Mezmurlar 75 — Belirlenen Zamanda: Kibirli Boynuzlar ve Tanrı’nın Kâsesi

Mezmurlar 75. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Mezmurlar 74, tapınağın yıkıntıları arasında “Daha ne zamana dek?” diye soruyordu. Mezmurlar 75 ise bambaşka bir tonda açılır: “Sana şükrederiz.” Dışarıdaki her şey düzelmiş olduğu için değil. Düşmanların tümü kaybolduğu, adalet bütünüyle gerçekleştiği ya da halk artık sarsılmadığı için de değil. Şükrün ortasında hâlâ kibirli insanlar, yükseltilmiş güç simgeleri ve Tanrı’nın elinde bekleyen bir yargı kâsesi vardır.

İşte mezmurun ilk sürprizi burada. İman, yalnız sonuç görüldükten sonra şükretmek değildir. Tanrı’nın adının yakın olduğunu, yaptıklarının anlatılmaya değer olduğunu ve yargının O’nun belirlediği zamanda geleceğini bilmek de şükre dönüştürülebilir. Bazen Tanrı’nın ne yaptığını görürüz. Bazen de henüz görmediğimiz adaletin O’nun elinde olduğunu bilerek şükrederiz.

Başlıktaki “Yok Etme” ifadesinin tam olarak neyi gösterdiğini bilmiyoruz; büyük olasılıkla bir ezgi ya da müzik talimatıyla ilgilidir. “Asaf’ın mezmuru” başlığı da şiiri Asaf geleneğiyle ilişkilendirir. Fakat mezmur hangi belirli tarihsel krizde söylendiğini açıklamaz. Bu yüzden onu tek bir Asur saldırısına, tek bir krala ya da daha sonraki bir döneme zorla bağlamak yerine şiirin kendi sesini dinlemek daha güvenlidir.

Bu ses üç kez yön değiştirir. Önce topluluk Tanrı’ya şükreder. Sonra Tanrı konuşur: “Belirlediğim zaman gelince doğrulukla yargılayacağım.” Ardından mezmur yazarı kibirlilere seslenir, Tanrı’nın elindeki kâseyi anlatır ve övgü sözü verir. Böylece yargı soyut bir fikir olmaktan çıkar. Tanrı’nın zamanı, insanın kibri ve imanlının övgüsü aynı şiirde karşı karşıya gelir.

Mezmur bize kolay bir “iyi insanlar hemen yükselir, kötüler hemen düşer” formülü vermiyor. Tam tersine, yargının belirlenmiş bir zamanı olduğunu söylüyor. Bu da beklemeyi gerektiriyor. Fakat bekleyiş boşluk değildir. Dünyanın temelleri sarsılıyor gibi görünürken Tanrı “direklerini sağlam tutan” Kral’dır. İnsanların kendi güçlerini göğe kaldırdığı yerde son sözü güç sahibi insanlar değil, Tanrı söyler.

01 — METNİ ANLAYIN

Yeryüzü Sarsılırken: Tanrı’nın Belirlediği Zaman ve Doğru Yargı

Mezmur topluluğun şükrüyle başlar: “Sana şükrederiz, ey Tanrı, sana şükrederiz.” İbranice metinde ardından gelen ifade kelimesi kelimesine “Adın yakındır” biçimindedir. Buradaki “ad”, yalnız bir hitap sözcüğü değildir. Kutsal Kitap’ın dilinde Tanrı’nın adı O’nun karakteri, ünü, kendisini tanıtması ve halkının arasında bilinen varlığıyla ilişkilidir. Tanrı’nın adının yakın olması, halkın ulaşamayacağı soyut bir güçten değil, kendisini işleriyle tanıtan Tanrı’dan söz edildiğini düşündürür.

Bu nedenle birinci ayetin ikinci yarısı önemlidir: insanlar Tanrı’nın harikalarını anlatır. Şükür sessiz bir iç duygu olarak kalmaz; hatırlanan ve anlatılan işler üzerinden şekillenir. Topluluk, henüz önündeki bütün sorunlar çözülmemiş olsa bile Tanrı’nın daha önce yaptığı işleri unutmayarak bugünkü korkusuna karşı direnebilir.

Sonra şiirin sesi değişir. İkinci ayette Tanrı konuşur: “Belirlediğim zaman gelince, doğrulukla yargılayacağım.” Buradaki “belirlenen zaman” düşüncesi, yargının rastlantısal olmadığını söyler. Tanrı panikle karar veren bir yönetici değildir. O’nun adaleti, insanların baskısına, haber döngüsüne ya da güçlülerin takvimine göre hareket etmez.

Fakat bu söz kolay değildir. Çünkü acı çeken biri için “Tanrı’nın zamanı var” cümlesi yanlış kullanıldığında soğuk bir teselliye dönüşebilir. Bir mağdura yalnız “bekle, zamanı gelince Tanrı halleder” demek; güvenlik, hukuk, yardım, tanıklık ve gerekli müdahale sorumluluğunu ihmal etmek için kullanılamaz. Mezmur Tanrı’nın nihai yargısının zamanını O’na bırakır; insanın bugünkü doğruluk sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Aynı şekilde Tanrı’nın belirlediği zaman, bizim adalet arzumuzun gereksiz olduğu anlamına gelmez. Mezmurlar kitabı tekrar tekrar “Ne zamana dek?” diye sorar. Tanrı’ya güvenen kişi, gecikmeyi hissedebilir ve bunu dua içinde söyleyebilir. İman, zaman duygusunu kaybetmek değildir; kendi saatimizi Tanrı’nın tahtının yerine koymamaktır.

Üçüncü ayette dünya sarsılır: “Yeryüzü ve bütün halkları sarsıldığında onun direklerini ben sağlam tutarım.” Bu şiirsel dil antik dünyanın fiziksel mimarisini öğretmek için verilmiş bir bilim açıklaması değildir. Ama teolojik iddiası güçlüdür: toplumsal ve siyasal düzen eriyor gibi görünse bile Tanrı’nın yönetimi çözülmez.

“Direkler” imgesi özellikle kriz zamanında önemlidir. İnsanlar, alıştıkları kurumlar, yöneticiler, ekonomik düzen ya da toplumsal güvenlik çözüldüğünde dünyanın bütünüyle sahipsiz kaldığını düşünebilir. Mezmur hiçbir insan kurumunun ebedî olduğunu söylemez. Hatta bazen insan kurumlarının çöküşü onların kibir ve adaletsizliğinin açığa çıkması olabilir. Fakat bütün yaratılışın son dengesi insanların ellerinde değildir.

Tanrı’nın adının yakınlığı ile yargının henüz “belirlenmiş zamanda” gerçekleşecek olması arasında da önemli bir gerilim vardır. Tanrı yakın olabilir, ama beklenen cevap henüz gelmemiş olabilir. Bu iki gerçek birbirini dışlamaz. Kutsal Kitap’ta Tanrı’nın yakınlığı her zaman olayların hemen düzelmesi anlamına gelmez; bazen Tanrı, henüz çözülmemiş bir krizin ortasında halkını kendi karakterine bağlar. Böylece iman, Tanrı’nın yakınlığını yalnız hızlı sonuçlarla ölçmemeyi öğrenir.

Bu, dua hayatımızdaki önemli bir yanılgıyı açığa çıkarır. Bazen “Tanrı yakınsa neden hâlâ bu sorun sürüyor?” diye düşünürüz. Mezmur bu soruyu küçümsemez, fakat yakınlık ile hız arasında otomatik eşitlik kurmaz. Tanrı’nın halkı O’nun adını anlatırken aynı zamanda O’nun belirlediği zamanı bekleyebilir. Beklemek Tanrı’nın yokluğu değildir; bazen yakın Tanrı’nın egemen takvimine güvenmenin en zor biçimidir.

Ayrıca birinci ayetteki çoğul ses dikkat çekicidir: “Şükrederiz.” Bu yalnız bireysel bir ruh hâli değildir. Topluluk, birbirine Tanrı’nın işlerini hatırlatarak bekler. Tek başına kaldığında korkunun anlattığı hikâye büyüyebilir; cemaat hafızası ise “Tanrı daha önce de sadıktı” diyerek insanı kendi anlık görüşünün sınırından çıkarır. Bu, topluluğun acıyı bastırması değil; acının tek anlatıcı olmasına izin vermemesidir.

Bu ayrım, hem panik hem putperestlik için ilaçtır. Panik “her şey biterse Tanrı da kaybeder” diye fısıldar. Putperestlik ise “bu kurum düşerse Tanrı’nın işi de düşer” der. Mezmur her ikisini de reddeder. Yeryüzü sarsılabilir. Tanrı yine de direkleri tutan Yargıçtır.

Burada Mezmurlar 74’le yan yana okumak özellikle öğreticidir. Önceki mezmur tapınağın yanışını ve düşmanın gürültüsünü anlatıyordu. Orada Tanrı’nın görünürde sessizliği ağırdı. Mezmurlar 75 ise bu soruya basit bir kronoloji vermeden Tanrı’nın sesini işittirir: “Belirlediğim zaman gelince…” Bu iki şiiri art arda okumak, imanlıya hem yakarış hem bekleyiş dili verir. Biri ötekini iptal etmez.

Boynuzunu Göğe Kaldırma: Güç, Kibir ve Kimin Yükselttiği Sorusu

Dördüncü ve beşinci ayetlerde mezmur yazarı kibirlilere döner: “Övünmeyin… başınızı dik tutmayın.” İbranice metindeki imge “boynuz”dur. Eski Yakın Doğu ve Kutsal Kitap şiirinde boynuz çoğu zaman güç, kudret, itibar ve zafer simgesidir. Bir hayvanın boynuzunu kaldırması gibi, güçlü insan da kudretini gösterir.

Bu nedenle uyarı yalnız “gururlu hissetme” seviyesinde değildir. “Boynuzunu kaldırmak”, gücü Tanrı’dan bağımsız bir mülkiyet gibi taşımak, kendini dokunulmaz görmek ve başkasını ezme hakkı varsaymakla ilgilidir. Mezmur özellikle gücü olan kişiye, “Gücünün kaynağını ve sınırını unutma” der.

Beşinci ayetteki “boynuzunuzu göğe dikmeyin” ifadesi kibri daha da keskinleştirir. Sorun yalnız başkalarından yüksek görünmek değildir; insanın kendi gücünü Tanrı’nın hükmünün üzerine çıkarmaya çalışmasıdır. Kibir sonunda teolojik bir iddia hâline gelir: “Benim konumumu kim değiştirebilir?”

Altıncı ve yedinci ayetler bu iddiayı kırar: yükseliş ne doğudan, ne batıdan, ne de çölden gelir. “Yargıç Tanrı’dır; birini alçaltır, ötekini yükseltir.” Burada mezmur insan emeğini, planlamayı, liyakati ya da toplumsal süreçleri inkâr etmiyor. Kutsal Kitap başka yerlerde çalışmayı, bilgeliği ve sorumluluğu açıkça önemser. Vurgu, nihai yükseltme yetkisinin insan ağlarının elinde olmadığıdır.

“Ne doğudan, ne batıdan, ne de çölden” ifadesi yalnız yön tarif etmek için kullanılmıyor. Şiirin dünyasında insan yükselişini sağlayabilecek bütün olası merkezlere bakıyor ve son hükmün hiçbirinden gelmediğini söylüyor. Modern dünyada bunun karşılığı coğrafyadan çok ağlar, kurumlar, algoritmalar, ekonomik güç, siyasi bağlantılar ve itibarı dağıtan çevreler olabilir. Bunların gerçek etkisi vardır; mezmur onları yok saymaz. Ama hiçbiri Tanrı’nın önünde nihai mahkeme değildir.

Bu nedenle imanlı kişi görünürlüğün mekanizmalarını bütünüyle reddetmek zorunda değildir. Bir işe başvurabilir, eğitim alabilir, iyi iletişim kurabilir, yaptığı işi tanıtabilir. Sorun, bu araçların hayatın son hakemi hâline gelmesidir. İnsan “Beni şu kişi görmezse bittim”, “Bu çevreye giremezsem değerim yok”, “Bu makam gelmezse çağrım boşa çıktı” demeye başladığında yükselme arzusuna ruhunu teslim etmeye yaklaşır.

Mezmurun özgürleştirici tarafı burada görünür: Tanrı’nın yükseltmesi, insanın sürekli kendini pazarlama zorunluluğunu kırar. Bu, edilgenlik değildir; sadakatle çalışıp sonucu mutlaklaştırmamaktır. İnsan kapıları çalabilir ama kapıyı tanrılaştırmaz. Başarısızlığı da Tanrı’nın kendisini reddettiğinin otomatik kanıtı saymaz.

Aynı ilke gücü kaybedenler için de önemlidir. Bir makamın sona ermesi, emeklilik, görünürlüğün azalması ya da başkalarının artık sizi eskisi kadar dinlememesi insanın Tanrı önündeki değerini azaltmaz. Eğer kimliğiniz yalnız kaldırdığınız “boynuz” üzerine kurulduysa güç kaybı kimlik kaybına dönüşür. Mezmur ise gücün emanet, Tanrı’nın ise Yargıç olduğunu hatırlatır.

Bu söz, başarı arzusunun tamamını günah ilan etmez. İnsan iyi iş yapmak, sorumluluk almak ve yeteneklerini geliştirmek isteyebilir. Sorun, yükselmenin insanın kimliğini belirlemesi ve bunun uğruna doğruluğun feda edilmesidir. Kendi “boynuzunu” yükseltmek için başkasını ezmek, görünürlüğü karakterin önüne koymak ve başarıyı Tanrı’nın onayı saymak mezmurun eleştirdiği zihne yakındır.

Özellikle dinî ortamda bu tehlike daha sinsidir. Bir kişi hizmette büyüdükçe, daha çok konuşuldukça ya da daha fazla yetki kazandıkça bunu Tanrı’nın karakterine verdiği otomatik bir onay gibi okuyabilir. Oysa görünür yükseliş kutsallığın kesin kanıtı değildir. Mezmurun Yargıcı, insanların alkışından bağımsızdır.

Aynı ayet yanlış biçimde otoriterliği desteklemek için de kullanılabilir: “Tanrı bu kişiyi yükseltti, o hâlde onu sorgulamak Tanrı’ya karşı gelmektir.” Mezmur tam tersine kibirli gücü yargıya çağırıyor. Tanrı’nın egemenliği, insan yöneticilerini denetimden muaf kılmaz; onların da hesap vereceğini ilan eder.

Bu nedenle “Tanrı alçaltır ve yükseltir” sözü fatalizm değildir. Kişiye “adaletsizliği görsen bile hiçbir şey yapma” demez. Kutsal Kitap’ın adalet çağrısı, yöneticilere doğruluk talebi ve mazlumu savunma buyruğu yerinde durur. Biz insan olarak yapılması gerekeni yaparız; ama son hükmü ve son yükseltmeyi kendi elimizde tutmadığımızı biliriz.

Bu gerçek kıskançlıkla da yüzleşir. Başkasının yükselişi bazen kendi değerimizin azaldığı duygusunu uyandırabilir. Oysa kimliğin Tanrı’nın huzurunda sabitse, başka birinin görünürlüğü sizin varlığınızı azaltmaz. Mezmur bizi hem kibirli yükseliş arzusundan hem de başkasının yükselişine takıntılı biçimde bakmaktan kurtarmaya çalışır.

Yakup’un mektubunda “Tanrı kibirlilere karşıdır, alçakgönüllülere lütfeder” çağrısı benzer bir çizgide ilerler (Yak. 4:6–10). Orada da çözüm kendini yüceltmek değil, Tanrı’nın önünde alçalmak ve yükseltmeyi O’na bırakmaktır. Bu, Mezmurlar 75’in şiirsel imgesini Yeni Antlaşma’nın alçakgönüllülük çağrısıyla yan yana getirir.

Tanrı’nın Elindeki Kâse: Yargının Ciddiyeti ve Övgünün Son Sözü

Sekizinci ayet mezmurun en sert görüntüsünü getirir: “RAB’bin elinde bir kâse var.” İçindeki şarap köpürür, baharatla karıştırılmıştır; Tanrı onu döker ve bütün kötüler tortusuna kadar içer. Bu güzel bir ziyafet kâsesi değildir. İlahi yargının yoğun bir imgesidir.

Kutsal Kitap’ın peygamberlik dilinde “kâse” bazen Tanrı’nın yargısını içmek anlamına gelir. Yeşaya 51’de Yeruşalim Tanrı’nın öfke kâsesini içmiş bir kent gibi tasvir edilir, sonra Tanrı bu kâseyi onun elinden alacağını söyler (Yşa. 51:17–23). Yeremya 25’te de ulusların içeceği öfke şarabı kâsesi imgesi vardır (Yer. 25:15–29). Mezmurlar 75 aynı geniş kanonik imge dünyasında durur.

Ama burada dikkatli olmak gerekir. Kâseyi kimin tuttuğu bellidir: Tanrı. İmanlıya düşmanlarına yargı kâsesi uzatma yetkisi verilmez. Bu mezmurun sertliği, insanın kendi öfkesini kutsallaştırması için değil, nihai yargının Tanrı’nın elinde olduğunu bilmesi içindir.

Yargı imgesini yalnız “öteki kötü insanlar” için okumak da tehlikelidir. Mezmurun uyarısı kibirli herkese yöneliktir. İnsan, başkasının gururunu kolayca görüp kendi “boynuzunu” fark etmeyebilir. Bu yüzden Tanrı’nın kâsesiyle ilgili ayet, önce bizi başkalarının sonunu seyretmeye değil, kendi güç ilişkimizi sorgulamaya çağırmalıdır.

Kâsenin tortusuna kadar içilmesi, yargının yüzeysel olmadığını söyler. Tanrı kötülüğü yalnız görünüş düzeyinde değerlendirmez. İnsanların sakladığı motivasyonlar, güç suiistimali, ezme ve kibir O’nun önünde önemsiz değildir. Adalet, günahın üstünü ince bir dille örten uzlaşma değildir.

Kâse imgesinin bir başka yönü daha vardır: Tanrı’nın yargısı keyfî öfke patlaması değildir. Mezmurun başında O’nun “doğrulukla yargılayacağı” söylenmişti. Sekizinci ayetteki sertlik ikinci ayetteki adaletten koparılamaz. Tanrı’nın kâsesi, huysuz bir gücün rastgele cezalandırması değil; kibir ve kötülüğün ahlaki ağırlığının ciddiye alınmasıdır.

Bu yüzden yargı öğretisini sevgi öğretisinin karşıtı gibi düşünmek eksik kalır. Eğer Tanrı mazlumun kanını, ezilenin çığlığını ve güç sahibinin kötülüğünü gerçekten önemsiyorsa, kötülüğe sonsuza dek kayıtsız kalması sevgi olmazdı. İlahi yargının korkutucu yanı vardır; fakat adalet isteyen mağdur için aynı gerçek umut da taşır. Tanrı “boş ver” demez. Kötülüğün adını koyar ve onu nihai olarak hükmünün dışında bırakmaz.

Öte yandan bu umut, imanlıya başkalarının felaketinden zevk alma hakkı vermez. Kutsal Kitap’ın yargı diliyle beslenen bir gönül, kendisini de Tanrı’nın ışığında görmelidir. “Benim boynuzum nerede yükseliyor? Ben kimi küçümsüyorum? Güç bana verildiğinde ne yapıyorum?” soruları sorulmadan yalnız düşmanların kâsesinden söz etmek, mezmuru kendimize karşı kör bir silaha dönüştürür.

Yeni Antlaşma’da İsa Mesih’in Getsemani’de “kâse”den söz etmesi, bu imgenin kanonik yolculuğunu daha da ağırlaştırır (Mar. 14:32–36). Burada doğrudan “Mezmurlar 75:8 yalnız bu olayı önceden bildiriyordu” diyemeyiz. Fakat Tanrı’nın yargı ve acı kâsesi imgesinin Mesih’in çarmıha giden itaatinde beklenmedik bir derinlik kazandığını görebiliriz. Hristiyan okur için ilahi yargıdan söz etmek, yalnız başkalarının alacağı cezayı düşünmek değil, Mesih’in kurtuluş işinin ne kadar ciddi bir günah gerçekliğiyle yüzleştiğini hatırlamaktır.

Yine de mezmur yargı resmiyle bitmez. Dokuzuncu ayette mezmur yazarı “Bense hep duyuracağım, Yakup’un Tanrısı’na ezgiler söyleyeceğim” der. Bu “bense” çok önemlidir. Kötülerin kâsesi anlatılırken doğru kişinin hayatının merkezi düşmanların düşüşünü izlemek değildir; Tanrı’yı övmektir.

Son ayet boynuz imgesine geri döner. Kötülerin bütün boynuzları kırılacak, doğruların boynuzları yükseltilecektir. Şiirin başındaki kibirli kişinin kendi boynuzunu kaldırmasıyla sonundaki Tanrı’nın doğru kişiyi yükseltmesi arasında bilinçli bir karşıtlık vardır. İnsan kendi kendini yükseltmeye çalışır; Tanrı ise adaletle kimin yükseltileceğine karar verir.

Bu, doğruların sonunda dünyevi iktidarı ele geçireceği basit bir slogan değildir. Kutsal Kitap’taki doğru kişiler çoğu zaman bu yaşamda acı çekmiş, görünmez kalmış ve hatta öldürülmüştür. Mezmurun iddiası, Tanrı’nın nihai değerlendirmesinde kibirli gücün son söz olmayacağıdır.

Bu nedenle 75. Mezmur başarı ve başarısızlık kavramlarımızı yeniden düzenler. İnsanların terazisi görünürlüğe, zenginliğe, nüfuza ve kazanılan mevkilere bakabilir. Tanrı’nın terazisi doğruluğa bakar. O, güç sembollerinin yüksekliğini değil, insanın kendisine ve komşusuna nasıl davrandığını görür.

Burada Mesih bağlantısını zorla kurmaya gerek yoktur. Mezmur doğrudan İsa Mesih hakkında bir Yeni Antlaşma alıntısıyla kullanılmaz. Fakat kanonik açıdan Tanrı’nın doğru Yargıç olduğu, kibirlileri alçalttığı ve kendi egemenliğini adaletle kurduğu çizgi Yeni Antlaşma boyunca da sürer. İsa Mesih’in krallığı kendini yüceltme mantığını tersine çevirir; O, “kendini yücelten alçaltılacak, kendini alçaltan yüceltilecektir” diye öğretir. Bu bağlantı mezmurun temel teolojik hareketiyle uyumludur, ancak onu doğrudan bir Mesih kehanetine çevirmemek gerekir.

Kâse imgesi de Yeni Antlaşma’da derinleşir. İsa Mesih Getsemani’de önündeki “kâse”den söz eder; bu söz, Kutsal Kitap’taki yargı ve acı kâsesi dilini hatırlatır. Yine de Mezmurlar 75’in sekizinci ayetini doğrudan yalnız o sahnenin önbildirisi saymak metnin kendi bağlamını daraltır. Daha güvenli olan, aynı kanonik imge dünyasının Mesih’in acısında daha derin bir anlam kazandığını söylemektir.

Mezmurun sonu bu yüzden hem ciddi hem özgürleştiricidir. Kibirli gücün kalıcı olmadığını bilmek, mazlum için umut taşır. Fakat aynı bilgi bizi kendi gücümüzü sınamaya da çağırır. Çünkü Tanrı’nın yargısı yalnız “onlara” yönelik bir fikir değildir. O’nun önünde herkes hesap verir.

Öyleyse Mezmurlar 75’in şükrü naif değildir. Dünya sarsılırken şükreder. Kibirli insanlar boynuzlarını kaldırırken şükreder. Yargı kâsesi hâlâ Tanrı’nın elindeyken şükreder. Çünkü şükrün temeli olayların kolaylığı değil, Yargıç’ın kim olduğudur.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Mezmurun daha ikinci ayette “belirlediğim zaman” demesi, adalet beklerken yaşadığınız sabırsızlık hakkında size ne söylüyor? Tanrı’nın zamanına güvenmek ile gerekli adalet adımlarını ertelemek arasındaki farkı nasıl ayırt edebiliriz?
“Boynuzunu kaldırmak” gücü, statüyü ve kendini yüceltmeyi simgeliyor. Bugün insan kendi “boynuzunu” hangi yollarla yükseltmeye çalışabilir; özellikle dinî veya toplumsal güç alanlarında bu nasıl görünür?
“Tanrı birini alçaltır, ötekini yükseltir” sözü size teselli mi, rahatsızlık mı veriyor? Bu ayeti yöneticileri sorgulanamaz kılmadan veya insan sorumluluğunu iptal etmeden nasıl okuyabiliriz?
Tanrı’nın elindeki kâse imgesi kötülüğün ciddiyeti hakkında ne söylüyor? Bu ayeti başkalarının cezalandırılmasını seyretme arzusuna dönüştürmemek için önce kendimizde neyi sınamamız gerekir?
Mezmurun başında topluluk şükrediyor, sonunda mezmur yazarı övgü sözü veriyor. Henüz görmediğiniz bir adalet için Tanrı’ya şükretmek sizce sahici olarak nasıl mümkün olabilir?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Geciken Adaleti Adaletsizlikle Karıştırma

Bir mesele hemen çözülmediğinde Tanrı’nın görmediği sonucuna acele etme. Fakat “Tanrı’nın zamanı var” diyerek yapılması gereken güvenlik, tanıklık, hukuki süreç veya yardım adımlarını da erteleme. Nihai yargıyı Tanrı’ya bırakırken bugünkü doğruluk sorumluluğunu yerine getir.

Kendi Boynuzunu Nerede Kaldırdığını Sor

Güç yalnız makam değildir. Bilgi, para, takipçi sayısı, ruhsal otorite, aile içindeki konum veya başkalarının size duyduğu ihtiyaç da güç olabilir. Bu hafta sahip olduğun gücün bir kişiyi ezmek, susturmak ya da kendini vazgeçilmez göstermek için kullanılıp kullanılmadığını dürüstçe incele.

Yükselme Arzusunu Karakterin Önüne Geçirme

Bir görev, unvan veya görünürlük fırsatı geldiğinde yalnız “Bunu nasıl elde ederim?” diye sorma. “Bunu elde edersem kim olacağım?” diye de sor. Başarı uğruna doğruluğu, aileyi, dürüstlüğü veya başkalarının iyiliğini feda etmen gerekiyorsa yükselişin bedeli fazladır.

Sarsılan Dünyada Birini Sabitle

Mezmur Tanrı’yı dünyanın direklerini tutan Kral olarak anlatır. Sen Tanrı değilsin; ama O’nun sadakatini yansıtan küçük bir sabit nokta olabilirsin. Krizdeki birine verdiğin sözü tut, korku yayan söylentiye katılma, yardıma ihtiyacı olan kişinin yanında kal.

Yargı Kâsesini Kendi Eline Alma

Birinin yaptığı kötülüğü ciddi biçimde adlandırmakla onu kendi öfkenle cezalandırmaya kalkmak aynı şey değildir. Gerekli sınırı koy, yetkili mercilere başvur, gerçeği söyle; fakat kendi kalbinin yargıç ve infazcı olmasına izin verme. Tanrı’nın elindeki kâseyi kendi eline geçirmeye çalışma.

Başkasının Yükselişini Kendi Eksilmen Sayma

Bir başkası öne çıktığında içindeki kıskançlığı hemen haklılaştırma. Onun görünürlüğü senin değerini azaltmaz. Kendi çağrına sadık kal; yükseltilmeyi kimliğinin şartı hâline getirmeden iyi olanı yapmaya devam et.

Son Sözü Övgüye Bırak

Kötülük hakkında düşünmek gerektiğinde düşün, adalet için dua etmek gerektiğinde dua et; fakat zihninin bütün enerjisini düşmanın sonuna bağlama. Mezmurun yaptığı gibi “Bense Tanrı’yı duyuracağım” noktasına dön. Hayatının ana hikâyesini kibirli insanların ne yaptığı değil, Tanrı’nın kim olduğu belirlesin.

Çalışmalarım