Luka 6 — Söylediğimi Neden Yapmıyorsunuz?

GİRİŞ

Adam elini uzatır ve eli iyileşir. Havradakiler için sevinilecek bir an gelmiştir. Fakat İsa’yı izleyen din bilginleriyle Ferisiler öfkeye kapılır. Bir insanın sağlığına kavuşması, kafalarındaki itirazı susturmaya yetmez. Onlar şimdi İsa’ya ne yapabileceklerini konuşur. Bu sahnenin önünde biraz durunca, Tanrı hakkında doğru düşündüğüne inanan insanın O’nun yaptığı iyiliğe bile karşı çıkabileceğini görürüz. Kendi haklılığımız bize çok kıymetli geldiğinde, karşımızdakinin iyiliğine yer kalmayabilir (Luka 6:6–11).

Bölümün sonunda İsa, kendisine Rab diye seslenenlere neden söylediklerini yapmadıklarını sorar. O soruyu başkaları adına cevaplamak kolaydır. Kendi adımıza duyduğumuzda ise sevdiğimiz sözlerle sürdürdüğümüz hayat arasındaki uzaklık belirir. Luka 6’da bu uzaklık çok tanıdık yerlerde karşımıza çıkar: güven duyduğumuz rahatlıkta, bize kötülük eden kişiye verdiğimiz karşılıkta, kardeşimizin yanlışını düzeltme isteğinde. İsa’yı dinlerken bu yerleri saklamadan O’nun önünde durabilir miyiz? Bölüm boyunca bize seslenen Rab, hayatımızın bu alanlarının da kendi sözüyle değişmesini ister (Luka 6:46–49).

01 — METNİ ANLAYIN

İyileşen elin karşısında duranlar

Öğrenciler ekinlerin arasından geçerken başak koparır, avuçlarında ufalayıp yer. Ferisilerden bazıları, bunu neden Şabat Günü yaptıklarını sorar. Ellerindeki yiyecek, bir anda suçlamanın konusu olmuştur. Yasa’nın Tekrarı, tarladan geçerken elle başak koparmaya izin verir; burada tartışılan, başkasının ürününü çalmaları değildir. İtiraz, bu hareketin kutsal dinlenme gününde yasaklanan işlerden sayılmasıyla ilgilidir. İsa cevabında öğrencilerinin ihtiyacını, karşısındakilerin bildiği Kutsal Yazı’nın içinden ele alır (Luka 6:1–5; Yasa’nın Tekrarı 23:25).

Davut ve yanındakiler acıktığında kahinlere ayrılmış ekmekten yemişlerdi. Samuel’deki anlatıda Ahimelek’in elinde sıradan ekmek yoktur; Davut’a kutsanmış ekmeği verir. İsa, onların okuduğu bu olaydaki açlığı yeniden önlerine koyar. Kutsal olan hakkında konuşurken, ekmek isteyen insanın ihtiyacını metnin dışına itemezler. Okudukları anlatıda açlık nasıl önem taşıyorsa, önlerindeki öğrencilerin ihtiyacını da öyle görmeleri gerekir (Luka 6:1–5; 1. Samuel 21:1–6).

Ardından İsa, İnsanoğlu’nun Şabat’ın da Rabbi olduğunu söyler. Dinlenme gününün anlamını açıklayan kişi, o gün üzerinde yetkiyle konuşur. Dinleyenler şimdi yalnız öğrencilerin yaptığını değil, İsa’nın kim olduğunu da düşünmek zorundadır. O’nu kendi yorumlarına göre yargılarken, kendilerinin O’nun sözünü dinlemeye ihtiyaçları vardır. Kendi yorumumuzdan emin olduğumuzda bunu duymak zor gelebilir. Tanrı’nın sözünü savunduğumuza inanırken, sözün bize yönelttiği düzeltmeye kapalı kalabiliriz (Luka 6:1–5).

Bir başka Şabat günü, sağ eli sakat bir adam havradadır. İsa’yı suçlamak isteyenler, adamı iyileştirip iyileştirmeyeceğini gözler. İsa onların düşüncelerini bilir ve adamı ortaya çağırır. Artık tartışmanın ortasında, herkesin görebileceği bir insan durur. İsa iyilikle kötülük, can kurtarmakla öldürmek arasında hangisinin Şabat’a uygun olduğunu sorar. Bu soruyu, karşılarında duran adamı düşünerek cevaplamaları gerekir. Şabat’ın Rabbi, günün kutsallığını bu insanın iyiliğiyle birlikte düşünmelerini ister (Luka 6:6–11).

Adam elini uzatır ve İsa’nın sözüyle sakat eli yeniden sağlam olur. Fakat onu gözleyenler öfkeden deliye döner. Adam sağlığına kavuşurken onların konuşması İsa’yı hedef alır. Başkasının gördüğü iyilik, savunduğumuz düşünceyi sarsıyorsa ona sevinmek zorlaşabilir. O zaman yardım gören kişinin yüzünden çok kendi yenilgimizi düşünürüz. Luka’nın anlattığı öfke, bir din tartışmasından daha fazlasını açığa çıkarır: İnsan, haklı kalma isteğiyle merhamete karşı durabilir (Luka 6:6–11).

Bu karşılaşmaların ardından İsa’nın gece boyunca Tanrı’ya dua ettiğini okuruz. Sabah öğrencilerini çağırır ve içlerinden on iki kişiyi seçer. Luka, bu seçimin öncesindeki uzun geceyi unutturmamıştır. İsa’nın yetkisini gördüğümüz bölümde Baba’ya yönelişini de görürüz. Başkalarının hayatını etkileyecek kararlar alan kişi için bu beraberlik düşündürücüdür. İnsanları seçme, yönlendirme ve görevlendirme işi, dua etmeye vakit bırakmayan bir uğraşa dönüştüğünde bu geceyi hatırlamamız gerekir (Luka 6:12–19).

Seçilenlerin adları tek tek verilir; İsa onları elçi diye adlandırır. On iki kişinin seçilmesi, İsrail’in on iki oymağını hatırlatır; İsa ileride elçilerin görevini bu oymaklarla açıkça ilişkilendirecektir. Burada Tanrı’nın halkı için hazırlanmakta olan hizmetin başlangıcını görürüz. Listenin sonundaki Yahuda İskariot, İsa’ya ihanet edecek kişi olarak tanıtılır. Sabahki çağrıyı okurken, ileride bu topluluğun içinde yaşanacak acıyı da öğreniriz (Luka 6:12–19; Luka 22:28–30).

İsa seçtikleriyle aşağı iner; düzlükte büyük bir kalabalık O’nu bekler. Yahudiye’den, Yeruşalim’den, Sur ve Sayda kıyılarından gelenler vardır. O’nu işitmek ve şifa bulmak için toplanmışlardır; insanlar kendisine dokunmaya çalışır. Hastalar iyileşir, kötü ruhların sıkıntı verdiği kişiler özgürleşir. Az sonra duyacağımız sözler, merhametini bu insanlara göstermiş olan İsa’nın ağzından gelir. Öğrencilerinden isteyeceği hayatı dinlerken, kendisine yaklaşanların yardım bulduğu bu kalabalığı da hatırlamalıyız (Luka 6:12–19).

Şimdi ağlayanlara, şimdi rahat olanlara

İsa gözlerini öğrencilerine çevirir ve yoksullara seslenir. Onları mutlu ilan eder; Tanrı’nın Egemenliği’nin şimdiden kendilerine ait olduğunu söyler. Elindeki azlık yüzünden kendi değerinden kuşku duyan insan için bu sözün ağırlığı büyüktür. Yoksullukları, Tanrı’nın onları unuttuğunun kanıtı değildir. Rab’bin önlerinde açtığı gelecek, ellerinde tutabildiklerinden çok daha geniştir. Geçim sıkıntısı içindeki öğrenci, Rab’bin kendisini sahiplendiğini burada duyar (Luka 6:20–26).

Şimdi aç olanlara doyacaklarını, ağlayanlara güleceklerini söyler. Açlık burada gerçek bir eksikliktir; ağlayan insanın gözyaşını da hızla ruhsal bir simgeye çeviremeyiz. Rab onlara tam bu sıkıntının içinde seslenir. Bugünkü açlığın ve gözyaşının ardından doyum ve sevinç gelecektir. Bu vaat, ağlayana hemen toparlanması için yöneltilen bir baskı taşımaz. Gözyaşının içinden geleceğe bakabileceği bir yer açar. İsa’nın sözünü işiten kişi, henüz elinde bulunmayan teselliyi onu vaat eden Rab’be güvenerek bekleyebilir (Luka 6:20–26).

Ardından nefret gören, dışlanan ve adı kötülenen öğrenciler anılır. İsa burada belirli bir neden söyler: İnsanoğlu’na bağlılık. O’nunla birlikte durdukları için reddedilenler, Tanrı’nın önünde unutulmamıştır. Peygamberler de böyle karşılanmıştı; başkalarının onları istememesi, ait oldukları yeri değiştirmemişti. İsa bu öğrencilere gökteki ödüllerinin büyüklüğünü bildirir ve sevinmelerini söyler. Çevresinin onayını yitiren insan için kendisini kimin kabul ettiğini hatırlamak, bağlı kalmasına güç verir. O gün insanların ağzından duyduğu kötü söz, Rab’bin kendisi hakkında söylediği vaatten üstün değildir (Luka 6:20–26).

Sonra zenginlere, tok olanlara ve şimdi gülenlere ağır bir uyarı gelir. İsa tesellilerini almış bulunduklarını, önlerinde açlık ve yas olduğunu söyler. Bu sözleri duyar duymaz bizden daha varlıklı birini düşünmek isteyebiliriz. Böylece uyarıyı bir başkasına ulaştırır, kendimiz rahat kalırız. Oysa İsa’nın sözünde şimdiki rahatlığımızı güvence sayan yanımızla yüzleşmek zorundayız. Karnımızın doyması, geleceğimizin de sağlam olduğu anlamına gelmez. Rab’bin uyarısı, bugün elimizde bulunanların hayatımız üzerindeki hükmünü sorgular; onları kaybetmeden önce de bu sözün önünde durabiliriz (Luka 6:20–26).

Herkesin iyi konuştuğu kişi de bu uyarının dışına çıkamaz. Önceki kuşaklar sahte peygamberlere de böyle davranmıştı. İnsanın sevilmek ve onaylanmak istemesini biliriz; fakat alkış, söylediğimiz sözün doğruluğunu belirleyemez. İsa’ya bağlılık yüzünden dışlanmakla, herkesi hoşnut ederek övülmek arasındaki ayrım burada belirginleşir. Öğrenci için asıl soru, çevresinin hangi sözü duymak istediğinden önce Rab’bin ne söylediğidir. O’nun sözüne bağlı kalmak bazen sevilen kişi olma isteğimizden vazgeçmemizi gerektirir (Luka 6:20–26).

Dışlanmanın ardından düşman sevgisi buyruğu gelir. İsa öğrencilerini yaşayacakları nefrete hazırlarken, o nefrete nasıl karşılık vereceklerini de söyler. Kendilerinden nefret edenlere iyilik yapacak, lanet edenlere iyilik dileyecek, hakaret edenler için dua edeceklerdir. Sözü dinlerken, bize gerçekten kötülük eden kişinin yüzünü hatırlayabiliriz. Onun adını duymak bile içimizi sıkabilir. İsa tam bu ilişkiye seslenir. Karşılığımızı yalnız bize yapılan şey belirlemeyecek; dinlediğimiz Rab’bin sözü de belirleyecektir (Luka 6:27–36).

Yanağa vurulması ve giysinin alınması bu çağrının ne kadar ağır gelebileceğini gösterir. İsa öbür yanağı çevirmeyi, abayı alandan mintanı da esirgememeyi söyler. Vermek ve alınanı geri istememek de aynı çağrının içindedir. Bu sözleri, zaten önemsemediğimiz şeyleri paylaşmakla yerine getirmiş sayamayız. İncinen onurumuz ve kaybettiğimiz şeyler de O’nun sözünün önüne gelir. Karşımızdakinin yaptığını aynen ona ödetme isteği, içimizde çok güçlü olabilir. Rab o isteğin bütün davranışlarımızı yönetmesine karşı çıkar ve düşmana uzanan iyiliğin yolunu gösterir (Luka 6:27–36).

İnsanların bize nasıl davranmasını istiyorsak, onlara öyle davranmamız istenir. Kendimiz için istediğimiz anlayış, sabır ve yardım aklımıza kolayca gelir. Aynı şeyleri karşımızdakine vermeye sıra geldiğinde gerekçelerimiz değişebilir. İsa bu çifte ölçü yerine, kendimiz için beklediğimiz iyiliği başkasına da vermemizi ister (Luka 6:27–36).

Kendimizi sevenleri sevmek, iyilik yapanlara iyilik yapmak ve geri alabileceğimiz kişilere ödünç vermek bize yeterli görünebilir. İsa bunların günahkarlar arasında da bulunduğunu söyler. Yapılan iyiliğin çevresi, geri gelecek karşılığa göre daralıyorsa öğrenci henüz söylenen buyruğun zorluğuyla karşılaşmamıştır. Bir insan bize hiçbir şey kazandırmayacaksa ona nasıl davranıyoruz? Bizi övemeyecek, işimizi göremeyecek veya borcunu geri ödeyemeyecek olması ona yaklaşmamızı değiştiriyor mu? İsa’nın karşılık beklemeden verme buyruğu, iyiliğimizin içine yerleşmiş hesabı görünür kılar (Luka 6:27–36).

Bu kadar zor bir çağrının dayanağı, Baba’nın nankör ve kötü kişilere gösterdiği iyiliktir. İsa, öğrencilerine O’nun çocukları olarak yaşayacakları yolu gösterir. Kendileri de Tanrı’nın merhametine muhtaç olan bu insanlar, başkasına iyilik ederken Baba’ya benzeyecektir. Ödül vaadi de korunur; yaptıkları iyilik Rab’bin önünde değersiz değildir. Fakat karşılığın güvencesini yardım ettikleri kişinin elinde aramazlar. Merhametli Baba’ya güvenmek, karşılık görmediklerinde de iyilikten vazgeçmemeleri için onlara bir dayanak verir. Böyle bir merhameti öğrenirken, kendimizin kimin iyiliğiyle yaşadığını da hatırlarız (Luka 6:27–36).

Duyduğumuz sözün ardından nasıl yaşayacağız?

Başkasını yargılamama ve suçlu çıkarmama sözleri bu merhamet çağrısının ardından gelir. İsa bağışlamayı buyururken, bizim de bağışlanmaya ihtiyacımız olduğunu duyurur. Başkasının hatasını bütün kişiliğinin adı haline getirmek kolaydır. Kendimiz için açıklanacak şartlar, unutulacak yanlışlar ve yeni bir fırsat isterken, onun hakkında çoktan karar vermiş olabiliriz. İsa kullandığımız bu ölçüyü önümüze koyar. Kötülüğü biraz sonra meyvesinden tanımamızı isteyen Rab, burada da bir insanı mahkum etme hevesimizle yüzleşmemizi ister. Doğruyu görmek, bağışlamaya kapalı kalmamız için verilmiş bir ayrıcalık değildir (Luka 6:37–45).

Verme buyruğunda ölçülen tahılın bastırıldığı, silkelendiği ve taşırıldığı canlı bir görüntü vardır. Arada boşluk bırakmadan, eksiltmeden, bolca verilen bir pay düşünürüz. İsa kullandığımız ölçünün bize de uygulanacağını söyler. Kendimiz için böylesine dolu bir karşılık beklerken başkasına ayırdığımız merhametin darlığını görebiliriz. Bu sözü maddi kazancımızı artıracak bir hesap haline getirirsek, az önce karşılık hesabından çıkmaya çağıran Rab’bi dinlememiş oluruz. O’nun önünde vereceğimiz cevap, bağışlamayı ve cömertliği hayatımızda nasıl yaşadığımızla ilgilidir (Luka 6:37–45).

Körün köre kılavuzluk etmesi benzetmesi, başkasını yönlendiren kişinin kendi durumuna bakmasını sağlar. Yolu görmeyen kılavuz yalnız kendisini tehlikeye atmaz; ardından geleni de çukura götürür. İsa ardından, yetişen öğrencinin öğretmenine benzeyeceğini söyler. Bu yüzden kimin sözünü dinleyerek şekillendiğimiz, başkalarına nasıl yol gösterdiğimizde de belli olur. Merhametli olmayı öğreten İsa’nın yanında öğrenmek, insanlara yaklaşırken O’nun bakışına muhtaç olduğumuzu kabul etmektir (Luka 6:37–45).

Sonra İsa’nın çarpıcı görüntüsü gelir: Kendi gözünde koca bir kiriş bulunan adam, kardeşinin gözündeki küçücük parçayı çıkarmaya hazırlanır. Yardım teklifinin tuhaflığı hemen görünür; fakat bunu kendi hayatımızda fark etmek daha zordur. Kendi öfkemizi veya gururumuzu görmezken ötekinin kusurunu büyük bir dikkatle izleyebiliriz. İsa önce kendi gözümüzdeki merteği çıkarmamızı söyler. Sonrasında kardeşimizin gözüne daha iyi bakabilecek, ona yardım edebileceğiz. Demek ki kendimizle yüzleşmek, başkasına duyduğumuz ilgiyi bitirmez; o ilgiyi daha doğru bir yere taşır. Tövbe, yardım etmek istediğimiz insana yaklaşma biçimimizi de değiştirir (Luka 6:37–45).

Ağaç ve meyve örneği, davranışlarımızın yüreğimizle bağını açar. Bir ağacı verdiği üründen tanırız; inciri dikende, üzümü çalıda aramayız. İsa bu ilişkiyi insanın içindeki hazineyle ağzından çıkan söz arasında kurar. Bizi şaşırtan sert bir söz, bazen uzun zamandır içimizde beslediğimiz şeyi açığa çıkarır. Söylediğimizi yalnız kötü bir ana bağlayıp geçmek, yüreğimizde olanla karşılaşmamızı erteleyebilir. Rab, dilimizi süslemekten daha derin bir dönüşe çağırır. Sözlerimizin kaynağını O’nun önünde açmak, dışarıya iyi görünme çabasından daha dürüst bir başlangıçtır (Luka 6:37–45).

İsa’ya Rab diye seslendiğimizde, O’nun yetkisini kabul ettiğimizi dile getiririz. Peki, söylediklerini yapmıyorsak bu seslenişin hayatımızdaki karşılığı nedir? Bu soru, doğru sözler söyleyerek itaati erteleme alışkanlığımızı açığa çıkarır. Düşman sevgisini anlatabilir, merhameti övebilir, bağışlamanın önemini başkasına açıklayabiliriz. Bunları duyduktan sonra evimize döndüğümüzde kime nasıl davranacağımız henüz değişmemişse, İsa bu soruyu bize de sorar. Öğrencilik, Rab’bin sözünü beğendiğimiz yerden ona karşılık verdiğimiz yere ilerler (Luka 6:46–49).

Sözü işitip uygulayan kişi, evini kurmadan önce toprağı kazan ve derine inen adama benzer. Temele ulaşmak için harcadığı emek, evin yukarıdan görünen kısmına ait değildir. Fakat kabaran ırmak eve vurduğunda o temel bütün yapıyı taşır. Bağışlamayı ertelediğimiz bir ilişki, kimse görmediğinde kullandığımız dil, karşılık beklemeden yaptığımız bir yardım da hayatımızın görünmeyen yerleri olabilir. İsa’nın sözünü oralarda uygulamak, O’nu Rab olarak dinlemenin somut karşılığıdır. Bu iş bazen kendi haklılığımızı savunmaktan daha zahmetlidir. Yine de sağlam kurulan hayat, O’nun sözünün bu derinliğe ulaşmasına izin veren hayattır (Luka 6:46–49).

Öteki adam da sözü duymuştur; fakat uygulamaz. Temelsiz evine vuran ırmak büyük bir yıkıma yol açar. İsa bu sonucu hafifletmeden anlatır ve dinleyiciyi cevap vermeye çağıran sözle bitirir. Her iki eve de su gelir. Rab’bin sözünü uygulayanın farkı, temelin bu saldırı karşısında dayanmasıdır. Dinlediklerimizle ne yapacağımız sorusu, söz bitince de bizimle kalır (Luka 6:46–49).

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Havradaki adam iyileşirken bazı insanlar neden sevinemiyor? Başkasının gördüğü bir iyiliğin kendi haklılığımızı sarsması bize de tanıdık geliyor mu (Luka 6:6–11)?
İsa’nın yoksullara ve ağlayanlara söylediği sözle rahat olanlara yönelttiği uyarıyı yan yana okuyun. Bugünkü hayatınıza bakarken hangisini işitmeye daha çok ihtiyacınız var? Bu söz, güvendiğiniz veya korktuğunuz şey hakkında neyi değiştiriyor (Luka 6:20–26)?
Size kötülük eden birinin iyiliğini istemek sizde hangi direnci uyandırıyor? İsa’nın buyruklarından hangisi o ilişkide somut bir karşılık bulabilir; Baba’nın merhameti burada size nasıl dayanak olur (Luka 6:27–36)?
Kendi gözündeki merteği görmeyen adamın yardım teklifinde hem komik hem acı olan nedir? Birinin yanlışını düzeltmeye hazırlanırken kendi yüreğinizde neye bakmanız gerekir (Luka 6:37–45)?
İki evin sahibi de sözü duymuşken sonuç neden farklı oluyor? Bu bölümde doğru bulduğunuz halde hayatınızda henüz karşılık vermediğiniz bir söz var mı (Luka 6:46–49)?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Haklılığınız sevincinizi engelliyorsa

Birinin yardım görmesine itiraz ettiğiniz son durumu hatırlayın. İtirazınızda onun ihtiyacına gerçekten yer var mıydı? Havradaki iyileşen ele bakarak, kendi görüşünüzü korumayı o kişinin iyiliğinden daha kıymetli hale getirip getirmediğinizi düşünün. Böyle bir katılık görüyorsanız Rab’bin önünde adını koyun. İyilik yapan kişiye teşekkür etmek ve yanlış itirazınızı geri almak, tövbenizin somut karşılığı olabilir (Luka 6:6–11).

Bugününüzün ötesindeki sözü işitin

Şimdi ağlıyorsanız, İsa’nın vaadini kendinize hemen iyi hissetme zorunluluğu yüklemeden okuyun. Acınızı O’na söyleyin ve henüz görmediğiniz teselliyi O’nun elinde bekleyin. Bugün rahatsanız, zenginlere ve tok olanlara yönelen sözü başka birine göndermeden dinleyin. Maddi güvenliğinizin sizi Rab’be ihtiyaç duymuyormuş gibi yaşatıp yaşatmadığına bakın. İçinde bulunduğunuz şartların, Tanrı’nın size söylediği sözün yerini almasına izin vermeyin (Luka 6:20–26).

O kişinin adını duanızda söyleyin

Size hakaret etmiş birini düşünün. Onun yaptıklarını başkalarına anlatmak, onun için dua etmekten daha kolay gelebilir. Bu kez Rab’den onun için iyilik dileyin. Kendi öfkenizi de saklamayın ve içinizde beslediğiniz kötülük isteğini itiraf edin. Karşılaştığınızda ona ödetmeye çalıştığınız bir acı olup olmadığını düşünün. Baba’nın nankörlere de gösterdiği iyiliği hatırlayarak, mümkün olan somut bir iyiliğe açık olun (Luka 6:27–36).

Geri dönmeyecek bir iyiliğe razı olun

Yardım etmeyi düşündüğünüz kişiden ne beklediğinizi kendinize açıkça söyleyin. Beklediğiniz şey para, övgü, ilgi veya daha sonra sizin yanınızda durması olabilir. İsa’nın karşılık beklemeden verme buyruğunu bu beklentinizin önünde yeniden okuyun. Yapabileceğiniz bir yardımı, o kişinin size borçlu kalacağı bir ilişki kurmadan sunun. Ardından onun vereceği karşılığı izleyerek yaptığınız iyiliğin hesabını tutmaya başladığınızda, Baba’nın iyiliğini yeniden hatırlayın (Luka 6:27–36).

Konuşmadan önce kendi payınızı görün

Bir kardeşinizle zor bir konuşma yapmanız gerekiyorsa önce kendi tutumunuza bakın. Ondaki yanlışı görürken kendinizde adını koymadığınız bir gurur, öfke veya haksızlık bulunuyor mu? Kendi payınız için tövbe edin; gerekiyorsa bunu o kişiye de açıkça söyleyin. Sonra onun iyiliğini gözeterek konuşun. Kendi kusurunuzu görmüş bir kardeş olarak, ona nasıl daha iyi yardım edebileceğinizi düşünün (Luka 6:37–45).

Bildiğiniz söze bir karşılık verin

Bu bölümde sürekli ertelediğiniz tek bir buyruğu seçin. O sözü hangi gerçek ilişkide uygulamanız gerektiğini belirleyin. Rab’den yardım isteyerek, bugün verebileceğiniz karşılığı verin; birini bağışlamak, incitici bir sözden vazgeçmek veya yardım etmek olabilir. Yalnız bu çalışma hakkında konuşmuş olmanızla yetinmeyin. İsa’nın sorduğu soruyu, verdiğiniz karşılıkla birlikte yeniden duyun: Rab diye çağırdığınız kişinin sözü hayatınızda nerede yer buldu (Luka 6:46–49)?

Kaynaklar

Luka 6 — ana bölüm; Kutsal Kitap Yeni Çeviri.
Yasa’nın Tekrarı 23:25; 1. Samuel 21:1–6 — başak koparma ve Davut’a verilen ekmek.
Luka 22:28–30 — on iki elçi ve İsrail’in on iki oymağı.
NET Bible, Luka 6 metni ve açıklama notları — Şabat, mutluluk bildirimleri, düşman sevgisi ve son benzetmeler için karşılaştırmalı okuma.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım