Bağışlamak Unutmak mıdır?

“Bağışla ve unut.”

Bu cümle bazen küçük kırgınlıklarda işe yarar. Ama ağır ihanet, şiddet veya istismar yaşayan birine söylendiğinde acımasız olabilir.

Kutsal Kitap bağışlamayı çok ciddi biçimde emreder. Aynı Kutsal Kitap adaleti, gerçeği, tövbeyi ve zayıfın korunmasını da ciddiye alır.

Bağışlamak, yaşananı olmamış saymak değildir.

Tanrı “günahlarımızı hatırlamayacağım” dediğinde hafızasını mı kaybediyor?

Yeremya 31’de Tanrı günahları “artık anmayacağını” söyler.

Bu, Tanrı’nın bilgi kaybı yaşadığı anlamına gelemez.

Kutsal Kitap’taki “hatırlamamak” dili, günahı kişiye karşı hüküm ve antlaşma suçlaması olarak taşımamak anlamında anlaşılmalıdır.

İnsan bağışlaması için de “unutmak zorundasın” sonucu çıkmaz.

Travmatik olayların unutulamaması bağışlamanın başarısızlığı değildir.

Bağışlama nedir?

En azından şu yönü taşır: Kişisel öç alma hakkını Tanrı’ya bırakmak ve kötülüğe kötülükle karşılık vermemek.

Romalılar 12 “öcünüzü kendiniz almayın” der.

Bu, adalet aramayı yasaklamaz. Pavlus aynı mektubun hemen ardından devletin adalet rolünden söz eder.

Öç ile adalet aynı şey değildir.

Bağışlama barışma ile aynı mı?

Hayır.

Barışma iki taraflı ilişki gerektirir. Bağışlayan kişi kendi kalbinde öçten vazgeçebilir; fakat diğer taraf yalan söylemeye, şiddet uygulamaya veya sorumluluk almamaya devam edebilir.

Romalılar 12 “mümkünse, elinizden geldiğince herkesle barış içinde yaşayın” der. “Mümkünse” kelimesi gerçek sınırı kabul eder.

Bazen barışma güvenli veya mümkün değildir.

Güven bağışlamayla otomatik geri gelir mi?

Hayır.

Güven gelecekteki davranışa ilişkin bir değerlendirmedir; bağışlama geçmişteki borca yönelik tutumdur.

Bir kişi bağışlanabilir ama para yönetiminde tekrar yetki verilmeyebilir. İstismar eden kişi bağışlanabilir ama çocuklarla yalnız bırakılmamalıdır.

“Beni gerçekten bağışladıysan bana yeniden güvenmelisin” cümlesi manipülasyon olabilir.

Güven zaman, gerçek tövbe ve doğrulanabilir değişimle yeniden kurulabilir.

İstismar durumunda bağışlama ne demek?

Öncelik güvenliktir.

Şiddet yaşayan kişiye “yetmiş kere yedi bağışla ve eve dön” demek İsa’nın sözünü istismarın aracına çevirmektir.

Bağışlama hukuki bildirim yapmaya, uzak durmaya, koruma kararı almaya veya failin kilise disiplinine tabi olmasına engel değildir.

Kötülüğün sonuçlarını kaldırmak her zaman mağdurun görevi değildir.

Tövbe olmadan bağışlamak mümkün mü?

Hristiyanlar bu konuda farklı ayrımlar yapar.

Bazıları Tanrı’nın bağışlamasını tövbeyle ilişkilendirerek tam ilişkisel bağışlamanın tövbeyi gerektirdiğini savunur. Başkaları İsa’nın düşman sevgisi ve çarmıhtaki duası temelinde, fail tövbe etmeden de kişinin kalbinde bağışlama tutumu geliştirebileceğini söyler.

Pratikte iki şeyi ayırmak yararlıdır: öçten vazgeçme ve ilişkinin yeniden kurulması.

İkincisi tövbe ve güven olmadan sağlıklı değildir.

“Yetmiş kere yedi” sınırları kaldırıyor mu?

Matta 18’de İsa bağışlamayı sayı hesabına çevirmeyi reddeder.

Ama aynı Matta 18 günah işleyen kardeşin yüzleştirilmesi ve kilise disiplinini de anlatır.

Demek ki sınırsız bağışlayıcı yürek ile sınırsız erişim aynı şey değildir.

Kilise hem bağışlar hem sınır koyar.

Bağışlayamıyorum; ne yapmalıyım?

Bağışlama bazen tek seferlik duygu değil, uzun süreçtir.

“Artık kızgın değilim” demeyi zorla üretmek gerekmeyebilir.

İlk adım bazen yalnız “Tanrı, öç alma arzumla sana geliyorum; beni taşı” demektir.

Yas tutmak, terapötik destek almak ve adalet sürecini sürdürmek bağışlamaya karşı değildir.

Sonuç: bağışlamak gerçeği silmek değildir

Hristiyan bağışlaması kötülüğe “önemli değil” demez.

Tam tersine, borcun gerçek olduğunu kabul eder ve kişisel öcü Tanrı’ya bırakır.

Unutmak şart değildir. Güveni hemen geri vermek şart değildir. Barışma her durumda mümkün değildir. Hukuki adaletten vazgeçmek gerekmez.

Çarmıh bize hem günahın maliyetini hem bağışlamanın büyüklüğünü gösterir.

Bağışlama hafızayı yok etmek değil, hafızanın bizi öçle yönetmesine izin vermemektir.

Kendimizi bağışlamak mı gerekiyor?

Kutsal Kitap “kendini bağışla” ifadesini kullanmaz. Günah konusunda temel ihtiyaç Tanrı’nın bağışlamasını almak ve gerekiyorsa zarar verdiğimiz kişiye karşı sorumluluk almaktır.

Fakat Tanrı bağışladığı hâlde kişinin kendini sürekli cezalandırması da sorun olabilir. Bu durumda yapılacak şey kendi mahkememizi Tanrı’nın mahkemesinden üstün tutmamaktır.

“Ben kendimi asla affedemem” bazen alçakgönüllülük gibi görünür; fakat Mesih’in yeterliliğine güvenmek yerine kendi suçluluğumuzu merkeze koyabilir.

Bağışlama duygusu ne zaman gelir?

Her zaman hemen gelmez.

Kişi iradesiyle öçten vazgeçmeye karar verebilir ama beden ve duygu travmaya hâlâ tepki verebilir. Bu ikiyüzlülük değildir.

Duygusal iyileşme zaman, güvenlik ve bazen terapi gerektirir.

Bağışlamayı “artık hiç acımıyor” diye tanımlamak mağduru gereksiz suçluluğa iter.

Kutsal Kitap bağlantıları

Kaynaklar ve daha fazla okuma

Assemblies of God, Domestic Violence: https://ag.org/Beliefs/Position-Papers/Domestic-Violence-A-Biblical-Perspective
Westminster Theological Seminary, Westminster Confession, Church Censures and Civil Magistrate: https://wts.edu/wcf