Romalılar 7 — Yasa İyi; Peki Sorun Nerede?

Romalılar 7. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Kutsal Yasa insanı günahın gücünden kurtarmıyorsa, sorun Tanrı'nın buyruğunda mı? Pavlus, imanlıların Yasa'nın yönetimi altında bulunmadığını söyledikten sonra bu soruyla yüzleşir (Romalılar 6:14). Yasa karşısında ölmekten söz ederken Tanrı'nın isteğine hizmet eden yeni bir yaşamı anlatır. Ardından buyruğun iyiliğini savunur ve günahın bu iyi buyruğu nasıl kullandığını gösterir. Bölümün ilerleyen kısmında iyiyi istemekle onu yapmak arasındaki çatışma bütün ağırlığıyla duyulur. Yasa'nın iyi olduğunu kabul eden kişi, kendisini kurtaracak birine ihtiyaç duymaktadır.

01 — METNİ ANLAYIN

Ölümün sona erdirdiği bağ ve Mesih'e ait yaşam

Pavlus, Yasa'yı bilen okuyucularına onun insan üzerindeki yetkisinin yaşamla sınırlı olduğunu hatırlatır. Verdiği evlilik örneğinde kadın, kocası yaşadığı sürece evlilik bağı altındadır. Kocası ölünce bu bağ sona erer ve başka biriyle evlenmesi zina sayılmaz. Böylece örnek, önceki bağın nasıl gerçekten sona erebildiğini gösterir (7:1–3).

Örneğin okuyuculara uygulanışında dikkat çekici bir değişiklik vardır: Evlilik örneğinde koca ölürken, 7:4 ayetinde Yasa karşısında ölenler imanlılardır. Pavlus, Mesih'in bedeni aracılığıyla onların öldüğünü söyler. Dolayısıyla örnekteki her kişiye ayrıca bir karşılık bulup Yasa'yı ölen koca yerine yerleştirmek gerekmez. Benzetmenin ortak noktası, ölümün önceki yasal bağı sona erdirmesidir. İmanlının Yasa'yla ilişkisi, Mesih'in ölümüne katılması nedeniyle değişmiştir.

Bu ölüm, Mesih'in çarmıhta bedeniyle yaşadığı ölümle kurulan birlikten doğar. Bir önceki bölüm, Mesih'e ait insanların O'nun ölümünde birleştiğini ve yeni bir yaşam sürmek üzere O'nunla gömüldüğünü açıklamıştı (Romalılar 6:3–6). Burada aynı birlik, Yasa'nın insanı bağlayan yetkisi açısından ele alınır. Ölüm eski bağı sona erdirirken, dirilmiş Mesih'e ait olmak yeni yaşamın yönünü belirler. Tanrı'nın hizmetinde verimli olmak, bu yeni ilişkinin açıkça belirtilen amacıdır; özgürlük bu amaçla birlikte anlaşılır.

Önceki yaşamın verimi ise ölümle ilişkiliydi. 7:5–6 benliğin denetimindeki insanın bedeninde günahlı tutkuların çalıştığını ve Yasa'nın bu tutkuları kışkırttığını söyler. Benlik, burada insanın Tanrı'nın isteğine karşı çalışan günahlı yönüdür; 8:7 de benliğe dayanan düşüncenin Yasa'ya boyun eğmediğini açıklar. Bedenin üyeleri, bu tutkuların iş gördüğü yerdir; içteki istekler insanın yaptıklarında ölüme götüren sonuçlar üretir. Dolayısıyla eski yaşamın sorunu, doğru buyruğun bilinmemesinden daha derindedir. Şimdiyse imanlılar kendilerini tutsak eden Yasa karşısında ölmüş ve Ruh'un yeni yolunda hizmet etmeye başlamışlardır.

Yazılı yasanın eski yolu ile Ruh'un yeni yolu arasındaki fark, yeni antlaşmanın vaadiyle anlaşılır. Tanrı, Yeremya 31:31–34 ayetlerinde İsrail ve Yahuda'yla yeni bir antlaşma yapacağını, yasasını halkının yüreğine yazacağını ve suçlarını bağışlayacağını bildirir. 2. Korintliler 3:3–6 bu yeni hizmeti insan yüreğinde çalışan Ruh'la ilişkilendirir. Tanrı'nın isteğinin yüreğe yazılması, halkının o isteğe içtenlikle bağlanmasıyla ilgilidir. Romalılar 7'deki özgürlük de Ruh'un verdiği bu yeni yaşamın içinde hizmet etmektir. Yasa'nın buyurduğu iyilik korunurken, o iyiliği yapabilmek için gereken yaşam Tanrı'nın Ruh'undan gelir.

Günahın iyi buyruğu kullanması

Yasa'nın tutkuları kışkırttığı söylenince, onun günahla aynı şey olup olmadığı sorusu doğar. Pavlus 7:7 ayetinde bunu kesin biçimde reddeder ve Yasa'nın günahı tanıttığını açıklar. Özellikle “Göz dikmeyeceksin” buyruğunu seçer. Mısır'dan Çıkış 20:17 komşuya ait olanı arzulamayı konu edinir; böylece kişinin eline henüz geçirmediği bir şeyle ilişkisi de Tanrı'nın isteği bakımından değerlendirilir. Günah, yalnız dışarıdan görülen bir eylem tamamlanınca ortaya çıkan bir sorun değildir. Buyruk, başkasına ait olanı kendisi için isteyen yüreği de açığa çıkarır.

Yasa günahı tanıtırken, günah da buyruğun verdiği fırsatı kullanır. Pavlus 7:8 ayetinde günahın kendisinde her türlü açgözlülüğü ürettiğini anlatır. Burada yalnız önceden var olan kötülüğün görünür olması söz konusu değildir; günah, yasaklanan şeyi istemek üzere etkin biçimde çalışır. Buyruk doğru olanı göstermeye devam ettiği halde, günah o buyruğa karşı çıkan arzuyu besler.

Günahın Yasa olmadıkça ölü oluşu, buyruğun fırsat haline geldiği bu karşılaşmaya aittir. Pavlus Romalılar 5:13–14 ayetlerinde Yasa'dan önce de günahın ve ölümün bulunduğunu söylemişti. Burada günahın ilk kez var olmasını değil, buyrukla karşılaşınca nasıl etkinleştiğini anlatır. Tanrı'nın isteğini belirten söz, günahın karşı çıkmak için kullandığı sınırı da ortaya koyar. Günahın bu fırsatı kullanmasıyla, iyi buyruğu bilen insanın içinde ona karşı duran arzunun gücü açığa çıkar.

7:9–10 bu karşılaşmayı kişinin yaşamı ve ölümü üzerinden anlatır. Pavlus, Yasa'nın bilincinde olmadığı zamanki durumuyla buyruğun bilincine vardığındaki durumunu karşılaştırır. Günahın dirilmesi ile kendisinin ölmesi, aynı karşılaşmanın ters yönlü sonuçlarıdır. Buyruk iyi olanı göstererek yaşama yöneltirken, günah o buyruğa karşı isyanı ve ölüm hükmünü getirir. Bu nedenle kişi, buyruğu öğrenmekle içinde onu yerine getirecek gücün oluşmadığını görür. Tanrı'nın isteğini bilmesi, o isteğe karşı çalışan günahı yenmesiyle aynı şey değildir.

Buradaki önceki dirilik, kişinin Tanrı önünde günahsız bulunduğunu bildiren bir hüküm olarak anlaşılmamalıdır. Pavlus daha önce bütün insanları günahın denetiminde olmakla suçlamış, Yasa'nın günahın bilincine vardırdığını söylemiştir (Romalılar 3:9; 3:19–20). Bu bağlamda, önceki diriliği kişinin henüz buyruğun kendisi hakkındaki hükmüyle yüzleşmediği durumu anlatan sözler olarak okuyoruz. Bölümün başındaki Yasa karşısında ölmek ile burada günah tarafından öldürülmek de farklı sonuçlar taşır. Mesih'le ölüm, kişiyi önceki bağdan özgür kılıp Tanrı'ya hizmete götürür; günahın buyruğu kullanarak getirdiği ölüm ise insanın kurtarılmasını gerektiren durumu gösterir. Aynı ölüm sözcüğü kullanılsa da, birinde Mesih'in kurtarıcı işi, diğerinde günahın yıkıcı etkinliği anlatılır.

Pavlus, günahın buyruğu kullanarak kendisini aldattığını da belirtir (7:11). Bu anlatım, Yaratılış'taki buyruk, aldatılma ve ölüm ilişkisini hatırlatır. Tanrı'nın verdiği buyrukta ölüm uyarısı vardı; yılan bu uyarının doğruluğuna karşı çıkarak kadını aldattı (Yaratılış 2:16–17; 3:1–13). Kötülüğün kaynağı, yaşamı koruyan Tanrı sözü değildi. Bu benzerlik Romalılar'daki aldatılma ve ölüm bağını aydınlatır; Pavlus'un kendisini burada kesin olarak Adem yerine koyduğunu göstermez.

Yasa'nın kutsallığı savunulduktan sonra bu kez iyi olanın ölüm getirip getirmediği sorulur. 7:12–13 yanıtı, ölümün etkin nedenini günah olarak gösterir. Günahın ne kadar kötü olduğu, iyi bir buyruğu bile ölüme götüren işine alet etmesinde açığa çıkar. Böylece Yasa insanın suçunu tanıtırken kendi iyiliğini kaybetmez. Buyruğu suçlamak, Pavlus'un görünür kılmak istediği günahın gerçek gücünü gözden kaçırır.

İyiyi isteyen insanın mücadelesi ve kurtuluşu

7:14–25 boyunca anlatım, insanın içinde yaşanan çatışmaya yönelir. Konuşan kişi Tanrı'nın Yasası'ndan iç varlığında zevk aldığını ve aklıyla ona hizmet ettiğini söyler. Kurtuluş sorusuna cevabı da Mesih aracılığıyla Tanrı'ya şükretmektir. Bu gerekçelerle, burada yenilenmiş olduğu halde kalan günahla mücadele eden imanlının durumunu okuyoruz. Tanrı'nın isteğine yönelen iç varlığıyla yaptığı kötülük arasındaki karşıtlık, bu yorumun temelidir. Kişinin sırf vicdan azabı duyması veya yenilgisine üzülmesi, aynı sonuca varmak için yeterli değildir.

7:14 çatışmayı Yasa'nın ruhsal oluşuyla insanın benlikteki durumunu karşılaştırarak başlatır. Ruhsal olan Yasa, Tanrı'nın isteğini bildirir; insanın içindeki günah bu isteğe karşı çalışır. Buyruğun Tanrı'dan gelmesi, onu duyan kişinin kendiliğinden o isteğe uygun hale geldiği anlamına gelmez. Bu yüzden Pavlus aynı anda Yasa'nın doğruluğunu kabul edip kendi güçsüzlüğünü dile getirebilir.

Kendisini günaha satılmış biri olarak anlatması ise yenilenmiş kişinin mücadelesi yorumunun yüzleşmesi gereken gerçek bir zorluktur. Romalılar 6:18 imanlıların günahtan özgür kılındığını, 8:9 ise Ruh'un denetiminde olduklarını söyler. Yedinci bölümdeki kişi de kendi içinde bir ayrım yapar: İyiliğin bulunmadığı yeri benliği olarak belirtirken, iç varlığıyla Tanrı'nın Yasası'ndan zevk aldığını bildirir. Kapanışta aklıyla Tanrı'nın Yasası'na, benliğiyle günahın yasasına hizmet ettiğini yeniden söyler. Yenilenmiş kişinin mücadelesi yorumunda, satılmışlık ve tutsaklık sözleri onun benliğinde çalışan günah karşısındaki gerçek yenilgisini anlatır. Mesih'e ait insanın içindeki bu güç, onu istemediği kötülüğe sürükleyebilir; bu durum günahın tekrar onun tek efendisi olduğu anlamına gelmez.

Özgürlükle mücadelenin bir arada bulunması, Pavlus'un önceki çağrılarında da görülür. Romalılar 6:12–13 günahın köleliğinden kurtarılmış insanlara, onun bedenlerinde egemenlik sürmesine izin vermemelerini ve üyelerini Tanrı'ya sunmalarını söyler. Efendinin değişmesi, artık hiçbir karşı koyuşla karşılaşmayacakları anlamına gelmemektedir. Galatyalılar 5:16–18 de benlikle Ruh'un karşıt isteklerini anlatırken imanlıları Ruh'un yönetiminde yaşamaya çağırır. Kutsal Ruh, bu mücadelede imanlılara yol gösterir ve benliğin tutkularına karşı yaşamalarını sağlar. Bu yüzden Romalılar 7'deki yenilginin açıklaması, 6. bölümdeki özgürlüğü iptal etmeden ve 8. bölümdeki Ruh'a bağlı yaşamdan koparılmadan okunur.

İstemekle yapmak arasındaki tekrarlar bu güçsüzlüğün farklı yanlarını açar. 7:15–17 ayetlerinde kişi, yaptığı kötülükten nefret ettiğini söylerken Yasa'nın iyi olduğuna da tanıklık etmiş olur. Ölçüyü değiştirmek ve kötülüğü iyi saymak istememektedir. Buna rağmen aynı kötülüğü yapması, içinde yaşayan günahın gerçek etkinliğini gösterir. Ardından 7:18–20 iyiyi isteme ile onu gerçekleştirecek güç arasındaki ayrımı belirginleştirir. İyiyi isteyen bu kişi, kendi isteğiyle günahın gücünü kıramadığını anlatır.

İçte yaşayan günahın vurgulanması, eylemi yapan kişinin sorumluluğunu silmez. Pavlus, istemediği kötülüğü kendisinin yaptığını tekrar tekrar açıkça söyler. Günahı, onayladığı iyiye karşı çalışan bir güç olarak ayırt eder. 7:17–20 boyunca günah kişinin içinde yaşamakta, kötülük onun eyleminde gerçekleşmektedir. Kendisini kurtaracak birini araması da sorunun ağırlığını kabul ettiğini gösterir.

Pavlus 7:21–23 ayetlerinde yasa sözcüğünü hem Tanrı'nın isteği hem de karşısında sürekli bulduğu etkin düzen için kullanır. Aklının onayladığı Tanrı Yasası ile bedeninin üyelerinde çalışan günah yasası aynı şey değildir. Günah yasası, buyruğa karşı çalışan ve kişiyi tutsak eden gücün sürekliliğini anlatır. Tanrı'nın Yasası aklın onayladığı iyiyi gösterirken, günah o iyiliğe karşı savaşmaktadır. Böylece tutsaklık sözü, Yasa'nın kötülüğünü değil, iyi olanı isteyen insanın karşısındaki günahın gücünü açıklar.

7:24 bu tutsaklığın ölümle olan bağını bir kurtarılma feryadına dönüştürür. Ölüme götüren beden, günahın üyelerinde çalıştığı ve ölümün etkisi altındaki insanın bedenidir. Romalılar 8:11 Tanrı'nın bu ölümlü bedene de yaşam vereceğini söyler. 8:23 ise Ruh'a sahip imanlıların bedenlerinin kurtuluşunu özlemle beklediğini anlatır. Dolayısıyla Pavlus'un isteği, yaratılmış bedeni değersiz sayıp ondan vazgeçmek değil, günah ve ölüm altında kaldığı bu durumdan kurtarılmaktır.

7:25 cevabı Mesih aracılığıyla Tanrı'ya yönelen şükürle verir. Yine de ayetin son cümlesinde aklın Tanrı'nın Yasası'na, benliğin günah yasasına kulluğu yeniden anılır. Kurtarıcı bulunmuş olsa da kişinin benliğindeki günah artık yokmuş gibi konuşulmaz. Son cümle, bölüm boyunca gösterilen ayrımı toparlayarak okuru Mesih'teki kurtuluşun nasıl gerçekleştiğine götürür. Şükür, mücadelenin bittiği iddiasına değil, bu mücadelede yardımın ve kurtuluşun Mesih aracılığıyla Tanrı'dan geldiğine dayanır.

Romalılar 8:1–4 bu şükrün gerekçesini açar. Mesih'e ait olanlar mahkumiyetten kurtulmuştur; yaşam veren Ruh onları günah ve ölümün yasasından özgür kılar. Yasa'nın insan benliği yüzünden yapamadığını Tanrı, Oğlu'nu günah sunusu olarak göndererek yapmıştır. Günah, Mesih'in bedeninde yargılanır ve Yasa'nın gereğinin Ruh'a göre yaşayanlarda yerine gelmesi amaçlanır. Yedinci bölümün başındaki verimli hizmet böylece sonunda yeniden açıklığa kavuşur. Tanrı'nın isteğine hizmet edebilmek, Mesih'in ölümüyle sağlanan kurtuluşa ve Ruh'un verdiği yaşama dayanır.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

7:1–6 ayetlerinde evlilik örneğini okuyucuların durumuna bağlayan nokta nedir? Örnekte ve uygulamada ölen kişilerin farklı olması, benzetmeyi nasıl okumamıza yardım eder?
Pavlus'un 7:7–13 boyunca Yasa'ya ve günaha yüklediği işleri karşılaştırın. Günahın buyruğu fırsat olarak kullanması, buyruğun kötülüğün kaynağı olduğu sonucundan nasıl ayrılır?
Pavlus'un 7:14 ayetinde kullandığı satılmışlık sözünü, 7:22–25 ayetlerindeki akıl ve iç varlık hakkındaki sözleriyle birlikte değerlendirin. Yenilenmiş kişinin mücadelesi yorumu hangi gerekçelere dayanır ve 6:18 ile görünen gerilimi nasıl ele alır?
7:15–20 ayetlerinde insanın kötülüğü kendisinin yaptığını kabul etmesiyle içte yaşayan günahı ayırt etmesi nasıl bir arada bulunur? Metin, iyiyi istemenin sınırı hakkında ne gösterir?
7:24–25 neden şükürden sonra yeniden akıl ve benlik ayrımını anıyor? 8:1–4 bu son cümlenin ardından kurtuluşun hangi temelini açıklıyor?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Mesih'e aitliğin amacını benimseyin

7:4–6 özgürlüğü Tanrı'nın hizmetinde verimli olmakla birleştirir. Mesih'e ait yaşamınızı düşünürken, size verilen yeni ilişkinin bu amacını dikkate alın. Bu hizmeti mümkün kılan Ruh'a güvenerek Tanrı'ya yönelin. Dirilmiş Mesih'e ait olmak, hem özgürlüğünüzün hem yaşayacağınız hayatın dayanağıdır.

Buyruğun açığa çıkardığı arzuyu tanıyın

Başkasına ait bir şeyi ele geçirmemiş olmak, göz dikme buyruğunun sizinle ilgisini ortadan kaldırmaz. 7:7–8 insanın içinde üreyen açgözlülüğü konu edinir. Tanrı'nın buyruğu arzunuzu ortaya çıkardığında, o arzuyu yalnız dışarıdan görülen sonuca bakarak değerlendirmeyin. Başkasına ait olana yönelen bu isteği Tanrı'nın önünde günah olarak kabul edin.

İyi buyruğu suçlamak yerine günahı kabul edin

7:12–13 ölümün nedenini iyi olan buyrukta arayan soruya cevap verir. Buyruğun önünde suçunuzun görünmesi, Tanrı'nın isteğinin yanlış olduğu anlamına gelmez. Pavlus'la birlikte onun kutsal ve iyi oluşunu kabul edin. Günahınızın sorumluluğunu buyruğa yüklemeyin; günahın o iyiliğe karşı nasıl çalıştığını dikkate alın. Bu kabul, kötülüğü başka bir adla savunmak yerine kurtarılmaya ihtiyaç duyduğunuzu açıkça söylemenizi sağlar.

Yaptığınızın sorumluluğunu üstlenin

İyiyi istemek gerçek bir istektir, fakat 7:18–20 onun iyiyi yapmakla aynı şey olmadığını gösterir. Yaptığınız kötülüğü anlatırken iyi niyetinizin o eylemi ortadan kaldırmadığını hatırlayın. Pavlus'un yaptığı gibi, istediğinizle yaptığınız arasındaki farkı dürüstçe kabul edin. İçinizde çalışan günahı tanımak, kendi yaptığınızı üstlenmenize eşlik etsin. Bu güçsüzlüğü Mesih'in yardımına yönelmenizin nedeni olarak görün.

Feryadınızı Mesih aracılığıyla şükre bağlayın

7:24–25 kurtarılma ihtiyacını dile getiren kişiye Tanrı'ya şükretmenin yolunu da gösterir. Günahla mücadelenizi dua ederken saklamadan anlatın ve yardımınızı Mesih'te arayın. Pavlus Tanrı'ya şükrederken, benlikteki çatışmanın sürdüğünü de söyler. Mesih'in kurtarıcı işine güvenmek, günahın ağırlığını dürüstçe kabul etmekle birlikte yürür. Sizi kendisine ait kılan Rab'be, Ruh'un yeni yolunda hizmet etme umuduyla şükredin.

Kaynaklar

Romalılar 7 — Çalışmanın temel metni; Kutsal Kitap Yeni Çeviri, bütün bölüm.
Romalılar 3 ve Romalılar 5 — Bütün insanlığın günahı, Yasa'nın günahı tanıtması ve Yasa'dan önce günahın var oluşu.
Romalılar 6 ve Romalılar 8 — Mesih'le ölüm, günahtan özgürlük, Ruh'un yönetimi ve bedenin kurtuluşu hakkında yakın bağlam.
Mısır'dan Çıkış 20 — Göz dikme buyruğunun somut içeriği.
Yaratılış 2 ve Yaratılış 3 — Buyruk, aldatılma ve ölüm ilişkisi.
Yeremya 31 ve 2. Korintliler 3 — Yeni antlaşma, yüreğe yazılan yasa ve Ruh'a dayalı hizmet.
Galatyalılar 5 — Benlikle Ruh arasındaki çatışma ve Ruh'un yönetiminde yaşam.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım