Matta 12 — Şabat’ın Rabbi ve O’na Verilen Cevap

Matta 12. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Bir insanın iyileşmesine sevinmek ne zaman zorlaşır? Onun iyileşmesi, daha önce verdiğimiz bir hükmün yanlışlığını ortaya çıkardığında olabilir. Matta 12’de eli sakat bir adam elini uzatır ve iyileşir; ardından bazı insanlar İsa’yı öldürmek için anlaşır. Aynı olayın içinde birine yeniden kullanabileceği eli verilmiş, başkalarının içinde ise ölüm kararı büyümüştür. Bu sahneye bakarken yalnız onların nasıl böyle davrandığını sormayalım; haklı çıkma isteğimizin önümüzdeki insanı görmemizi engellediği anları da hatırlayalım Matta 12:9–14 .

Bölüm ilerledikçe karşıtlık daha açık bir hal alır. İyileşmeyi duyan Ferisiler, İsa’nın işini kötü bir güce bağlar; konuşma ilerledikçe bazı din bilginleri ve Ferisiler O’ndan yeni bir belirti ister. İsa onların sözlerini yürekleriyle, verdikleri karşılığı da yargı günüyle ilişkilendirir. Fakat bu sert konuşmaların içinde ezilmiş kamışı kırmayan Kul’un yumuşaklığı ve sonunda insanı kendi ailesine çağıran bir yakınlık da vardır. İsa’ya yaklaşırken, O’nun merhametini görmeye ve sözünün kendi içimizde açığa çıkardığını kabul etmeye ne kadar hazırız Matta 12:18–37 ; Matta 12:46–50 ?

01 — METNİ ANLAYIN

Aç insanı ve iyileşen eli görmek

Tartışma, öğrencilerin açlığıyla başlar. Ekinlerin arasından geçerken başak koparıp yerler; Ferisiler de bunu görüp İsa’ya itiraz eder. Komşunun tarlasından elle başak koparmaya Yasa izin verdiği için mesele ürün çalınması değildir. İtiraz, bunun Şabat Günü yapılmasına yöneliktir. Dinlenme günü Tanrı’nın buyruğudur; İsa’nın cevabı da bu buyruğu ciddiye alanların önünde verilir. Şimdi aç öğrencilerin yaptığı şeyin gerçekten Tanrı’nın isteğine aykırı olup olmadığına bakmak gerekir Matta 12:1–2 ; Yasa’nın Tekrarı 23:25 ; Mısır’dan Çıkış 20:8–11 .

İsa onlara Davut’u hatırlatır. Davut ve yanındakiler acıkmış, yalnız kahinlerin yemesi gereken adak ekmeklerini yemişlerdir. Bu anlatıyı bilen dinleyiciler, kutsal olanla insanın ihtiyacının aynı olayda buluştuğunu da bilir. İsa’nın sorusu onları okudukları metnin önüne yeniden getirir. Kutsal Yazılar’ı bilmek, oradaki aç insanı fark etmeden yalnız sınırları hatırlamak olabilir mi? Öğrenciler hakkında verilen hüküm, Davut’un hikayesiyle birlikte yeniden düşünülmek zorundadır Matta 12:3–4 ; 1. Samuel 21:1–6 .

Kahinlerin tapınakta Şabat Günü yaptıkları hizmet ikinci örnektir. O gün de sunular sunulur ve Tanrı’nın buyurduğu görevler yerine getirilir. Yalnız bedensel hareketi görüp hüküm veren biri, kahinleri de suçlayabilir. Oysa yaptıkları hizmet yüzünden suçlu sayılmazlar. Tanrı’nın buyruğunu anlamak, bir cümleyi ötekilerden koparmadan O’nun ne istediğini görmeyi gerektirir. Başkasını kolayca yargıladığımızda, kendi hükmümüzün Kutsal Yazılar’ın bütününü duyup duymadığını sormamız gerekir Matta 12:5 ; Çölde Sayım 28:9–10 .

İsa’nın cevabı geçmişteki örneklerle sınırlı kalmaz. Tapınaktan daha üstün olan, o anda dinleyicilerinin karşısındadır. Öğrencilerin yanında duran kişinin kimliği, onlara verilecek hükmün tam ortasındadır. İsa’nın Şabat’ın Rabbi olduğunu söylemesi, buyruğun anlamını açıklama yetkisinin de kendisinde bulunduğunu bildirir. Dinleyicileri şimdi hem kendi okuma biçimleriyle hem de karşılarında duran İsa’nın yetkisiyle yüzleşmektedir Matta 12:6–8 .

Hoşea’daki merhamet sözü bu yüzleşmeyi daha da keskinleştirir. Tanrı, kurban sunmanın kendisini tanımanın ve sadakatin yerine geçirilmesini kabul etmez. İsa, bu sözü anlamış olsalardı suçsuzları yargılamayacaklarını bildirir. Böylece öğrencileri suçlayanların asıl eksikliği ortaya çıkar: Tanrı’nın ne istediğini anlamadan O’nun adına hüküm vermişlerdir. Biz de dini bir gerekçeye sahip olmanın bizi kendiliğinden haklı kıldığını düşünebiliriz. Oysa doğru sandığımız hüküm, Tanrı’nın merhamet ettiği kişiyi haksız yere suçluyorsa yeniden dinlememiz gereken O’nun sözüdür Matta 12:7–8 ; Hoşea 6:4–6 .

Havrada eli sakat bir adam vardır. İsa’ya Şabat Günü iyileştirmenin uygun olup olmadığı sorulur, fakat sorunun amacı açıkça söylenir: O’nu suçlayacak bir neden aranmaktadır. Adamın ihtiyacı, tartışmayı sürdürenler için suçlama fırsatına dönüşmüştür. İsa ise onları çukura düşen kendi koyunlarını düşündürerek durdurur. Koyunlarını çıkaracak olanlar, bir insanın iyileşmesine neden karşı durmaktadır? İnsan koyundan daha değerlidir ve Şabat Günü iyilik yapmak Yasa’ya uygundur Matta 12:9–13 .

İsa adama elini uzatmasını söyler. Adam uzatır ve eli öteki eli gibi sapasağlam olur. Uzun bir tartışmanın ortasında bu kısa olayın üzerinde durmak gerekir: Orada bir insan iyileşmiştir. Fakat Ferisiler dışarı çıkıp İsa’yı ortadan kaldırmak için anlaşırlar. Kutsal günü koruduklarını düşünürken, iyilik yapan kişinin ölümünü tasarlayacak kadar ileri gitmişlerdir. Önümüzdeki iyiliği kabul etmek kendi hükmümüzden vazgeçmemizi gerektiriyorsa, onunla karşılaşmak bize de sandığımız kadar kolay gelmeyebilir Matta 12:13–14 .

İsa bunu bilerek oradan ayrılır; ardından gelenleri iyileştirmeyi sürdürür ve kim olduğunu açıklamamalarını ister. Matta bu davranışı Yeşaya’nın seçilmiş Kul sözleriyle anlatır. Baba’nın sevdiği, Ruh’un üzerinde bulunduğu Kul, adaleti uluslara bildirecektir. Görevinin büyüklüğü, kendisini bağırarak kabul ettirmesine bağlı değildir. İsa’nın çekilmesini gören biri O’nun güçsüz kaldığını düşünebilir; Matta ise burada Tanrı’nın vaat ettiği hizmetin yürüdüğünü gösterir Matta 12:14–18 ; Yeşaya 42:1–9 .

Ezilmiş kamış kolayca kırılır; tüten fitilin ışığı sönmeye yakındır. Bu görüntüler, gücünün tükendiğini hisseden insana İsa’nın yanında bir yer bulunduğunu duyurur. Kul, zayıf olanı son bir darbeyle ortadan kaldırmaz. Aynı pasaj O’nun adaleti zafere ulaştıracağını ve ulusların adına umut bağlayacağını da söyler. Bu yüzden yumuşaklığı, kötülük karşısında yarıda kalan bir iyi niyet değildir. Kendimizi toparlayamadığımız için Rab’den uzak durduğumuzda, bizi nasıl karşılayacağını yalnız kendi sertliğimize bakarak tahmin etmemeliyiz Matta 12:18–21 .

İyiliğe verdiğimiz ad, yüreğimizi ele verir

Daha sonra İsa’ya kör ve konuşamayan, kötü ruhun etkisi altındaki bir adam getirilir. İsa onu iyileştirir ve adam görüp konuşmaya başlar. Kalabalık şaşkınlıkla O’nun Davut’un Oğlu olup olmadığını sorar; Ferisiler ise cinlerin önderinin gücüyle iş yaptığını söyler. İyileşen adamın hayatındaki değişim ortadadır, fakat ona verilen anlam bütünüyle değişmiştir. Bir insanın özgürlüğü, İsa’yı suçlamak için kullanılan cümlenin içinde neredeyse kaybolur. Matta’nın bu adam için söylediği kötü ruh etkisini her hastalığın açıklamasına dönüştürmeden, burada gerçekleşen özgürleşmeyi ve ona karşı direnci birlikte görmeliyiz Matta 12:22–24 .

İsa suçlamanın kendi içinde ayakta duramadığını gösterir. Şeytan kendi egemenliğini yıkacak biçimde çalışıyorsa o egemenlik nasıl sürecektir? İçinden bölünen ülke, kent ve ev aynı soruyu görünür kılar. Ardından dinleyicilerinin kendi adamlarının cin çıkarma işlerine hangi ölçüyle baktığını sorar. Kendilerine yakın olanlara uyguladıkları ölçüyü İsa’ya uygulamamak, verdikleri hükmü de açığa çıkarır. Başkasının yaptığı iyiliğe, bizim çevremizde yapılmadığı için kuşkuyla bakabildiğimizi hatırladığımızda bu sorunun uzağında kalamayız Matta 12:25–27 .

İsa cinleri Tanrı’nın Ruhu’yla kovduğunu söyleyerek olanların gerçek anlamını açıklar. Tanrı’nın egemenliği onların üzerine gelmiştir; özgürleşen adam bu gelişin etkisini yaşamaktadır. Güçlü adamın evine girme benzetmesi de aynı gerçeği başka bir yönden gösterir. Onun elindekileri alabilmek için önce kendisini bağlamak gerekir. İsa’nın yaptığı iş, kötülüğün gücüyle ortaklığını değil, o güce üstün geldiğini gösterir. Kalabalığın önünde gerçekleşen kurtuluş, Mesih’in yetkisini tanımaları için çağrıdır Matta 12:28–29 .

Bu yüzden İsa, kendisinden yana olmayanın kendisine karşı olduğunu söyler. Onunla toplamakla dağıtmak arasında dinleyicinin sorumluluğunu ortadan kaldıran bir konum bırakmaz. Olanları sürekli değerlendirip hiçbir zaman karşılık vermeyen bir gözlemci olarak kalmak isteyebiliriz. Fakat Tanrı’nın kurtaran işi aramızda kendini gösterirken, İsa’nın kimliği hakkındaki kararımız hayatımızın yönüne de dokunur. Bu söz bizi İsa’nın kendisine bağlanmaya çağırır; O’nu dinlerken kendi cevabımızı süresiz erteleyemeyiz Matta 12:30 .

Ruh’a küfür uyarısı bu konuşmanın içinden duyulur. İsa günahların bağışlanmasından söz eder, fakat Kutsal Ruh’a edilen küfrün bağışlanmayacağını kesin biçimde bildirir. Önceki suçlamada Tanrı’nın Ruhu’yla gerçekleşen özgürleşme, Şeytan’ın işi diye adlandırılmıştır. Buradaki korkunç direnç, insanı kurtarmaya gelen iyiliği düşman ilan eder. Bu uyarıyı ağızdan yanlışlıkla çıkmış bir sözcüğü arama telaşına çevirdiğimizde, konuşmanın asıl ağırlığını kaçırırız. İsa, dinleyicilerini gözlerinin önündeki Tanrı işine karşı aldıkları tavırla yüzleştirmektedir Matta 12:24–32 .

İnsanoğlu’na karşı söylenen sözün bağışlanmasıyla Ruh’a karşı söylenen sözün bağışlanmaması arasında yaptığı ayrım da bu ciddiyeti artırır. İsa’nın kimliğine karşı söz söylemekle, Ruh’un açık işini kötülüğe bağlamak aynı düzeyde ele alınmaz. Bu çağda ve gelecek çağda bağışlanmama sözü, uyarının sonuna gizli bir kaçış yolu bırakmaz. Yine de bağışlanma arayarak Mesih’e sığınan kişiyi, kurtarışı kötülük ilan ederek reddedenlerle bir tutamayız. Kaygılı bir vicdanı, metnin yöneldiği direnişten ayırmak uyarıyı küçültmez; onu doğru kişiye ve doğru davranışa yöneltir Matta 12:31–32 .

İsa sonra ağaçla meyvesini, insanla içindeki hazineyi birlikte düşündürür. Söylediğimiz sözler içimizden bağımsız biçimde ortaya çıkmaz. Yürekte biriken, ağızdan taşar; bu nedenle İsa hakkındaki suçlama onu söyleyenleri de tanıtmaktadır. İyiliği sürekli küçültme ihtiyacı duyduğumuzda, yalnız kullandığımız ifadeleri düzeltmek yetmeyebilir. Başkasının iyiliğinden niçin rahatsız olduğumuzu, hangi yargımızı korumaya çalıştığımızı da Tanrı’nın önünde görmemiz gerekir. Ağacın meyvesi, gözümüzü sözün çıktığı yere çevirir Matta 12:33–35 .

Boş sözler için yargı günü hesap verileceğini duymak, konuşmayı önemsiz sayma alışkanlığımızı sarsar. Bir cümleyi söyledikten sonra onun sorumluluğunu yalnız sesimiz sustu diye geride bırakamayız. İsa, sözlerimizle aklanacağımızı veya suçlu çıkarılacağımızı bildirir. Burada sözler, yüreğin yönelişini açığa çıkararak Tanrı’nın hükmünde tanıklık eder. Bu yüzden asıl ihtiyaç yalnız daha dikkatli görünmek değildir; içimizde taşıdığımız kötülükle yüzleşip Tanrı’ya dönmektir. Dilimizi savunurken yüreğimizi saklamaya çalışmak, İsa’nın bizi getirdiği yerden yeniden uzaklaşmak olur Matta 12:36–37 .

Daha ne görmeyi bekliyoruz?

Bütün bunların ardından bazı din bilginleriyle Ferisiler yeni bir belirti ister. İyileşen insanlar ve özgürleşen adam henüz anlatının içindeyken bu istek gelir. İsa onların talebini kötü ve vefasız kuşağın tavrı olarak niteler. Daha fazlasını görmek istemek, görülen şeye karşılık vermeyi sürekli ertelemenin yolu haline gelebilir. Bazen biz de Tanrı’nın sözünde açıkça anladığımız bir çağrıya dönmek yerine, bizi hiç zorlamadan ikna edecek başka bir şey bekleriz. Önümüzdeki tanıklığa ne yaptığımız sorusu, yeni bir isteğin arkasında kaybolmamalıdır Matta 12:38–39 .

İsa onlara Yunus’un belirtisini söyler. Yunus’un büyük balığın içinde üç gün üç gece kalışıyla, İnsanoğlu’nun yerin bağrında kalışı arasında bağ kurar. Böylece konuşmanın yönü, kendisini öldürmek isteyenlerin varlığında İsa’nın kendi ölümüne açılır. Matta’nın ilerleyen anlatısında O’nun üçüncü gün dirileceği de açıkça duyurulacaktır. İsa kimliğini, kendisinden istenen gösterinin koşullarına bırakmaz; kendi ölümünden ve dirilişinden geçen yolu bildirir. Bizi kurtaran Mesih’i tanımak, sonunda O’nun önümüze koyduğu bu tanıklıkla yüzleşmeyi gerektirir Matta 12:39–40 ; Yunus 1:17 ; Matta 17:22–23 .

Ninova halkı Yunus’un çağrısına tövbeyle karşılık vermiştir. Güney Kraliçesi de Süleyman’ın bilgeliğini duymak için uzaklardan gelmiştir. Şimdi Yunus’tan ve Süleyman’dan daha üstün olan İsa dinleyicilerinin karşısındadır. Önceki insanların verdiği karşılık, bunca yakınlığın içindeki direnişi açığa çıkarır. İsa onları yargı gününde bu kuşağa karşı tanık olarak anarken, sahip olunan ayrıcalığın sorumluluğunu yeniden duyurur. Uzaktan gelip dinleyen birini düşünmek, yıllardır yakından duyduğumuz sözle ne yaptığımızı sormamıza yardım edebilir Matta 12:41–42 ; Yunus 3:5–10 ; 1. Krallar 10:1–13 .

Boş eve dönen kötü ruhun anlatısı da bu kuşağa yönelir. Ev temizlenmiş ve düzenlenmiştir, fakat boştur; geri dönen ruh kendisinden kötü yedi ruhla birlikte oraya yerleşir. Son durum ilkinden daha ağır olur. İsa anlatıyı kendi kuşağına bağlayarak, ilk rahatlamanın güvenli bir sonu kendiliğinden sağlamadığını gösterir. Onun iyiliğiyle karşılaşmışken kendisine karşılık vermemek, düzenli görünen hayatın çözemediği bir meseledir. Bu uyarıyı bir ruhsal yöntem tarifine çevirmeden, bölüm boyunca duyulan İsa’dan yana olma çağrısıyla birlikte okumak gerekir Matta 12:43–45 ; Matta 12:30 .

Son sahnede İsa’nın annesiyle kardeşleri dışarıda durur ve O’nunla konuşmak ister. İsa’ya haber verilince eliyle öğrencilerini gösterir ve onları ailesi diye adlandırır. Baba’nın isteğini yapan kişi O’nun kardeşi, kız kardeşi ve annesidir. Bölüm boyunca İsa hakkında konuşan pek çok kişi görmüştük; şimdi O’nun yanında bulunmanın nasıl bir yakınlık taşıdığını duyarız. Baba’nın isteğine yönelen hayat, Mesih’in aile diye tanıttığı bu ilişkinin içindedir Matta 12:46–50 .

İsa’nın elini öğrencilerine doğru uzattığını düşünün. Henüz öğrenmekte olan bu insanlar O’nun ailesi diye gösterilmektedir. Bu yakınlık, aile geçmişimizdeki dini bir ayrıcalığa veya kendimizi başkalarından üstün saymamıza dayanmaz. Baba’nın isteğini dinleyip yerine getirmeye yönelirken, İsa’nın bize nasıl bir yer açtığını da öğreniriz. Bölümün ağır uyarıları bizi yalnız kendi direncimizle bırakmaz; Şabat’ın Rabbi olan Mesih, kendisine bağlı insanları aile yakınlığıyla kabul eder Matta 12:48–50 .

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Bir insanın ihtiyacını fark ettiğiniz halde daha çok kuralın uygulanışına takıldığınız oldu mu? İsa’nın Davut’u, kahinleri ve merhamet sözünü birlikte hatırlatması, o olaya yeniden bakmanıza nasıl yardım ediyor? Matta 12:3–8
İyileşen ele sevinmek yerine İsa’yı öldürmeyi konuşanları düşündüğünüzde, haklı çıkma isteği hakkında ne fark ediyorsunuz? Ezilmiş kamışı kırmayan Kul’un davranışı, güç anlayışımızı nasıl değiştiriyor? Matta 12:13–21
İsa’nın yaptığı iyiliğe kötü bir ad verilmesi, sözü söyleyenlerin yüreğini nasıl açığa çıkarıyor? Birinin iyiliğini küçülttüğünüz bir anı hatırlarsanız, o sırada korumaya çalıştığınız şey neydi? Matta 12:24–37
Ninovalılarla Güney Kraliçesi duyduklarına bir karşılık veriyor. Bizim daha fazla öğrenme isteğimiz ne zaman itaat etmeyi ertelemenin yolu haline gelebilir? İsa’nın ölüm ve dirilişe yönelen tanıklığı bu bekleyişi nasıl değiştirir? Matta 12:38–42
Boş ve düzenli evle, İsa’nın ailesi diye gösterdiği öğrencileri birlikte düşünün. Hayatımızın dışarıdan düzgün görünmesiyle Baba’nın isteğine yönelmesi arasında nasıl bir fark var? İsa’nın aile sözü size hangi yakınlığı duyuruyor? Matta 12:43–50

03 — HAYATA TAŞIYIN

1. Hüküm verdiğiniz kişinin ihtiyacını da görün.

Dini bir gerekçeyle eleştirdiğiniz birini hatırlayın. Onun durumunu gerçekten dinleyip dinlemediğinize ve dayandığınız ayeti kendi bağlamında okuyup okumadığınıza bakın. Öğrencilere yöneltilen suçlama, onlar suçsuz oldukları halde dile getirilmişti. Sizin hükmünüzde de böyle bir yanlış varsa, bunu yalnız içinizden kabul etmekle bırakmayın; gerekiyorsa o kişiye karşı söylediğinizi düzeltin. Merhamet, Tanrı’nın sözüne sadık kalmanın içinde yer bulsun Matta 12:3–13 .

2. Zayıflığınızı gizlemeden yaklaşın.

Ezilmiş kamış ve tüten fitil sözlerini aceleyle geçmeyin. Kendinizi başarısız ya da tükenmiş gördüğünüzde, İsa’nın sizi de aynı sertlikle karşılayacağını varsayıp varsaymadığınızı düşünün. Pasajdaki yumuşaklığı, adaleti zafere ulaştıracak gücüyle birlikte okuyun. O’na yaklaşmadan önce toparlanmak için kendinize verdiğiniz süreyi uzatmak yerine, bulunduğunuz yerden dua edebilirsiniz. İsa’nın nasıl biri olduğunu bu sözlerden yeniden öğrenin Matta 12:15–21 .

3. Söylediğinizin arkasındaki yüreği saklamayın.

Yakın zamanda birinin yaptığı iyiliği küçülten bir söz söylediyseniz, neden böyle konuştuğunuzu düşünün. Kıskançlık mı vardı, eski bir hükmü koruma isteği mi? İsa’nın ağızla yürek arasındaki bağı açıklamasını dinleyin ve yalnız cümlenizi daha uygun hale getirmekle yetinmeyin. Açığa çıkan yönelişinizi Tanrı’ya itiraf edin; incittiğiniz veya yanlış tanıttığınız kişi varsa sözünüzün sorumluluğunu üstlenin. Her yanlış söz Ruh’a küfürle bir tutulamaz, fakat hiçbir söz de sırf ağızdan çıkıp gitti diye önemsiz sayılmaz Matta 12:24–37 .

4. Yardım bekleyen insanın yanında dua edin.

İsa’nın Ruh’la gerçekleştirdiği kurtarışı okurken, bugün yardıma ihtiyacı olan bir kardeşinizi düşünün. Onu dinleyin ve Tanrı’nın yardımını birlikte isteyin. Pavlus’un şifa armağanlarını ortak yarar için verilen armağanlar arasında sayması, bu duaya umutla yer açar; armağanları dağıtanın Ruh olduğunu da hatırlatır. Ruh’u söndürmeme çağrısıyla her şeyi sınama buyruğunu birlikte tutarak, yaşananı Kutsal Yazılar ışığında değerlendirin. Dua ettiğiniz kişinin iyiliği, bir iddiayı kanıtlama ihtiyacınızın gerisinde kalmasın. Sonucu yönetemediğinizde de kardeşinizin yanında kalabilirsiniz Matta 12:18–28 ; 1. Korintliler 12:7–11 ; 1. Selanikliler 5:19–22 .

5. Anladığınız çağrıya karşılık verin.

Henüz cevap aradığınız sorularınız olabilir. Onları araştırırken, İsa’nın sözünde açıkça anladığınız halde beklettiğiniz bir şeyi de fark etmeye çalışın. Yeni bir kanıtın sizi bütün isteksizliğinizden kurtarmasını mı bekliyorsunuz? Ninovalıların tövbesini ve kraliçenin dinlemek için gelişini düşünerek, bugün bildiğiniz çağrıya vereceğiniz karşılığı adlandırın. Bunu Tanrı’dan istediğiniz yeni bir işaretin gelmesine bağlamayın Matta 12:38–42 .

6. Aile diye çağrıldığınızı duyun.

İsa’nın öğrencilerini gösterdiği son sahnede biraz kalın. O’nun yanında olmayı yalnız doğru çevrede bulunmakla açıkladığınız yerleri düşünün. Baba’nın isteğine yönelmek, gündelik hayatınızda dinlemeyi ve karşılık vermeyi gerektirir. Fakat bu çağrıyı duyarken İsa’nın sizi hangi yakınlığa kabul ettiğini de unutmayın. Öğrenciliği, hep dışarıda bekleyip yeterli olduğunuzu kanıtlamaya çalıştığınız bir hayata çevirmeyin Matta 12:46–50 .

Kaynaklar

Kutsal Kitap, Yeni Çeviri: Matta 12 ; Yasa’nın Tekrarı 23:25 ; Mısır’dan Çıkış 20:8–11 ; 1. Samuel 21:1–6 ; Çölde Sayım 28:9–10 ; Hoşea 6 ; Yeşaya 42:1–9 ; Yunus 1:17 ; Yunus 3 ; 1. Krallar 10:1–13 ; Matta 17:22–23 . Belirtilen pasajlar bölümün bağlamıyla birlikte incelendi.
Armağanlar ve ayırt etme: 1. Korintliler 12:7–11 ; 1. Selanikliler 5:19–22 . Güncel uygulamanın kanonik dayanakları olarak incelendi.
Barclay M. Newman ve Philip C. Stine, A Handbook on the Gospel of Matthew (UBS, 1988): 12:31 Ruh’a küfür bağlamı, 12:32 uyarının kapsamı, 12:37 yargı dili ve 12:40 Yunus belirtisi. Erişilebilir dört notun tamamı okundu; kitabın bütünü incelenmedi.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Şabat Günü Nasıl Yaşanırdı? Dinlenme, İş ve Merhamet — Şabat buyruğunun gündelik hayatını ve İsa’nın iyileştirme tartışmalarını tarihsel ayrımlarıyla incelemek için.
Adak Ekmekleri Masası: Tanrı'nın Huzurunda On İki Ekmek — Davut’a verilen kutsal ekmeğin ne olduğunu ve İsa’nın bu olayı neden hatırlattığını anlamak için.
Meryem — İsa Mesih’in Annesi, Lütfa Erişen Kız ve İman Tanığı — İsa’nın annesiyle ilişkisinin ve Tanrı’nın isteğini yapan aile sözünün daha geniş bağlamını izlemek için.

Çalışmalarım