2. Korintliler 2 — Affetmenin Amacı

2. Korintliler 2. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Bir ilişki yara aldığında gerçeği söylemek ile birbirini kaybetmemek arasındaki yol kolay bulunmaz. Korint kilisesiyle Pavlus'un arasındaki sorun da yalnız bir öğretim anlaşmazlığı değildir. Gözyaşıyla yazılmış bir mektup, ertelenmiş bir ziyaret ve topluluğu kederlendiren bir kişinin durumu aynı olaylar zincirine bağlanır. Pavlus ne gerçeği susturur ne de doğruyu söylediği için insanları incitmiş olmayı önemsemez. Korintlilerin kederinin iyileşmeye dönüşmesini istediğinden, yaptıkları disiplinin artık nereye varması gerektiğini açıkça söyler (2. Korintliler 2:1–8).

Bölümün sonunda sahne değişir; Pavlus Troas'taki hizmet imkanını, Titus'u beklerken yaşadığı huzursuzluğu ve Mesih'in güzel kokusunun yayılmasını anlatır. Bunlar birbirinden kopuk hatıralar değildir. Pavlus'un kaygısı, Korint'te insanların Mesih'e sadık kalması ve duyurulan Müjde'nin insani çıkar için değiştirilmemesidir. Bir tarafta tövbe edeni yeniden kazanmak, diğer tarafta Tanrı sözünü ticaret malzemesine çevirmemek vardır. Her iki konuda da hizmetin sahibi elçi değil, onu çağıran Tanrı'dır (2. Korintliler 2:12–17).

01 — METNİ ANLAYIN

Gözyaşlarıyla gelen uyarı neden gerekliydi?

Pavlus Korint'e yeniden keder dolu bir ziyaret yapmamaya karar verdiğini söyler (2. Korintliler 2:1). Bu karar, Korintlilerin davranışını önemsiz gördüğünü göstermez; aksine aralarındaki ilişkide üzüntünün ne kadar derinleştiğini bildirir. Kendi gelişi herkesi yeniden yaralayacaksa, kilisenin sevinçle karşılaşacağı bir zamanı aramak istemiştir. Pavlus, sevindirmesi gereken insanların kederli kalmasını istemediği için daha önce yazdığını hatırlatır. Onların sevinciyle kendi sevinci arasında gerçek bir bağ görür. Elçilik görevini yerine getirirken topluluğun insanlarını kişisel otoritesinin önünde duran engeller gibi ele almaz.

Mektubunu nasıl yazdığını anlatan sözler özellikle dikkat çekicidir. Pavlus, büyük sıkıntı ve yürek acısı içinde, gözyaşlarıyla yazmıştır; amacı onları kederlendirmek değil, duyduğu derin sevgiyi göstermektir (2. Korintliler 2:3–4). Sert bir uyarının ardında yalnız kızgınlık değil, kırılan kardeşlik için duyulan acı da bulunabilir. Yine de bu örnek, sert söz kullanan herkesin sevgisini kanıtlamaz. Pavlus'un amacı, yöntemi ve beklediği sonuç birlikte değerlendirilmelidir. Uyarı gereklidir çünkü gerçek bir yanlışlık vardır; gözyaşı anlamlıdır çünkü yanlış yapan insan hala kazanılmak istenmektedir.

İsa'nın kardeşi kazanmayı hedefleyen yüzleşme öğretisi, Pavlus'un burada gösterdiği yönü anlamamıza yardım eder (Matta 18:15). Yanlışın adını koymak, insanı aşağılamayı gerektirmez. Öte yandan sevgi adına hiçbir şey söylememek, bazen zarar veren davranışın sürmesine izin vermek olur. Pavlus'un kederi doğruyu söylemekten duyduğu utanç değildir; gerekli düzeltmenin insanlara acı verebilmesinden duyduğu üzüntüdür. Bu fark, bir önderin kendi öfkesini boşaltmakla emanetindeki insanlara hizmet etmek arasındaki sınırı görünür kılar.

Pavlus, keder veren kişinin yalnız kendisini değil bir ölçüde bütün topluluğu incittiğini ifade eder (2. Korintliler 2:5). Bu söz, yaşanan sorunun yalnız Pavlus'un kişisel saygınlığıyla ilgili olmadığını gösterir. Bazı yanlışlar bir kardeşin hayatında başlar ama güveni, ortak ibadeti ve topluluğun diğer ilişkilerini de etkiler. O yüzden verilen karşılık yalnız incinmiş bir önderin isteğine bırakılamaz. Kilise doğru olanı yaparken topluluğun sağlığını gözetir, fakat kişiyi sonsuza kadar tek hatasıyla tanımlamak için bir araya gelmez.

Disiplinin ulaştığı yerde bağışlama başlamalı

Korintliler söz konusu kişiye çoğunluk tarafından bir ceza uygulamıştır ve Pavlus bunun yeterli olduğunu söyler (2. Korintliler 2:6). Uygulamanın bütün ayrıntılarını bilmediğimiz için olay hakkında yeni bir tarih yazamayız. Bu kişinin 1. Korintliler 5'teki kişiyle aynı olup olmadığı da kesinleşmiş değildir. Metnin burada öne çıkardığı gerçek, topluluğun uyguladığı disiplinin ardından yeni bir sorumluluğun ortaya çıkmasıdır. Cezanın yeterli olması, onun artık sonsuza kadar sürdürülmemesi gerektiğini de anlatır. Disiplin, yanlışla yüzleşme çağrısı olmaktan çıkıp süresiz bir dışlama düzenine dönüşürse amacı kaybolur.

Pavlus bundan sonra topluluğa o kişiyi bağışlayıp teselli etmesini ve ona duyduğu sevgiyi yenilemesini söyler (2. Korintliler 2:7–8). Gerekçesi yalnız kilise düzeninin yeniden sağlanması değildir; kişi aşırı kedere boğulabilir. Günahı ciddiye alan aynı topluluk, umutsuzluğun insanı nasıl yıkabileceğini de ciddiye almalıdır. Burada teselli, yanlış yapılmadığını söylemek değildir. Cezanın yeterli olduğu kişiyi sürekli eski suçu üzerinden tanımlamamak, topluluğun sevgisinin yeniden görünür olmasıdır.

Pavlus'un 'sevgiyi yenileyin' çağrısı, Korintlilerin o kişiye ne söylediği kadar nasıl davrandığıyla da ilgilidir. Birinin cezalandırılması topluluğun bilgisi dahilinde gerçekleşmişse, eski uzaklığın devam etmesi o kişiye bağışlandığı haberini inandırıcı biçimde ulaştırmayabilir. Bu yüzden yeniden kabul yalnız sözlü bir karar olarak kalmamalı, kardeşliğin günlük davranışlarında uygun bir karşılık bulmalıdır. Pavlus'un hangi biçimde bir karşılama düşündüğü ayrıntılı yazılmamıştır; uygulamanın her durum için aynı olması gerektiğini ileri süremeyiz. Ancak onun ısrarı açıktır: cemaat sevginin yeniden görünür olmasından kaçınmamalıdır (2. Korintliler 2:8).

Bağışlama ile güvenin yeniden kurulmasını birbirinden ayırmak gerekir. Pavlus'un istediği sevgi, zarar verilmiş bir ilişkinin bütün sonuçlarının bir günde silinmesi anlamına gelmez. Herhangi bir görev, özellikle de önderlik, ayrıca karakter ve güvenilirlik değerlendirmesi gerektirebilir (1. Timoteos 3:1–7). Zarar gören kişinin mahremiyetini ve güvenliğini korumak da bağışlamayla çelişmez. Buradaki asıl sınır, gerçek tövbeyle dönmek isteyen birini cezanın sonsuz nesnesi haline getirmemektir. Kilise karşılamayı öğrenmezse düzeltmesi, iyileştirme yerine kalıcı mahkumiyet üretebilir.

Pavlus daha önce yazdığı mektubun Korintlilerin söz dinleme konusundaki tutumunu ortaya çıkarmasını istediğini söyler (2. Korintliler 2:9). Bu sınanma yalnız ceza uygulamakla bitmez. Korintliler şimdi aynı kişiyi bağışlamaya da çağrılmaktadır; Pavlus'un sözünde gereken ikinci adım budur. Bir topluluk yanlış karşısında sert davranmakla kendisini sadık sayabilir, fakat düzeltmenin amacı gerçekleştiğinde tavrını değiştirmemek de itaatsizlik olabilir. Pavlus'un bütün hareketi, topluluğun kendi gururunu değil Mesih'in gerçeğini korumaya yöneliktir.

Pavlus Korintlilerin bağışladığı kişiyi kendisinin de Mesih'in önünde bağışladığını bildirir (2. Korintliler 2:10). Bağışlama burada kişinin kendisini daha iyi hissetmesini sağlayan özel bir iç kararın ötesine geçer. Kilise ilişkisinde işlenmiş ve topluluğu etkilemiş bir günahın ardından topluluğun karşılığı da önem kazanır. Pavlus kendi kırgınlığını bağımsız bir cezalandırma gerekçesine dönüştürmez. Mesih'in önünde hareket ettiğini söylemesi, son ölçünün elçinin kişisel gururu değil Rab'bin hükmü olduğunu hatırlatır.

Ardından Şeytan'ın oyununa gelmemek için böyle davranmaları gerektiğini söyler (2. Korintliler 2:11). Bu uyarının bağlamı çok somuttur: bağışlanması gereken kişiyi aşırı kedere iten bir sertlik, topluluğu da yaralayabilir. Bir topluluk tövbe eden kişiyi tekrar tekrar sınarken onun değişme arzusunu büsbütün kırabilir. Şeytan'ın düzenlerinden söz etmek, herkesin çevresinde gizli ruhsal saldırılar arama çağrısı değildir. Pavlus özellikle ilişkide sürdürülen cezalandırıcı tutumun doğuracağı zarar üzerinde durur. Günaha göz yummakla tövbe edeni geri çevirmek birbirine zıt görünür; yine de ikisi de Müjde'nin iyileştiren işinden uzaklaştırabilir.

İsa'nın kaybolan oğul anlatısında baba, dönen oğlunu karşılar; büyük kardeş ise bu sevinci paylaşmakta zorlanır (Luka 15:20–32). Pavlus bu benzetmeyi burada kullanmasa da, karşılamak ile geçmişi sürekli hatırlatmak arasındaki ahlaki farkı düşünmemize yardım eder. Korint'te amaç, bir kişinin yıllar boyunca taşıyacağı utanç işaretini kalıcı kılmak değildir. İnsanın günahı ciddi kalır, tövbesi de ciddi karşılık görmelidir. Bağışlamanın inandırıcı olabilmesi için zamanında ve görünür biçimde sevgiye dönüşmesi gerekir.

Açık kapıdan geçen elçi ve Mesih'in güzel kokusu

Pavlus Troas'a Mesih'in Müjdesi'ni duyurmak için geldiğinde Rab'bin işi için bir kapı açılmıştır (2. Korintliler 2:12). Fakat Titus'u orada bulamadığı için iç huzuru yoktur ve Makedonya'ya gitmeye karar verir (2. Korintliler 2:13). Bu iki cümlenin yan yana durması önemlidir; elçilik hizmeti yalnız fırsat listelerinden ibaret değildir. Açılan kapının değerini kabul etmekle sevilen topluluk için kaygılanmak, Pavlus için birbirini dışlayan görevler değildir. Korint topluluğunun durumu hakkında haber beklemek, Pavlus'un gündelik kararlarını etkiler. Titus'un getireceği haber onun için yalnız bir görev raporu değildir; sevdiği insanların ne durumda olduğuyla ilgilidir.

Açık bir kapı bulmuş olması Pavlus'un bütün diğer sorumluluklarının ortadan kalktığı anlamına gelmez. Metin, Troas'ta başlayan çalışmanın tam olarak ne ölçüde sürdüğünü açıklamaz; bunu bir başarısızlık hikayesine dönüştüremeyiz. Ama Pavlus'un kaygısını ve hareketini saklamaması, kendisini tek başına sonuç üreten bir hizmet makinesi olarak sunmadığını gösterir. İlişkiler, Müjde hizmetinin yanında dikkat dağıtıcı bir yan iş değildir. Korintlilere duyduğu sevgi yolculuğunun yönünü etkileyebilecek kadar gerçektir.

Titus'un adının burada geçmesi, aynı mektubun sonraki bölümündeki sevince de hazırlıktır. Pavlus Makedonya'da onunla buluştuğunda Korintlilerden iyi haber alır ve Tanrı'nın kendisini Titus'un gelişiyle teselli ettiğini açıkça söyler (2. Korintliler 7:5–7). İkinci bölümde henüz bu haberin içeriği verilmemiştir; Pavlus okuru bir süre kendi kaygısının içinde tutar. Bu ilerleyiş, kilise ilişkilerinin yalnız öğretiyi açıklayan soyut örnekler olmadığını gösterir. Bir haberin gecikmesi, bir kardeşin ortada bulunmayışı ve yeniden görüşme özlemi, Pavlus'un hizmet anlayışının insani dokusudur. Tanrı'nın tesellisinin bazen başka bir kardeşin gelişiyle ulaşması da mektubun ilk bölümde başlayan temasını somutlaştırır.

Bu kaygıdan sonra Pavlus'un şükrana dönmesi ilk bakışta beklenmediktir. Tanrı'yı, kendilerini Mesih'in zafer alayında yürüten ve Mesih'i tanımanın güzel kokusunu her yerde yayan kişi olarak över (2. Korintliler 2:14). Roma zafer alayı imgesinde, galip komutanın yürüyüşünde tutsakların da yer aldığı düşünülebilir. Bu yüzden Yorumların biri Mesih'in zaferinin duyurulmasına, diğeri zafer alayında tutsak olarak yürütülmenin alçaltıcı yönüne dikkat çeker. Bölümün açık vurgusu, mesajın yayılmasının merkezinde Pavlus'un kişisel üstünlüğünün değil Tanrı'nın işinin bulunmasıdır.

Koku benzetmesi de yalnız hoş bir etki anlatmaz. Pavlus kendilerini hem kurtulanlar hem mahvolanlar arasında Tanrı için Mesih'in güzel kokusu diye tanımlar (2. Korintliler 2:15–16). Aynı Müjde birinde yaşam haberi olarak karşılanır, diğerinde reddedilir ve yargı gerçeğini açığa çıkarır. Bu farklı tepkiler elçiye mesajı uygun kişilere göre değiştirme yetkisi vermez. Pavlus'un hemen ardından sorduğu 'Böylesi bir işe kim yeterlidir?' sorusu, duyurunun insan yeterliliğini aşan sorumluluğunu gösterir. Yeterliliğin Tanrı'dan geldiği düşüncesini sonraki bölümde ayrıca geliştirecektir (2. Korintliler 3:5–6).

Tanrı sözünü ticaret aracı yapanlardan olmadıklarını söylemesi bölümün son sözüdür (2. Korintliler 2:17). Pavlus burada hizmetkarın maddi destek alma hakkını inkar etmez; aynı elçi başka yerde bu hakkı savunur (1. Korintliler 9:13–14). Suçlanan davranış, Tanrı'nın sözünü kişisel kazanç için eğip bükmek ve pazarlanacak bir ürüne çevirmektir. Pavlus bunun yerine Tanrı tarafından gönderilen, Mesih'e ait olan ve Tanrı'nın önünde içtenlikle konuşan kişiler olduklarını söyler. Hizmetin güvenilirliği dinleyicinin her zaman olumlu tepki vermesine değil, Müjde'nin olduğu gibi duyurulmasına bağlıdır.

İkinci bölümün başındaki bağışlama ve sonundaki dürüst Müjde hizmeti ilk bakışta uzak konular gibi görünebilir. Oysa Pavlus her iki yerde de insanların gerçek ihtiyacına, Tanrı'nın önünde doğru karşılık vermek istemektedir. Disiplin kişisel intikam aracı olamaz; Müjde de kişisel kazanç malzemesine dönüştürülemez. Birincisi tövbe eden kardeşi sevgiyle yeniden karşılamayı, ikincisi Mesih'in haberini içtenlikle taşımayı gerektirir. Pavlus'un kendisini ön plana çıkarmayan hizmet anlayışı, hem topluluğun içinde hem dışarıya yönelen tanıklıkta görünür olur.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

2. Korintliler 2:3–4 Pavlus'un sert uyarısının ardındaki sevgiyi nasıl gösteriyor; bu örnek hangi sertlikleri haklı çıkarmaz?
Çoğunluğun verdiği cezanın yeterli olduğunu söyleyen Pavlus'a göre topluluk, tövbe eden kişiye karşı hangi yeni sorumluluğu üstlenmelidir (2. Korintliler 2:6–8)?
Bağışlamayı reddetmenin Şeytan'ın oyununa alan açması bu bölümün somut bağlamında ne demektir?
Pavlus'un Troas'taki açık kapıya rağmen Titus'u araması, hizmet fırsatı ile kardeşlik sorumluluğunu nasıl birlikte düşünmemizi sağlar?
Mesih'in güzel kokusu hem yaşam hem ölüm kokusu olabiliyorsa, Müjde'yi duyuran kişinin görevi sonuçları kontrol etmek midir, yoksa Tanrı'nın önünde içtenlikle konuşmak mıdır?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Kırgınlık yaşadığımız bir insanı düzeltmek gerektiğinde önce niyetimizi sınayabiliriz. Yanlışın durmasını mı istiyoruz, yoksa ona yaşattığımız utançla kendimizi haklı mı hissetmek istiyoruz? Pavlus gözyaşıyla yazarken onlara duyduğu derin sevgiyi anlamalarını istemiştir. Bir görüşmede seçtiğimiz zaman, üslup ve hedef bu kaygıyı gerçekten yansıtmalıdır. Gerçeği söylemek için öfke göstermek zorunda değiliz.

Bir topluluk günah karşısında gerekli disiplin uygulamışsa sonraki soruyu da sormalıdır: Düzeltmenin amacı artık gerçekleşti mi? Tövbe eden kişiyi hala bir ceza düzeninde tutmak merhameti güçlendirmez. Güvenin yeniden kurulacağı somut sınırlar korunabilir; ama o kişiye sevginin de yeniden gösterilmesi gerekir. Topluluk adına verilmiş bir kararın topluluk içinde uygun biçimde onarılması, Pavlus'un çağrısıyla uyumludur. Mahremiyet ve zarar görenlerin güvenliği her durumda gözetilmelidir.

Bağışlama, kendimize yapılan haksızlığın hiç yaşanmadığını varsaymak değildir. Bazen yapılanları affederken bir sorumluluğun geri verilmesi konusunda beklemek hikmetlidir. Böyle bir bekleme, kişinin hayatının geri kalanına sürekli damga vurmak için kullanılmamalıdır. Pavlus'un 'aşırı kedere boğulmasın' kaygısı, disiplin uygulayanın karşısındaki insanı görmesini gerektirir. Amacımız yalnız suç dosyasını kapatmak değil, mümkün olan kardeşliği onarmaktır.

Hizmet hayatında her açık fırsatı aynı anda değerlendiremeyeceğimizi de kabul etmeliyiz. Pavlus Troas'ta gerçek bir fırsat görmüş ama Titus'la buluşamamanın kaygısını yaşamıştır. Bir karar verirken yalnız programı değil sorumluluk taşıdığımız insanları da hesaba katabiliriz. Bu, her duyguya göre hareket etmek anlamına gelmez; birbirini seven insanların gerçek yükümlülüklerini ciddiye almak anlamına gelir. Başkalarının durumuna duyulan kaygı bazen verimlilik hesabımıza sığmaz.

Müjde'nin güzel kokusu olmak, herkesin bizi onaylamasını sağlamak değildir. Aynı mesaj herkes tarafından aynı şekilde karşılanmayabilir. Tepkiyi yönetmek için Kutsal Kitap'ın gerçeğini değiştirmek ya da kimseyi rahatsız etmeyen başka bir mesaj kurmak Pavlus'un yolu olmazdı. Söylediğimiz şeyin doğruluğunu, insanlara yaklaşımımızın içtenliğini ve Tanrı'nın önünde hesap verebilirliğimizi sorgulayabiliriz. Sonucu Tanrı'nın eline bırakmak tembelliğe değil sadakate çağırır.

Son olarak hizmetin kazanç ve görünürlükle ilişkisini düşünmek gerekir. Tanrı sözünü duyurduğumuzda insanları kendi çevremize bağlamak, beğeni toplamak veya maddi çıkar elde etmek isteği içeriğimize yön veriyorsa bir sorun vardır. Pavlus içtenliğin ölçüsünü Tanrı'nın önünde durmakta bulur. Kilisenin ihtiyaçlarını karşılamak ve hizmet edeni desteklemek meşrudur; Müjde'yi fiyatlandırılmış bir ürüne dönüştürmek başka bir şeydir. Mesih'in haberini olduğu gibi taşımak, hizmetteki özgürlüğümüzü de korur.

Kaynaklar

Kutsal Kitap Yeni Çeviri, 2. Korintliler 2.
Paralel/bağlantılı pasajlar: Matta 18:15; Luka 15:20–32; 1. Timoteos 3:1–7; 1. Korintliler 9:13–14; 2. Korintliler 3:5–6.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım