MATTA 5 — Dağda Açılan Egemenlik

GİRİŞ

İsa dağda oturmuş, öğrencileri yanına gelmiştir. Konuşmaya başladığında ilk duyulan söz bir mutluluk ilanıdır; sözü edilen insanlar arasında yaslılar, yoksulluğunu bilenler, doğruluğa aç olanlar vardır. Bir kaybın ardından hayatın geri kalanı size uzaklaşmışsa bu başlangıçta durursunuz. Çevrenizdekiler artık toparlanmanızı bekliyor olabilir; İsa'nın sözünde ise yaslı insan için hala yer vardır. İsa henüz gözyaşı dinmemiş insana seslenir. Dağdaki konuşmanın devamında çok ağır sözler duyacağız, fakat ilk karşılaştığımız şey, kendi kendine yetemeyenlere açılan Göklerin Egemenliği'dir. Bizi bekleyen ağır çağrıları, önce bu vaadi duymuş insanlar olarak dinleriz (Matta 4:23–25 ; Matta 5 ).

01 — METNİ ANLAYIN

Yaslılara açılan egemenlik

Ruhta yoksul olmak, Tanrı'nın önünde elindeki iyilikleri sayıp kendine güvence üretememektir. Bazen insan başkalarının yanında ayakta tuttuğu görüntüyü dua ederken de korumaya çalışır; eksiklerini söylerken bile nedenlerini anlatıp kendini savunur. İsa'nın ilk sözünde, ihtiyacını saklamadan Tanrı'ya yaklaşabilen insan için yer vardır. Göklerin Egemenliği, Tanrı'nın merhametine ihtiyacı olduğunu bilenlere vaat edilir. Yaslılara yöneldiğinde de onlardan önce yüzlerini toparlamalarını istemez; teselli edileceklerini söyler. Yeşaya'nın yas tutanlara duyurduğu avuntu burada yeniden işitilir. Acı içindeki insanın geleceği, bugün görebildiği kadarından daha geniştir; Tanrı'nın vereceği teselli de o geleceğin içindedir (Matta 5:3–6 ; Yeşaya 61:1–3 ; Mezmurlar 37:1–11 ).

Yumuşak huyluların yeryüzünü miras alacağı sözü, hakkını ancak sertleşerek koruyabileceğini düşünen insanı yerinden oynatır. Mezmur 37'de kötülük yapanın işi yolunda görünürken RAB'be güvenmek öğütlenir; beklemek tam da başkasının kazandığını gördüğümüz için zordur. İsa aynı miras vaadini duyurur. Kendini her fırsatta öne süremeyen, karşısındakini ezerek yer açmayan kişi Tanrı'nın geleceğinde unutulmuş değildir. Doğruluğa açlık da bu bekleyişin içindedir: Hem kendi içimizde eğri olanın düzelmesini hem başkalarının hayatını inciten haksızlığın sona ermesini isteriz. Bazen gördüklerimiz karşısında bu isteği bile kaybetmek daha kolay gelir. İsa doyurulma vaadiyle bu açlığı diri tutar; Tanrı'nın isteğinin gerçekleşmesini özleyen insana beklediğinin boş olmadığını söyler (Matta 5:5–6 ; Mezmurlar 37:1–11 ).

Merhametli olanlara merhamet bulacakları söylenir; başkasına eğilirken kendileri de Tanrı'nın merhametine muhtaçtır. Başkasının ihtiyacı, kendi haklılığımıza ara vermemizi gerektirebilir. Barış da bazen ilk sözü söylemenin, yanlışımızı açıkça kabul etmenin veya tarafların birbirini yeniden dinlemesine yardım etmenin zahmetini taşır. İsa barışı sağlayanların Tanrı'nın çocukları diye çağrılacağını söyler; kırılmış bir ilişki için emek veren kişide Baba'nın benzerliği görünür. Yüreği temiz olanlara ise Tanrı'yı görme vaadi verilir; Mezmur 24'ün Tanrı'nın huzuruna çıkmakla ilişkilendirdiği temiz yürek, burada böyle büyük bir umutla karşılaşır. İçeride sakladığımızla dışarıda gösterdiğimiz arasındaki ayrılık yorucudur. Tanrı'ya bütün yüreğiyle yönelmek isteyen insan, onun huzuruna çağrıldığını işitir (Matta 5:7–9 ; Mezmurlar 24:1–6 ).

Sonra İsa öğrencilerine doğrudan seslenir ve kendi yüzünden uğrayacakları hakareti, zulmü, yalan suçlamaları anlatır. Mesih'e bağlılığınız yüzünden dışarıda kalmak, yalnız o anki tartışmayı kaybetmek değildir; ait olduğunuz yerde artık istenmediğinizi hissedebilirsiniz. İsa böyle bir geleceği saklamaz. Fakat öğrencilerini peygamberlerin yanına yerleştirir; insanların aralarından çıkardığı kişi, Tanrı'nın halkının hikayesinde yerini bulur. Göklerdeki ödül vaadi, uğranan kaybın Tanrı tarafından görüldüğünü bildirir. Sevinmeye çağrılanlar acılarını beğenmek zorunda değildir; onları reddedenlerin, Tanrı'daki geleceklerini ellerinden alamayacağını duyarlar. Petrus'un daha sonra yapacağı gibi, Mesih'e bağlılık yüzünden çekilen acıyla kendi kötülüğümüzün sonuçlarını da birbirinden ayırmak gerekir (Matta 5:10–12 ; 1. Petrus 4:12–16 ).

İsa bu insanlara dünyanın ışığı ve yeryüzünün tuzu diye seslenir. Az önce hakarete uğrayabileceklerini söylemişti; şimdi hayatlarının başkalarına ulaşacağını bildirir. Dışlanma korkusuyla tamamen içe kapanmak isteyen öğrenci, kendi dışındaki insanları yeniden hesaba katmak durumundadır. Tuzun tadını yitirip dışarı atılması sert bir uyarıdır; kendisine verilen işlevden kopmuş öğrencilik önemsiz bir eksiklik sayılmaz. Kandil yakıldığında ise evdekilerin hepsi ışığından yararlanır. Öğrencinin iyiliği de bir başkasının hayatına ulaşacak, onu görenler göklerdeki Baba'yı yüceltecektir (Matta 5:13–16 ).

Kandilin aydınlattığı evde insan yolunu görebilir. İsa'nın sözünü ettiği iyilik de birinin hayatında karşılığı olan, yararı dokunan iyiliktir. Yardımımızdan sonra aklımızda sürekli bizi kimin takdir ettiği kalıyorsa, iyilikten beklediğimiz karşılığı düşünmemiz gerekir. Sonraki bölümde İsa bu onay arayışına dönecektir. Burada ise bakışımızı iyiliğin sonunda yüceltilen Baba'ya çevirir. Efesliler'in lütufla kurtuluşu iyi işlerle birlikte anlatması bu bağı açıklığa kavuşturur: Tanrı'nın armağanıyla kabul edilen insan, aldığı iyiliğin başkasına da ulaşacağı bir hayata çağrılır. Kendimizi kanıtlama yükü hafifledikçe, karşımızdakinin neye ihtiyacı olduğunu fark etmeye de yer açılır (Matta 5:16 ; Matta 6:1–4 ; Efesliler 2:8–10 ).

İsa yüreğimize kadar konuşuyor

İsa'nın söyledikleri insanın alıştığı ölçüleri sarsar, fakat Kutsal Yasa'yı ve peygamberleri ortadan kaldırmaya geldiğini düşünmemizi istemez. Tanrı'nın daha önce söylediği söz, onun gelişiyle amacına ulaşmaktadır. Yasa'nın en küçük ayrıntısını bile önemsemesi, artık bize zahmet veren buyrukları geride bırakabileceğimiz düşüncesini durdurur. Bir buyruğu önemsiz sayıp başkasına da öyle öğreten kişi bundan sorumludur. Buyruğu yerine getirip öğreten kişinin hayatında ise sözüyle davranışı birlikte tanıklık eder. Dinlediğimiz öğretmen, Tanrı'nın isteğini daha kolay bir dindarlığa çevirmeye gelmemiştir. Birazdan dinleyenin kendi kendine verdiği masumiyet kararına kadar ulaşacaktır (Matta 5:17–19 ).

Tamamlanma sözünün ağırlığı, Mesih'in yalnız açıklama yapan bir öğretmen olmadığını hatırladığımızda daha iyi duyulur. İbraniler, tekrar tekrar sunulan kurbanlarla Mesih'in kendisini bir kez sunmasını karşılaştırır. Tanrı'nın kurtuluş amacı onun yaptığında gerçekleşir; günahının yükü altında ezilen insan, Tanrı'ya yaklaşırken Mesih'in yeterli kurbanına güvenebilir. İsa'ya güvenmek, Tanrı'nın eski sözlerinden uzaklaşmak anlamına gelmez; o sözlerin yöneldiği kurtuluşu onda bulmaktır. Dağda konuşan kişinin kimliği bu yüzden bütün konuşmayı taşır. Dinlediğimiz ağır buyrukların karşısında kendimizi tanırken, günahımızla başvuracağımız Kurtarıcı'yı da dinlemekteyiz (Matta 5:17–19 ; İbraniler 10:11–14 ).

İsa her yeni konuda kendi yetkisiyle konuşur. Birbiriyle yarışan görüşleri önümüze koyup seçimi zevkimize bırakmaz; kendisini dinleyeni sorumlu tutar. Bir sözü güzel bulmak, onun hayatımıza girişine izin vermekten daha kolaydır. Öfke hakkında konuşulurken aklımıza hemen başkası gelebilir, sadakat konusu açılınca daha büyük yanlışları hatırlayıp rahatlayabiliriz. İsa'nın art arda gelen sözleri bu kaçış yollarını daraltır. Konuşmanın sonunda kalabalıklar onun yetkisine şaşıracaktır; o yetki şimdiden, kendimiz hakkında son sözü kimin söyleyeceğini önümüze koymaktadır (Matta 5:21–48 ; Matta 7:28–29 ).

İsa, doğruluğumuz din bilginleriyle Ferisiler'inkini aşmadıkça Göklerin Egemenliği'ne giremeyeceğimizi söyler. Bu sözü duyunca daha çok kuralı daha dikkatli uygulamamız gerektiğini düşünebiliriz. Fakat İsa'nın devamında anlattıkları bizi davranışlarımızın arkasına götürür. Ağzımızdan çıkmayan öfke, kimsenin görmediği arzu, sevgimizin bittiği kişi de Tanrı'nın önündedir. Bu, Eski Antlaşma'ya yabancı bir çağrı değildir; komşunun eşine göz dikmek ve kardeşe yürekten nefret beslemek orada da ele alınır. Asıl sarsıntı, içimizde sürmesine izin verdiğimiz şeyi dışarıya taşmadığı için zararsız sayamamamızdır. İsa'nın huzurunda görünüşümüzle içimiz arasındaki mesafeyi koruyarak rahat edemeyiz (Matta 5:20 ; Mısır’dan Çıkış 20:13–17 ; Levililer 19:11–18 ).

Cinayet yasağını duyunca kendimizi kolayca suçsuzlar arasına koyarız. İsa kardeşe öfkeyi ve aşağılayıcı sözü anınca aynı rahatlık sürmez. Birini konuşmaya değmez bulduğumuz, başarısızlığına içten içe sevindiğimiz, yüzüne söylemesek de arkasından küçülttüğümüz zamanlar vardır. Karşımızdaki insan bizim gözümüzde yavaş yavaş bir kusurundan ibaret hale gelir. İsa burada yargıdan ve cehennemden söz eder; kardeşin değersizleştirilmesi, sıradan bir huy meselesi diye kenara bırakılamaz. Elimizi kaldırmamış olmak, içimizde beslediğimiz küçümsemeyi temizlemez. Bu sözleri dinlerken ilk savunmamız başkasının ne yaptığını anlatmak oluyorsa, İsa'nın şimdi kimin yüreğine seslendiğini kaçırabiliriz (Matta 5:21–22 ).

Sunakta armağanını sunmak üzere duran kişinin aklına bir insan gelir. Hatırladığı şey, kardeşinin kendisine karşı bir şikayeti olduğudur. Belki ibadetini bitirip sonra ilgilenmek ona daha uygun görünür; İsa ise armağanı orada bırakıp önce barışmaya gitmesini söyler. Tanrı'ya sunulmak üzere getirilmiş olan bekleyecek, incitilmiş insanla ilişki ele alınacaktır. Biz kendi kırgınlığımızın ayrıntılarını kolay hatırlarız; başkasının bizden gördüğü zarara dönmek daha güç gelir. Özür dilerken bile kendimizi anlatmaya başladığımız olur. İsa'nın yoldaki davacıyla anlaşma örneği, bu sorumluluğu belirsiz bir geleceğe bırakmamızı da durdurur; yargıç önüne varmadan önce hala karşılık verebileceğimiz bir zaman vardır (Matta 5:23–26 ).

Zina hakkındaki söz, bakışımızı sahip olduğumuz gizli bir alan gibi koruyamayacağımızı duyurur. İsa bir kadına şehvetle bakmayı yürekte işlenen zina diye adlandırır; isteyerek beslenen arzu Tanrı'nın görmediği bir yerde değildir. Kimseye dokunmadığımızı söylemek, bakışımızla neyi aradığımız sorusunu ortadan kaldırmaz. Gözün çıkarılması ve elin kesilmesi sözü bu nedenle serttir: İnsan vazgeçmek istemediği şeyi ne kadar değerli bulursa bulsun, günahın sonu daha ağırdır. İsa kötülüğün yürekten çıktığını da öğrettiği için bu sözler bedeni yaralama talimatına dönüştürülemez. Vazgeçmenin canımızı acıtması, sürdürdüğümüz davranışı haklı kılmaz. Bizi günaha götüren şeye erişimi açık tutup içimizde hiçbir şeyin değişmemesine şaşırmak, bu çağrının önünde dürüst bir duruş değildir (Matta 5:27–30 ; Matta 15:18–20 ).

Boşanma sözünde önümüzde bir belge ve o belgenin etkilediği bir hayat vardır. Yasa'nın Tekrarı'ndaki düzenleme, boşanmanın ve sonraki evliliğin ardından ilk eşe dönüşü ele alır; İsa ise boşayan kişinin sorumluluğunu açığa çıkarır. Fuhuş dışındaki nedenle karısını boşayanın onu zinaya ittiğini, boşanmış kadınla evlenenin de zina ettiğini söyler. Buradaki bağ, kadının yeniden evlenmesiyle ilgilidir; yalnız boşanmış olmasını onun işlediği zina gibi anlatmak doğru olmaz. İsa'nın ağır sözü, boşayan kişinin kararını ve sonuçlarını görüş alanımızda tutar. Elinde bir belge bulunması, insanın eşine karşı yaptığı şeyi Tanrı'nın önünde kendiliğinden doğru kılmaz (Matta 5:31–32 ; Yasa’nın Tekrarı 24:1–4 ).

Fuhuş istisnası bu sözün içindedir; evlilikte sadakatin bozulmasının ağırlığı göz ardı edilmez. Matta 19'da İsa yaratılıştaki birlikteliği hatırlatacak ve boşanmaya verilen izni insanın yürek katılığıyla ilişkilendirecektir. Burada dinleyen kişi de eşini hangi gözle gördüğünü düşünmek durumundadır. Bir zamanlar birlikte hayat kurduğu insanı artık yalnız kurtulmak istediği bir güçlük olarak görmeye başlamış olabilir. İşlemin nasıl tamamlanacağını konuşmak, verilen sözün ve karşıdaki hayatın ağırlığını ortadan kaldırmaz. İsa'nın sözü bu ağırlığı yeniden duyurur; evlilikteki insanı, kendi isteğimizin önünde duran bir engelden ibaret saymamıza izin vermez (Matta 5:31–32 ; Matta 19:3–9 ).

Düşmanımıza da doğan güneş

Bazen bir sözü söylerken karşımızdakinin inanmayacağını hisseder, yanına daha büyük güvenceler ekleriz. İsa hiç ant içmemeyi buyurur; göğü, yeri, Yeruşalim'i ve insanın kendi başını tek tek anar. Göğü, yeri ve kutsal kenti Tanrı'ya ait olarak anar; insan kendi saçının tek telini bile mutlak denetimi altında tutamaz. Evetimizin evet, hayırımızın hayır olması istendiğinde gündelik konuşmamızın ne kadar güvenilir olduğu ortaya çıkar. Bizi dinleyen kişinin sözümüzün arkasında başka bir hesap araması gerekmesin. İsa evet ve hayırın ötesine geçen sözü kötü olana bağlarken sözün doğruluğunu ciddi bir sorumluluk olarak önümüze koyar. Yakup da aynı çağrıyı yineler; sıradan bir günde verdiğimiz söz de Tanrı'nın önündedir (Matta 5:33–37 ; Yakup 5:12 ).

İnsanın canı yandığında karşılık verme isteği çok hızlı uyanır. Bize yaşatılanı karşıdakine de yaşatmak, bir süreliğine adaletin yerine gelmesi gibi görünebilir. İsa, Yasa'daki zarara denk karşılık hükmünü hatırlatıp öğrencisini başka bir karşılığa çağırır: Öteki yanağın çevrilmesi, abanın da verilmesi, zorlanılan yolun ötesine yürünmesi. Örnekler rahat bir mesafeden söylenmiş iyi niyetler değildir; tokat, dava ve zorlanma vardır. Öğrenci tam burada, davranışının bütün yönünü kendisine kötülük edenin belirlemesine bırakmamaya çağrılır. İsa'nın isteyene vermek ve ödünç isteyenden yüz çevirmemek buyruğu da elindekini yalnız korumaya kilitlenmiş insanı açar. Bu cömertliğin gerçek bir bedeli olabilir; sözü hafifleterek o bedeli görünmez kılamayız (Mısır’dan Çıkış 21:22–25 ; Matta 5:38–42 ).

Abanın da verilmesi sözünde bu bedel iyice somutlaşır. Mısır'dan Çıkış, yoksulun rehin alınan örtüsünün gece olmadan geri verilmesini ister; adamın üzerine örteceği başka şeyi olmayabilir. İsa böyle gerekli bir giysiyi anmaktadır. Ona kulak veren insanın, uğradığı haksızlık karşısında öç alma hakkı gibi sahiplendiği isteği bırakması kolay değildir. Bu çağrı şiddete hak vermek ya da zarar gören kişiyi korunmasız bırakmak için kullanılamaz; Romalılar kişisel öcü reddederken kötülüğün cezalandırılmasını ayrıca ele alır. Kendi içimizde yüzleşeceğimiz soru yine yerindedir: Karşımdakinin de acı çekmesini istemekten vazgeçersem neyi kaybetmiş olacağımı düşünüyorum? (Mısır’dan Çıkış 22:25–27 ; Matta 5:39–42 ; Romalılar 12:17–21 ; Romalılar 13:1–4 ).

Düşman sevgisi denildiğinde zihnimizde çoğu zaman bir yüz belirir. O kişinin bize yaptığını hatırlamak için çaba harcamamız gerekmez; bazen adını duymak yeterlidir. İsa bu kişiyi dua ettiğimiz insanların arasına çağırır. Levililer'in komşuyu sevme buyruğu, düşmandan nefret etmeyi buyurmuyordu; kin ve öç orada da yasaklanmıştı. Şimdi İsa kendilerine zulmedenler için öğrencilerinden dua ister. O insanın kötülüğünün durmasını, Tanrı'ya dönmesini ve iyiliğe kavuşmasını istemek, içimizde koruduğumuz düşmanlıkla yüzleşmemize yol açar. Duaya başlayınca ne söyleyeceğimizi bilemememiz, buyruğun hayatımızdaki yerine dokunduğumuz an olabilir (Levililer 19:17–18 ; Matta 5:43–44 ).

İsa gözümüzü Baba'nın güneşine ve yağmuruna çevirir. İyi ile kötü, doğru ile eğri aynı sağlayıştan yararlanır; Tanrı'nın iyiliği, önce insanın kendisine iyi davranmasını beklemez. Biz ise sevgimizi çoğu zaman karşılık bulduğu yerde rahatça veririz. Bizi anlayan kişiye zaman ayırmak kolaydır; selamımıza soğuk karşılık veren birine yeniden seslenmekte zorlanırız. İsa tam bu sıradan selamı bile anarak Baba'ya benzerliğin gündelik hayatımıza kadar uzanmasını ister. Romalılar'ın Tanrı bizi henüz günahkarken sevdiğini söylemesi, bu çağrıyı uzaktan dinlememizi engeller. Biz de Tanrı'nın sevgisine, önce onunla dostluğumuzu hak ederek kavuşmadık; Tanrı bizi henüz düşmanlarıyken Oğlu'nun ölümü aracılığıyla kendisiyle barıştırmıştır (Matta 5:45–47 ; Romalılar 5:6–11 ).

Göksel Baba gibi yetkin olmak çağrısı artık bu bağlamda duyulur. Sevginin kapısını dostlarımıza açıp düşmanımıza kapattığımız yerde Baba'nın herkese uzanan iyiliği önümüzde durur. İsa'nın ölçüsünü duyunca kendi sınırımızı görürüz; kolayca onayladığımız sevgi buyruğu, belirli bir insana geldiğinde ağırlaşmıştır. Bu eksiklik bizi Tanrı'nın lütfuna götürür. Romalılar'ın anlattığı aklanma, kendi doğruluğumuzu tamamlayıp Tanrı'ya sunabileceğimiz bir başarı değildir; Mesih'te verilen armağandır. Bu armağanı alan öğrenci, onu çağıran Rab'bin sözünü şimdi kendi ilişkilerinde öğrenir. Dağdaki konuşmanın sonunda işitmekle yerine getirmek arasındaki farkın ele alınacak olması, bugün duyduğumuz çağrıyı da ciddi kılar (Matta 5:48 ; Romalılar 3:21–26 ; Matta 7:24–29 ).

Bölümün başındaki muhtaçlığımızı burada yeniden tanırız. Kendi öfkemizi gördük, sakladığımız arzuya baktık, duamızda anmak istemediğimiz kişiye kadar geldik. İsa'nın sözleri önünde içimizden yardım istemek yükseliyorsa, bu yardımın dayanağı Tanrı'nın kendi halkında sürdürdüğü iştir. Pavlus sevgiyi, sabrı ve özdenetimi Kutsal Ruh'un meyvesi diye anlatır. Rab'den değişmeyi isteyebilir, kendimizi savunmakla geçirdiğimiz gücü onun sözünü dinlemeye verebiliriz. Düşmanımız için ilk duamız kısa ve güçlükle söylenmiş olabilir. Yine de o insanın iyiliğini Rab'bin önüne getirmek, bugüne kadar yüreğimizde ona ayırdığımız yerin değişmeye başlamasıdır (Matta 5:43–48 ; Galatyalılar 5:22–25 ).

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

İsa'nın mutluluk sözlerinde bugün yaşanan eksikliklerle vaat edilen gelecek nasıl yan yana duruyor? Özellikle yas, doğruluğa susama ve zulüm hakkındaki sözler, mutluluğu yalnız rahatlıkla ölçmemizi nasıl sorguluyor (Matta 5:3–12 )?
Birine kötü bir şey yapmadığımızı söyleyip onunla küçümseyerek konuştuğumuz olur mu? İsa'nın öfke ve aşağılayıcı sözler hakkındaki uyarısı, iyi insan olmaktan ne anladığımızı nasıl değiştiriyor (Matta 5:20–22 )?
Sunakta bulunan kişinin, kardeşinin kendisine karşı bir şikayeti olduğunu hatırlaması neden önemlidir? Bu ayrıntı, barışma sorumluluğunu hep karşı tarafın başlatmasını bekleyen kişiye ne söyler (Matta 5:23–26 )?
Evetin evet olmasıyla ant içerek sözünü güçlendirmeye çalışmak arasındaki fark nedir? Bir toplulukta sıradan sözlerin güvenilirliğini azaltan konuşma alışkanlıkları neler olabilir (Matta 5:33–37 )?
Selam vermek, iyilik yapmak veya dua etmek söz konusu olduğunda kimi kendi çevremizin dışında tutuyoruz? Baba'nın güneşi ve yağmuru hem iyiye hem kötüye vermesi, o kişiye bakışımızda neyi değiştirebilir (Matta 5:43–48 )?

03 — HAYATA TAŞIYIN

1. Yasın içinde Tanrı'nın teselli vaadine tutunun

Yas tutuyorsanız bugün kendinizi iyi görünmeye zorlamadan İsa'nın teselli vaadinde durun. Kaybınızın hangi anlarda daha ağır geldiğini Tanrı'ya söyleyebilirsiniz. Dua ederken aynı şeyi yeniden söylemekten utanmayın. İsa'nın vaat ettiği teselliyi henüz tam olarak yaşamıyor olmanız, bu sözün dışında kaldığınız anlamına gelmez. Bugün yapabildiğiniz yalnız beklemekse, bekleyişinizi de ona açın (Matta 5:4 ).

2. Sunağın yanında hatırladığınız kişiyi ertelemeyin

Aklınıza gelen kırgınlıkta kendi payınızı bir cümleyle söylemeyi deneyin. O cümlenin sonuna kendinizi savunan bir açıklama eklemeden önce durun. Karşıdaki kişiye ulaşmanız uygunsa verdiğiniz zararı kabul edin ve düzeltebileceğiniz şeyi sorun. Özrünüzün hemen kabul edilmesini istemek yerine onun cevabını dinleyin. Barışmayı ararken ilk sorumluluğunuz, kendi yaptığınızdan kaçmamaktır (Matta 5:23–24 ).

3. Bakışınıza verdiğiniz izni sorgulayın

Bakışınızı tekrar tekrar aynı arzuya götüren şeyi kendinize açıkça adlandırın. Gizli kalmasının size verdiği rahatlığı düşünün. Ardından o davranışı besleyen erişimi kesmek için gerekli değişikliği yapın; bunun bedeli, vazgeçmek istemediğiniz bir alışkanlık olabilir. Bedene zarar vermek bu çağrının karşılığı değildir. Dürüstçe yardım istemek zor geliyorsa güvendiğiniz olgun bir imanlıyla bu güçlüğü konuşarak başlayabilirsiniz (Matta 5:27–30 ; Matta 15:18–20 ).

4. Güvenilirliği yeminlere yüklemeyin

Birine verdiğiniz fakat yerine getirmediğiniz bir söz varsa yeni güvenceler eklemeden o kişiye dönün. Neyi yapabileceğinizi, neyi yapamayacağınızı açıkça söyleyin. Karşınızdakinin hayal kırıklığını hemen düzeltmeye çalışırken yeniden tutamayacağınız sözler vermeyin. Güvenin onarılması zaman alabilir. Bugünkü evetinizin arkasında durmak, söyleyeceğiniz en büyük yeminden daha somut bir başlangıçtır (Matta 5:33–37 ).

5. Karşılığınızı incitme hesabıyla kurmayın

Sizi inciten kişiye vermek üzere hazırladığınız cevabı göndermeden önce yeniden okuyun. Hangi cümleyi sırf onun da canı yansın diye yazdığınızı fark edin. O cümleden vazgeçmek, yaşadığınız haksızlığı küçültmenizi gerektirmez. Güvende olmak ve hakkınızı aramakla öç alma isteğini birbirinden ayırın. Cevabınızın, size yapılan kötülüğü bir başkasına taşıyan yeni bir adım olmasına izin vermeyin (Matta 5:38–42 ; Romalılar 12:17–21 ).

6. Duanızda düşmanınızı da Tanrı'nın önüne getirin

Duanıza almakta en çok zorlandığınız kişiyi düşünün. Bugün onun yaptığı kötülüğün sona ermesini ve kendisinin de Tanrı'nın merhametiyle değişmesini dileyin. İçinizden gelmeyen bir yakınlık cümlesi kurmanız gerekmez. Yaşadığınız zararı saklamadan, o kişinin iyiliğini de istemekte ne kadar zorlandığınızı Rab'be söyleyin. Bu duayı yalnız söyleyemiyorsanız size eşlik edebilecek bir kardeşinizle paylaşın (Matta 5:43–48 ).

Kaynaklar

Kutsal Kitap, Yeni Çeviri: Matta 5 ; Levililer 19:11–18 ; Yasa’nın Tekrarı 24:1–4 ; Matta 19:3–9 ; Romalılar 12:17–21 ; Romalılar 13:1–4 ve metin içindeki diğer bağlantılı pasajlar.
John Calvin, Commentary on a Harmony of the Evangelists, Matthew, Mark, and Luke, William Pringle çevirisi: Yasa ve peygamberlerin tamamlanması, Düşman sevgisi ve Baba'ya benzerlik. Bu iki yorum bölümü ayetlerin bağlamıyla karşılaştırılarak kullanılmıştır.
Barclay M. Newman ve Philip C. Stine, A Handbook on the Gospel of Matthew, UBS, 1988: Boşanma ve yeniden evlenme bağlantısına ilişkin çeviri açıklaması.
SIL International, Translator's Notes on Matthew, 2023: Yetkinlik sözünün anlamı ve düşman sevgisi bağlamı.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Araştırmalar

Önceki bölüm

Matta 4 — Çölden Celile’ye

Çalışmalarım