilir veya yıllar boyunca sadakatle hizmet etmiş olabilir. Bunlar Tanrı'nın kullarına verdiği gerçek armağanlardır. Fakat armağanın kaynağı unutulduğunda hizmet, insanın kendi adını büyütmesine dönüşebilir. İhtiyarların taçları yere bırakması, verilen her yetkinin hangi tahtın önünde durduğunu bize hatırlatır. İnsanlar hizmetten yarar görüyorsa şükran Tanrı'ya ulaşmalıdır.

Son ilahide ihtiyarlar Tanrı'nın övgüye neden layık olduğunu açıklar: Her şeyi O yaratmıştır (bkz. Vahiy 4:11). Bu, bölümün sonuna rastgele konmuş bir yaratılış öğretisi değildir. Tahtta oturan Rab'bin egemenlik hakkı, bütün varlığın O'na ait olmasıyla ilgilidir. Gökteki yaratıklar bile kendi varlıklarının kaynağına tapınmaktadır. Dünya O'nun elinden çıkmış ve O'nun isteğiyle var olmuştur.

Yaratılış'ın başlangıcında Tanrı sözüyle dünyayı var eder ve yarattığı şeyin iyi olduğunu bildirir (bkz. Yaratılış 1:1–31). Mezmurlar 104, Yaratıcı'nın canlıların yaşamını sürdürmesini sağlayan elini över (bkz. Mezmurlar 104:24–30). Yaratılış Tanrı'nın gözünde değersiz bir yük olmadığı için son yargıda O'nun adaleti de yaratılmış dünyayı ilgilendirir. İnsan bedeninin, emeğinin ve yaşadığı dünyanın değeri buradan gelir. Tanrı yarattığını ilgisizlikle bırakmış bir hükümdar değildir.

Pavlus putperestliğin kökünü, insanların Yaratıcı'nın yüceliğini yaratılmış olan şeylerle değiştirmesinde görür (bkz. Romalılar 1:21–25). Vahiy'in ilerleyen bölümlerinde de insanların güç sahibi görünen canavara hayranlıkla yönelmesi anlatılacaktır (bkz. Vahiy 13:3–4). İbadeti alan kimse, bütün varlığın Yaratıcısıdır. İster siyasal yetki olsun ister para, başarı veya insanın kendi bilgisi, hiçbir yaratılmış armağan Tanrı'nın yerini alamaz. O'na ait olması gereken sonsuz güveni başka bir şeye vermek insanı yanlış bir tahtın önüne götürür.

Bir toplantının ne kadar kalabalık olduğu veya müziğin ne ölçüde beğenildiği soruları bütün ibadeti tanımlayamaz. Yuhanna'nın gördüğü topluluk Tanrı'nın kim olduğunu ilan eder, O'nun önünde eğilir ve varlığını O'na borçlu olduğunu kabul eder. Kutsal Kitap'ı okuyan, dua eden ve ilahi söyleyen kilise de aynı Rab'bin önünde bulunur. İbadetin değeri yalnız insanların oradan nasıl hislerle ayrıldığında aranamaz. Tanrı'nın sözü duyuldu mu, Yaratıcı yüceltildi mi ve bu söz topluluğun yaşamına yön verdi mi, bunları da düşünmeliyiz.

Yuhanna bir sonraki görümde tahtta oturanın elindeki tomarı ve onu almaya layık kişiyi görecektir (bkz. Vahiy 5:1–7). İhtiyarlardan biri Yahuda'nın Aslanı'nın galip geldiğini bildirecektir. Yuhanna baktığında karşısında boğazlanmış olduğu halde ayakta duran Kuzu'yu bulacaktır. Tanrı'nın yaratıcı egemenliği, Kuzu'nun kurtarıcı zaferiyle birlikte açıklanacaktır. Dördüncü bölümde Yaratıcı'ya yönelen ibadetin beşinci bölümde Kuzu'yu da içine alması, İsa Mesih'in Tanrısal kimliği bakımından büyük önem taşır (bkz. Vahiy 5:13–14). Baba ile Oğul'u birbirine karıştırmadan aynı Tanrısal övgünün içinde görürüz.

Önce taht gösterilir, sonra Kuzu'nun tomarı almasına tanık oluruz. Mühürleri açan Kuzu'nun çarmıhta kendisini vermiş ve ölümden dirilmiş olan Mesih olduğunu unutmadan yargı sahnelerine gireceğiz. Yeryüzündeki güçler bu sonuca kendi başlarına yön vermeyecektir. Tanrı'nın vaatleri tarihin içinde boşa düşmemiştir. Kilise, hükümranlığın sonunun kime ait olduğunu bilerek sıkıntının ortasında sadık kalmaya çağrılır.

Vahiy'in sonunda yeni gök ve yeni yeryüzü görüldüğünde Tanrı'nın halkıyla birlikte yaşayacağı ilan edilir (bkz. Vahiy 21:1–3). Bu gelecek, dördüncü bölümdeki yaratılış ilahisinden kopuk değildir. Tanrı'nın yarattığı dünya O'nun gözünde önemlidir ve O, kurtuluş tasarısını tamamlayacaktır. Bu yüzden bir gün kötülüğün yargılanacağına iman etmek, bugün acı çeken insanı önemsizleştirmek için kullanılamaz. Yaratıcı'ya tapınan halk O'nun yarattığı insanlara karşı da sorumluluk taşır.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Yuhanna'nın yedi kiliseye gönderilen mesajların hemen ardından bir taht görmesi, korku ve belirsizlik içindeki bir kilisenin olayları değerlendirme biçimini nasıl etkiler?
İhtiyarlar hem tahtlarda oturuyor hem taçlarını Tanrı'nın önüne bırakıyor. Sizce kilisede sorumluluk taşımak ile kendi önemimizi büyütmek arasındaki sınır nerede kaybolabilir?
Sina, Hezekiel ve Yeşaya'daki Tanrı görülerini Vahiy 4'le birlikte okuyunca Tanrı'nın kutsallığı hakkında hangi ortak tanıklığı işitiyoruz?
Bölümün sonunda Tanrı'nın yaratıcı oluşu ibadetin gerekçesi olarak veriliyor. İnsanlar ve kiliseler bugün hangi yaratılmış şeylere Yaratıcı'ya ait olan güveni verebilir?
Dördüncü bölümdeki ibadetten beşinci bölümdeki Kuzu'ya yönelen övgüye geçiş, İsa Mesih'i tanımamız ve birlikte ibadet etmemiz açısından neden önemlidir?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Kaygı verici bir haber duyduğunuzda korkunun bütün düşüncenizi kapladığını fark edebilirsiniz. Vahiy 4 böyle bir anın acısını küçültmüyor, Yuhanna'ya gösterilen tahtı hatırlamamızı sağlıyor. Yine de hiçbir haber Tanrı'nın egemenliğini sona erdiremez. Haberi yeniden okumadan önce hangi gerçeğin sizi yönlendirmesi gerektiğini Kutsal Kitap'tan hatırlamak, korkuya teslim olmadan karar verebilmenize yardım edebilir.

Bir kilisede hizmet eden veya sorumluluk taşıyan kişi için ihtiyarların taçlarını bırakması özel bir sınamadır. Başarılı geçen bir hizmetten sonra insanların teşekkür etmesi güzeldir, bunu reddetmek gerekmez. Fakat başkalarının takdirini kaybetme korkusuyla kararlarımızı değiştirmeye başladığımızda içimizde başka bir taht kuruluyor olabilir. Böyle bir durumda güvendiğimiz bir kardeşin bizi dürüstçe uyarmasına izin vermek değerli bir adımdır. Tanrı'nın önünde eğilmeyi öğrenen önder, sorumluluğunu daha güvenli taşır.

Göksel ibadet, pazar toplantısını yalnız bir program gibi görmemize de engel olur. İlahiler söylenirken zihnimiz başka yerlere gidiyor, Kutsal Kitap okunurken sıradaki görevimizi düşünüyorsak bunun farkına varabiliriz. Vahiy 4'ü okumak, toplulukla ibadette bulunduğumuz kişinin kim olduğunu yeniden hatırlamak için yerinde bir başlangıçtır. Bu hafta ilahi sözlerinden birini dikkatle okuyup Tanrı hakkında ne söylediğini düşünmek de yararlı olabilir. Amaç daha yoğun bir duygu üretmekten çok, sözlerimizin işaret ettiği Rab'bi tanımaktır.

Yaratıcı'ya tapınmak, elimize verilen dünya hakkında da bir tutum gerektirir. Bir insanın emeği, doğanın kaynakları veya kendi bedenimiz üzerinde sınırsız sahiplik iddiasıyla davranamayız. Sahip olduklarımızı kullanırken başka insanların hakkını düşünmek yaratılışın Tanrı'ya ait olduğunu ciddiye almaktır. Özellikle tüketim alışkanlıklarımızın başkalarının yaşamını nasıl etkilediğine bakmak, yaratılmış dünyaya şükretmenin somut bir karşılığı olabilir.

Siyasal ve toplumsal tartışmalar bazen insanlardan mutlak bağlılık talep eder. Bir kişiyi veya kurumu her sorunun cevabı gibi sunmaya başladığımızda göksel tahtın önündeki ibadeti hatırlamamız gerekir. Hristiyanlar adalet arayabilir, yaşadıkları toplum için sorumluluk üstlenebilir ve yanlış kararlara itiraz edebilirler. Aynı toplulukta farklı siyasi görüşlere sahip olanların birbirlerinin imanını yalnız parti tercihleriyle ölçmemesi de bu sadakatin bir parçasıdır. Ancak imanlının son sadakati Tanrı'ya aittir. Bu bilgi siyasi hayattan kaçmayı emretmez, gücü kutsallaştırmadan doğru olanı aramaya çağırır.

Uzun süredir dua ettiği halde acısı bitmeyen biri, Tanrı'nın hükümranlığı hakkında konuşmakta zorlanabilir. Böyle birine yalnızca her şeyin kontrol altında olduğunu söylemek, yarasını duymadan konuşmak olabilir. Vahiy 4'ün ardından Kuzu'nun boğazlanmış halde ama ayakta görüleceğini hatırlayalım. Tahtta oturan Tanrı'nın kurtuluş amacı, acıdan habersiz bir dünyanın içinden ilerlemiyor. Bazen en gerçek karşılık, acı çeken kardeşin yanında kalmak ve onunla birlikte Tanrı'nın sadakatini beklemektir.

Kaynaklar

Kutsal Kitap, Yeni Çeviri. Vahiy 4 ve metinde başvurulan Kutsal Yazılar. Kitabı Mukaddes Şirketi ve Yeni Yaşam Yayınları. Vahiy 4'ü okuyun.
Brian J. Tabb. Revelation — Commentary, The Gospel Coalition Bible Commentary. Vahiy 4–5'in Eski Antlaşma görüm dili ve göksel ibadet bağlamı için ilgili açıklamalar incelendi.
Bob Utley. Revelation 4–5, Bible.org. Yaratıcı'ya ibadet ile Kuzu'ya ibadet arasındaki bölüm bağlantısı ve görüm dili için ilgili açıklamalar incelendi.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Mısır'dan Çıkış 25 — Aralarında Yaşayacağım. Altın kandilliğin Buluşma Çadırı'ndaki görevini ve kutsal alanda kullanılan simgelerin tarihsel bağlamını anlamak için.
Mısır'dan Çıkış 40 — Görkem Konutu Doldurdu. Tanrı'nın halkı arasındaki varlığına ilişkin Eski Antlaşma tanıklığını derinleştirmek için.

Çalışmalarım