Elçilerin İşleri 24 — Feliks'in Önünde Ertelenen Karar

Elçilerin İşleri 24. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Pavlus, Yeruşalim'de öldürülmek istendiği geceden sonra Sezariye'ye getirilmiştir. Roma askerlerinin sağladığı koruma onu pusudan kurtarmış, fakat özgürlüğüne kavuşturmamıştır. Şimdi karşısında onu suçlamak için gelen din önderleri, kendi savunmasını dinleyecek bir vali ve sonucu belli olmayan bir dava vardır. Elçilerin İşleri'nin önceki bölümünde Rab, Pavlus'a Roma'da da tanıklık edeceğini söylemişti; bu bölümde yol, valinin önünde durmakla devam eder (Elçilerin İşleri 23:11; 23:31–35).

Beş gün sonra Başkahin Hananya, Yahudi ileri gelenlerden bazılarıyla ve Tertullus adlı bir hatiple valinin önüne çıkar. Tertullus, Feliks'in yönetimini överek başlar; ardından Pavlus'u kargaşa çıkarmakla, Nasrani hareketine önderlik etmekle ve Tapınağı kirletmeye kalkışmakla suçlar. Pavlus, savunmasında somut olayları anlattıktan sonra imanının temelindeki umuda yönelir. Ne yaptığını, hangi Tanrı'ya kulluk ettiğini, neden Yeruşalim'e geldiğini ve hangi umut uğruna yargılandığını açıkça anlatır (Elçilerin İşleri 24:1–9; 24:10–21).

Davada şaşırtıcı olan, suçlamaların ciddi görünmesine karşılık bir hükme ulaşılmamasıdır. Feliks karar vermeyi erteler, Pavlus'u dinlemeyi sürdürür ve ondan para bekler. Yıllar önce İsa Mesih'in ardından yola çıkan elçi, sonunda iki yıl boyunca aynı yerde tutulur. Bu süreyi anlatırken Luka ne Pavlus'un her gününü doldurur ne de bekleyişi kolay bir açıklamayla tatlandırır; gerçek ağırlık, anlatının suskunluğunda kalır (Elçilerin İşleri 24:22–27).

01 — METNİ ANLAYIN

Sezariye'de ithamın dili

Tertullus'un konuşması, bir mahkeme salonunda nasıl ses yükseltileceğini bilen birinin konuşmasıdır. Valinin sağladığı esenlikten ve ulusun yararına yaptığı işlerden söz ederken dinleyicisinin hoşuna gidecek bir giriş kurar. İleri gelenler de onun sunduğu suçlamaları destekler. Luka bu övgüleri bize tarihsel hüküm olarak sunmaz; bir davanın tarafının söylediği sözler olarak kaydeder (Elçilerin İşleri 24:1–9).

Feliks'in yönetimi, o günleri anlatan başka tarihsel kaynaklarda huzurlu bir dönem olarak çizilmez. Yahudi tarihçi Josephus, yönetimi sırasında yaşanan şiddetli çekişmeleri ve karışıklıkları aktarır; Romalı yazar Tacitus da onun sert yönetiminden söz eder. Bu kaynaklar Tertullus'un ağzından duyduğumuz övgünün neden dikkatle okunması gerektiğini anlamamıza yardım eder. Yine de bu bölümde esas belirleyici olan Feliks'in bütün yaşam öyküsü değil, Pavlus önüne çıkarıldığında nasıl davrandığıdır (bkz. Elçilerin İşleri 24:2–4).

Tertullus'un ortaya koyduğu üç suçlamanın birbirine bağlı bir amacı vardır. Pavlus bütün Yahudiler arasında kargaşa çıkaran biri diye tanıtılırsa Roma düzenine tehdit olarak gösterilebilir; belirli bir hareketin önderi diye sunulursa bu tehdit kişisel bir örgütlenmeyle ilişkilendirilir. Tapınağı kirletmeye kalkıştığı iddiası da Yeruşalim'deki tutuklanmanın dini gerekçesini yeniden dolaşıma sokar. Böylece kalabalığın öfkesi, Sezariye'de resmi bir iddia görünümü kazanır (Elçilerin İşleri 24:5–6; 21:27–29).

Türkçe çeviride Tertullus'un kullandığı ifade “Nasrani tarikatı” biçimindedir. Bu söz, o günkü suçlayıcıların İsa Mesih'e iman edenleri dışarıdan nasıl adlandırdığını gösterir. Pavlus'un kendi ağzından çıkacak isim ise biraz sonra “Yol” olacaktır. İki adlandırma arasında kişinin kendi inancını nasıl tanıttığına dair belirgin bir fark bulunur. Suçlayıcılar onun önderi olduğu hareketi tehlikeli göstermek isterken Pavlus atalarının Tanrısı'na kulluk ettiğini söyleyecektir (Elçilerin İşleri 24:5; 24:14).

Luka daha önce Yeruşalim'deki olayın nasıl başladığını anlatmıştı. Asya İli'nden gelen bazı Yahudiler, Pavlus'u Tapınakta görünce kalabalığı kışkırtmış ve onun Yahudi olmayan birini kutsal alana soktuğunu ileri sürmüşlerdi. Trofimos'u kentte Pavlus'la görmüş olmaları, onun Tapınağa da götürüldüğünü sanmalarına yol açmıştı. Şimdi Tertullus'un konuşmasında aynı iddianın kanıtı değil, sonucu duyulur: Pavlus Tapınağı kirletmeye kalkışmakla suçlanmaktadır (Elçilerin İşleri 21:27–29; 24:6–9).

Suçlamaları destekleyen ileri gelenlerin onayı, olayın gerçekten yaşandığını göstermeye yetmez. Birkaç kişinin aynı hükmü tekrarlaması, Tapınakta ne olduğuna ilişkin eksik kanıtı tamamlamaz. Luka, onların Pavlus'a yönelttikleri ithamları da kaydeder; bir tarafın beyanını sonuç yerine koymaz. Okur kalabalığın şiddetini ve Pavlus'un Roma askerleri tarafından kurtarılışını önceki bölümlerde zaten görmüştür. Suçlanan elçiye dair anlatılanlarla gözümüzün önünde gerçekleşenler arasındaki fark, savunmayı dinlemeye hazırlık sağlar (Elçilerin İşleri 21:30–36; 23:27–29).

Pavlus söz hakkı aldığında sesinin ilk tonu da farklıdır. Feliks'in yıllardır bu ulusa yargıçlık yaptığını bildiğini söyleyerek konuşur; kararın kendisini ilgilendirdiğini bilir ve savunmasını yapar. Tertullus'un uzun övgülerini karşılamak için valiye yeni övgüler eklemez. Luka iki konuşmayı yan yana koyar ve okuyucunun aynı makamın önünde iki ayrı söz kurma biçimini duymasını sağlar (Elçilerin İşleri 24:2–4; 24:10).

Elçinin ilk somut dayanağı zamandır: Yeruşalim'e tapınmak amacıyla gelişinin üzerinden yalnız on iki gün geçmiştir. Bu sayı, suçlayıcıların Sezariye'ye ulaşmasından beri geçen beş günden başka bir başlangıcı anlatır. Bu kısa süre içinde kendisini ne Tapınakta ne havralarda ne de kentte bir topluluğu ayaklandırırken gören olmuştur. Suçlamaların kapsamı geniştir, ama Pavlus onlara somut bir olay gösterilmesini ister. Çok uzak yerlere uzanan bir kargaşa iddiasının karşısında herkesin inceleyebileceği yakın günler vardır (Elçilerin İşleri 24:11–13).

Pavlus'un savunmasında diriliş umudu

Pavlus, kendisine yakıştırılan bütün adları reddeden biri gibi konuşmaz. Onların “tarikat” dediği Yol'un izleyicisi olduğunu açıkça kabul eder ve atalarının Tanrısı'na kulluk ettiğini söyler. Onun savunmasında bir inancı saklama çabası duyulmaz; gerçeğe uymayan suçlamalarla gerçekten benimsediği iman birbirinden ayrılır. Suçlayıcıların anlatısında tehlikeli bir grubun önderi diye sunulan insan, kendi sözleriyle İsrail'in Tanrısı'na yönelen bir tapınan olarak belirir (Elçilerin İşleri 24:14).

Elçinin Kutsal Yasa'da ve peygamberlerin kitaplarında yazılanlara inandığını söylemesi, duruşmanın kalbinde yer alır. Kendi imanını açıklamak için suçlayıcılarının da tanıdığı Kutsal Yazılar'a döner. Tanrı'nın İsrail'e verdiği sözlerden kopmuş başka bir Tanrı'ya tapındığını ileri sürmez. Elçilerin İşleri boyunca duyurduğu İsa Mesih'i, Tanrı'nın atalara bildirdiği umutla birlikte anlamaktadır. Bunun en açık göstergesi, savunmasının hemen ardından ölülerin dirilişinden söz etmesidir (Elçilerin İşleri 24:14–15; 13:32–39).

Ölülerin dirilmesine ilişkin umut, Pavlus için uzak bir din tartışmasının konusu değildir. O hem doğru kişilerin hem de doğru olmayanların dirilmesini beklediğini söyler. Pavlus'un umudunda insanın ölümü, Tanrı'nın adaletini sona erdiren bir perde değildir. Peygamber Daniel'in sözlerinde ve İsa Mesih'in öğretisinde de dirilişin yaşamla ve yargıyla ilişkisi görülür (Elçilerin İşleri 24:15; Daniel 12:2; Yuhanna 5:28–29).

Pavlus'un daha önce Yüksek Kurul'da diriliş konusunu gündeme getirdiğini biliyoruz. Ancak burada bunu yalnızca Ferisilerle Sadukilerin ayrılığından yararlanmak için kullandığı sonucuna varamayız. Diriliş, İsa Mesih'le Şam yolunda karşılaşan bu adamın bütün tanıklığının temelinde durmaktadır; yıllar boyunca duyurduğu Müjde'nin merkezinde dirilmiş Rab vardır. Sonraki savunmasında da Mesih'in acı çekmesi ve ölümden dirilmesini açıkça ilan edecektir (Elçilerin İşleri 23:6–10; 26:22–23; 1. Korintliler 15:3–8).

Diriliş sözü, bekleyen yargının da gerçek olduğuna işaret eder. Pavlus bunun ardından Tanrı ve insanlar önünde vicdanını temiz tutmaya özen gösterdiğini açıklar; iki düşünce arasındaki bağı kendi kurar. Tanrı'nın önündeki gelecek, bugünkü davranışlara yabancı değildir; insanın yaptıkları önemsiz ve unutulmuş sayılmaz. Temiz vicdanı ileri sürmek geçmişte hiç yanılmadığını iddia etmek de olamaz; Pavlus kendi geçmişindeki zulmü zaten anlatmıştır (Elçilerin İşleri 24:15–16; 22:4–5).

Burada “vicdan” sözü, kendi içindeki duyguyu her zaman doğru bulan insanın rahatlığına indirgenemez. Pavlus, Rab İsa'yı tanımadan önce de büyük gayretle hareket etmiş, fakat o gayret onu imanlılara karşı şiddete götürmüştü. Şimdi vicdanını Tanrı ve insanlar önünde temiz tutmaya çalışmasını, dirilmiş Mesih'e yönelmiş hayatı içinde duyarız. Elçinin kendi doğruluğuyla övündüğünü düşünmek, savunmasında adını kabul ettiği Yol'un ve Tanrı'ya bağladığı diriliş umudunun önünü kapatır (Elçilerin İşleri 22:19–21; 24:14–16).

Pavlus şimdi Yeruşalim'e neden döndüğünü açıklamaya başlar. Uzun yıllar sonra ulusuna bağışlar getirmek ve adaklar sunmak için kente geldiğini söyler. Bu bilgi Tapınağı kirletmeye çalıştığı suçlamasını daha da şaşırtıcı kılar: İbadet amacıyla ve yardım taşıyarak gelen adam kutsal yere saygısızlık etmekle suçlanmaktadır. Pavlus'un mektupları da Yeruşalim'deki ihtiyaç sahipleri için toplanan yardımları anlatır. Savunmadaki bu ifade, elçinin kiliseler arasında sürdürdüğü hizmetin somut bir parçasını mahkeme önünde görünür kılar (Elçilerin İşleri 24:17–18; Romalılar 15:25–28).

Bağışlardan söz edilmesi anlatıya beklenmedik bir ayrıntı katar. Pavlus bir süredir Yahudi olmayan imanlılarla çalışmış, onların topluluklarıyla yakın bağlar kurmuştur. Romalılar mektubunda Makedonya ve Ahaya'daki imanlıların Yeruşalim'deki yoksullara yardım için katkıda bulunduğunu anlatır. Kendi ulusuna bu armağanları taşıması, kentte bulunmasının arkasındaki niyeti anlamamıza yardımcı olur. Böylece tutuklanmasına yol açan kargaşanın yanında sessiz kalan bir başka hikaye de duyulur: uzak kiliselerin Yeruşalim'deki kardeşlerine uzanan eli (Elçilerin İşleri 24:17; 2. Korintliler 8:1–5).

Tapınakta bulunduğunda arınmış durumda olduğunu, çevresinde kalabalık ya da kargaşa bulunmadığını söyler. Elçilerin İşleri 21'de, Yeruşalim'deki bazı imanlıların önerisi üzerine arınmayla ilgili düzenlemeye katıldığı anlatılmıştı. Burada bu ayrıntı yeni bir kurtuluş yöntemi açıklamak için gündeme gelmez; Pavlus'un Tapınağı kirlettiği iddiasına karşı kendi davranışını anlatır. Aynı olayı önce kalabalığın suçlamasında, şimdi de suçlanan kişinin ağzından duymamız anlatıya açıklık kazandırır (Elçilerin İşleri 21:23–27; 24:18).

Pavlus sonra mahkeme önündeki eksikliği gösterir. Duruşmanın başında neredeyse herkes onun hakkında konuşuyordu; burada ise olayı başlatan kişiler yoktur. Tapınakta onu görüp olayın başlamasına yol açan Asya İli'nden Yahudiler, burada bulunmamaktadır. Elçi, söyleyecek bir suçlamaları varsa kendilerinin gelip konuşması gerektiğini belirtir; hazır bulunanlardan da Yüksek Kurul önünde kendisinde ne suç bulduklarını söylemelerini ister. Böylece anlatı görünüşte büyük bir kalabalıkla desteklenen davayı, sorumluluğu belirli kişilere ait iddiaların sınanmasına indirir (Elçilerin İşleri 24:18–20).

Savunmanın son cümlesi yeniden dirilişe döner. Pavlus, kurulun önünde ölülerin dirilişi konusunda yargılandığını söylemiş olmasını hatırlatır. Bunun dışında hangi suçu işlediğini gösterebilmeleri için karşısındakilerin bir şey ortaya koymaları gerekmektedir. Duruşmada siyasal kargaşanın konuşulmasını isteyenlerin karşısında elçinin son sözü, Tanrı'nın ölüm üzerindeki yetkisiyle ilgili umut olur (Elçilerin İşleri 24:20–21; 23:6).

Feliks'in ertelediği iki yıl

Feliks, İsa'nın yolu hakkında derin bilgi sahibi olduğu halde davayı sonuçlandırmaz. Komutan Lisias gelince karar vereceğini söyler ve Pavlus'u gözaltında tutar. Bir yandan da ona bir miktar serbestlik tanınmasını, yardım etmek isteyen dostlarının engellenmemesini emreder. Bu küçük ayrıntılar, Pavlus'un ne beraat ettiğini ne de en ağır koşullarda bütünüyle yalıtıldığını gösterir (Elçilerin İşleri 24:22–23).

Feliks'in bu inanç hakkında bilgiyi nereden öğrendiğini Luka açıklamaz. Vali, kendisine sunulan suçlamaları ve Pavlus'un bunlara verdiği somut karşılıkları duymuştur. Lisias'ın gelmesini bekleyeceğini söylemesi, henüz sonuçlanmamış davayı onun yetkisi altında tutar. Bunun ne kadar süreceği ise o anda belirtilmez. Bölümün ikinci yarısında görülen kişisel görüşmeler, ertelemenin geçici bir ara olmaktan çok daha uzun sürdüğünü açığa çıkarır (Elçilerin İşleri 24:21–24).

Birkaç gün sonra Feliks, Yahudi olan eşi Drusilla ile Pavlus'u dinlemeye gelir. Luka'nın söylediği kadarıyla konuşmanın konusu Mesih İsa'ya imandır. Önceki duruşmada suçlanan kişinin burada vali ve eşi tarafından özellikle dinlenmesi anlatıdaki yer değişimini gösterir. Pavlus'un zincirleri ortadan kalkmamıştır; ancak şimdi kendisini tutan yönetici onun tanıklığını dinlemektedir (Elçilerin İşleri 24:24).

Konuşmanın içeriğinden üç başlık açıkça anılır: doğruluk, özdenetim ve gelecek yargı. Pavlus'un bunların her birini nasıl geliştirdiğini Luka anlatmaz. Söylediklerinin Feliks'te uyandırdığı korkuyu ise özellikle kaydeder. Kendisini sorgulama gücü olan valiye karşı Pavlus, her insanın Tanrı önünde hesap vereceği bir gelecekten söz etmektedir. Böylece yargı yetkisini elinde tutan biri, kendisinin de yargı önüne çıkacağı gerçeğiyle karşılaşır (Elçilerin İşleri 24:25).

Valinin cevabı kısadır: Pavlus şimdilik gidebilir; uygun bir fırsatta yeniden çağrılacaktır. Korkusu onu hemen bir karara götürmez ve Luka bu ertelemeyi gizlemez. Bir söz onu rahatsız etmiş olsa da o sözün karşısında nasıl bir değişim yaşadığına dair olumlu bir bilgi verilmez. Okur, Feliks'in neden bir kez daha dinlemek istediğini ancak ardından gelen ayetin açıkladığı ölçüde anlayabilir (Elçilerin İşleri 24:25–26).

Luka, valinin para beklediğini doğrudan bildirir. Feliks Pavlus'un kendisine rüşvet vermesini umduğu için onu sık sık çağırtır ve onunla konuşur. İşte böylece aynı görüşmelerde İsa Mesih'e iman ve gelecek yargı hakkındaki sözlerle valinin çıkar hesabı yan yana gelir. Pavlus'un para vermeye çalıştığına dair bir bilgi bulunmaz; beklenti valiye aittir (Elçilerin İşleri 24:26).

Son ayette iki yılın geçtiğini öğreniriz. Bir zamanlar Sezariye'ye güvenlik amacıyla gönderilen Pavlus artık uzun süren bir tutukluluğun içindedir. Luka bu iki yılın her ayını, Pavlus'un günlerini nasıl geçirdiğini ya da dostlarının onun için neler yaptığını anlatmaz. Feliks'in yerini Porkius Festus alırken, eski vali Yahudilerin gönlünü kazanmak amacıyla Pavlus'u hapiste bırakır. Duruşmanın başında sözü edilen esenlik ve adalet, sonunda hüküm verilmeden sürdürülen tutsaklığın gölgesinde kalır (Elçilerin İşleri 24:27).

Bir önceki bölümde Rab, Pavlus'a Roma'da tanıklık etmesi gerektiğini söylemişti. Feliks'in yönetimi sona erdiğinde bile bu sözün gerçekleşme zamanı gelmemiştir. Burada iki yıllık bir bekleyiş vardır; bu bekleyişin her günü için Tanrı'nın neden böyle davrandığını bildiğimizi ileri süremeyiz. Luka verilen sözle geçen zamanı aynı anlatıda tutar, ama boşluğu hayali açıklamalarla doldurmaz. Pavlus'un Roma'ya uzanan hikayesi sürmektedir; bu bölümün son sayfasında ise o hala Sezariye'de gözetim altındadır (Elçilerin İşleri 23:11; 24:27).

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Tertullus'un ileri sürdüğü suçlamaları Pavlus'un kendi savunmasıyla karşılaştırın (Elçilerin İşleri 24:5–13). Hangileri olayın gerçekten yaşandığını gösteren bir kanıtla destekleniyor, hangileri suçlayıcıların yorumu olarak kalıyor? İki konuşmayı dinlediğinizde Pavlus'un duruşu hakkında ne değişiyor?
Pavlus kendisine yöneltilen ithamları reddederken Yol'un izleyicisi olduğunu açıkça kabul ediyor (Elçilerin İşleri 24:14). Savunmasının bu iki yanını birbirinden ayırmasak neyi yanlış anlayabiliriz? Elçi neden kendi imanını gizlemeye ihtiyaç duymuyor?
Diriliş umuduyla temiz vicdan sözü Pavlus'un anlatımında yan yana duruyor (Elçilerin İşleri 24:15–16). Gelecekteki dirilişten söz ettikten sonra neden bugünkü hayatını Tanrı ve insanlar önüne getiriyor? Aynı Pavlus'un geçmişte imanlılara zulmetmiş olması bu cümleyi nasıl daha dikkatli duymamızı sağlıyor?
Pavlus'un Yeruşalim'e bağışlarla gelmesi ve arınmış durumda Tapınakta bulunması, kendisine yöneltilen suçlamalara nasıl karşılık veriyor (Elçilerin İşleri 24:17–20)? Suçlamayı başlatan kişilerin duruşmada bulunmaması anlatıya ne katıyor? Okurun önceki bölümlerde bildiği hangi ayrıntılar bu savunmayı açıklıyor?
Feliks Pavlus'u dinlediğinde korkuyor ama karar vermek yerine ertelemeye devam ediyor; üstelik rüşvet bekliyor (Elçilerin İşleri 24:22–27). Bir insanın duyduğu sözden etkilenmesiyle ona teslim olması arasında burada nasıl bir fark görüyorsunuz? İki yıllık sessizlik, Rab'bin 23:11'deki sözüyle birlikte okunduğunda sizce hangi soruları açık bırakıyor?

03 — HAYATA TAŞIYIN

1. İthamların arasından gerçeği ayırın. Bu bölümde Pavlus hakkında sert hükümler duyuyoruz, ama sonra onun açıklamasını da dinliyoruz (Elçilerin İşleri 24:5–13). Metni yeniden okurken suçlayıcıların hangi olayları kanıtlayamadığını yazın. Pavlus'un verdiği somut zaman ve yer bilgileriyle Tertullus'un geniş ithamları arasındaki farkı işaretleyin. Bölümün sonunda Pavlus'un kim olduğuna dair kanaatinizi hangi sözlerin biçimlendirdiğine bakın.

2. Pavlus'un kabul ettiği kimliği saklamayın. Elçi kendisine yüklenen yanlış eylemleri kabul etmiyor, ama İsa Mesih'in yolundan yürüdüğünü açıkça söylüyor (Elçilerin İşleri 24:14–15). Bu savunmayı okurken kendi imanınızın hangi umut üzerine kurulduğunu yeniden düşünün. İsa Mesih'in dirilişini imanınızın kenarında kalan bir görüş gibi mi, Pavlus'un yaptığı gibi tanıklığın temelinde mi tutuyorsunuz? Pavlus'un inancı uğruna yargılandığı yerde, kendisine yöneltilen bütün sözleri benimsemeden gerçeği söyleyebildiğini hatırlayın.

3. Diriliş umudunun vicdanla ilişkisini düşünün. Pavlus gelecekteki dirilişi beklediği için Tanrı ve insanlar önünde temiz bir vicdanla yaşamaya özen gösteriyor (Elçilerin İşleri 24:15–16). Hayatınızdaki bir kararı gözden geçirirken soruyu bu iki yöne birlikte çevirin: Tanrı'nın önünde neye inanıyorum ve insanların önünde gerçekte nasıl davranıyorum? Bu, vicdanınızın her zaman doğru karar verdiğini varsaymak değildir; Pavlus'un geçmişi böyle bir güveni boşa çıkarır. Kendi yaşamınızda düzeltilmesi gereken somut bir durum varsa onu gerçeğin ışığında adlandırın.

4. Pavlus'un getirdiği bağışları gözden kaçırmayın. Pavlus yardım götürmek için geldiği kentte Tapınağı kirletmekle suçlanıyor (Elçilerin İşleri 24:17–19). Bağışları, yolculuğunun bütün anlamını açıklamasa da gerçek amacının önemli bir parçasını gösteriyor. Bölümü çalışırken bu ayrıntının neden savunmaya dahil edildiğine yeniden dönün. Bazen bir anlatıyı doğru okumak, gözümüzün önündeki suçlamanın arkasında daha önce neler olduğunu hatırlamakla başlar.

5. Feliks'in ertelediği cevabı düşünün. Vali, gelecek yargı hakkında söz duyunca korkuya kapılıyor, fakat Pavlus'u başka bir zamana gönderiyor (Elçilerin İşleri 24:24–26). Bu sahneyi yalnız Feliks'in karakterini eleştirmek için okumayın; Mesih İsa'ya iman konusunda duyduğunuz sözün sizde nasıl bir karşılık bulduğunu da düşünün. Bilmek, etkilenmek ve korkmak ile imanla karşılık vermek arasındaki farkı kendi cümlelerinizle anlatmaya çalışın. Metin, valinin sonradan neye inandığını söylemediğinden onun hakkında bildiğimizin ötesinde son hüküm vermeyin.

6. İki yılı aceleyle doldurmayın. Elçilerin İşleri 24, Pavlus'un iki yıl tutuklu kaldığını söylüyor; bu yılların iç dünyasını anlatmıyor (Elçilerin İşleri 24:27). Rab'bin Roma sözü gerçekliğini korurken anlatının sonu henüz o kente ulaşmıyor. Hayatınızda beklemek ağır geldiğinde, bu bölümü bekleyen herkese hızlı kurtuluş sözü veren bir metne çevirmeyin. Pavlus'un öyküsünde hem gelecek yönünü hem kapanmamış bekleyişi birlikte bırakın; gerekiyorsa bu açıklanmamış ağırlığın önünde sessizce dua edin.

Kaynaklar

Kutsal Kitap — Yeni Çeviri (2001, 2008). Kitabı Mukaddes Şirketi / Yeni Yaşam Yayınları: Elçilerin İşleri 24; anlatı bağlamı için Elçilerin İşleri 21–23, 25–26; Romalılar 15 ve 1. Korintliler 15.
Alan J. Thompson. “Acts,” The Gospel Coalition Bible Commentary, özellikle “The Trial before Felix in Caesarea (24:1–27)”. Yorumu oku
Flavius Josephus. Jewish Antiquities, XX.8 (Feliks dönemindeki şiddet ve siyasal karışıklıklar). Kaynağı oku
Tacitus. Historiae, V.9 (Feliks'in yönetimine ilişkin değerlendirme; ilgili metin Alan J. Thompson'ın yorumunda kontrol edildi).

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım