Romalılar 6 — Günaha Ölü, Mesih'te Diri

Romalılar 6. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Günahın çoğaldığı yerde Tanrı'nın lütfu daha da çoğalıyorsa, insan günah işlemeyi sürdürebilir mi? Pavlus bu soruyu, lütfun doğrulukla egemenlik sürüp sonsuz yaşam vermesini anlattıktan hemen sonra sorar (Romalılar 5:20–21). Cevabı, Mesih'e ait insanların O'nun ölümü ve dirilişiyle nasıl birleştiklerine dayanır. Günaha karşı ölmüş, Tanrı karşısında yeni bir yaşama kavuşmuşlardır. Bu değişim, bedenlerini kimin hizmetine sunduklarını ve hangi sonuca doğru yaşadıklarını belirler. Romalılar 6 boyunca lütfun verdiği özgürlük, Tanrı'ya yürekten bağlılığın içinde açıklanır.

01 — METNİ ANLAYIN

Mesih'le gömülmek ve yeni bir yaşam sürmek

İlk itiraz, Tanrı'nın günahı aşan iyiliğini daha çok günah işlemek için gerekçeye dönüştürür. Pavlus'un cevabında günaha karşı ölüm, imanlıların Mesih'le birlikte yaşadığı bir değişimdir (6:1–2). Günahın egemenliğinden çıkarılmış olmaları, eski hizmeti hayatlarının olağan yönü olarak sürdürmeleriyle bağdaşmaz. Sonraki ayetlerde verilen buyruklar, günah karşısında gerçek seçimler ve mücadele bulunduğunu gösterecektir. Buradaki ret, Mesih'in kurtardığı insanın günahla ilişkisinin kurtuluştan önceki gibi kalabileceği düşüncesine yönelir. Pavlus böylece karşılıksız lütfu açıklamayı sürdürürken, bu lütfun kişiyi eski egemenlikten nasıl çıkardığını anlatır.

Vaftiz, bu açıklamanın başlangıcındadır. Pavlus vaftiz edilmiş imanlıları Mesih'in ölümüne bağlar ve onların vaftiz yoluyla O'nunla birlikte ölüme gömüldüğünü söyler (6:3–4). Mesih'e, O'nun ölümüne ve O'nunla birlikte gömülmeye yapılan bu vurgu, vaftizin bağlı olduğu kurtarıcı olayı açıkça gösterir. İmanlıların eski yaşamı Mesih'le ölümde sona ererken, Baba'nın yüceliğiyle gerçekleşen diriliş onlara yaşayacakları yeni hayatı verir. Yeni bir yaşam sürmek, gömülme anlatısının hemen ardından belirtilen amaçtır. Böylece vaftizden söz edilmesi ilk sorunun cevabını ilerletir: Mesih'in ölümüne bağlanan insan, bu birliğin amacı olan yeni hayata çağrılır. Günaha devam etme isteği, vaftizde anlatılan bu ölüm ve yeni yaşamla çatışır.

Bu birlik ile iman arasındaki ilişki Koloseliler 2:11–13 içinde açıkça görülür. Pavlus orada da vaftizde Mesih'le birlikte gömülmeyi anlatır, ardından imanlıların O'nu dirilten Tanrı'nın gücüne iman ederek Mesih'le birlikte dirildiklerini söyler. Yeni yaşamın kaynağı, suçlar içinde ölü olanları yaşama kavuşturan Tanrı'dır. Vaftizde ilan edilen Mesih'e ait oluş, O'nu dirilten Tanrı'ya güvenle birlikte anlaşılır. Böylece Romalılar'daki yeni yaşam çağrısı, Tanrı'nın Mesih aracılığıyla yaptığı kurtarıcı işe dayanır.

Pavlus'un eski yaradılış dediği şey, günahın yönetimi altında yaşadığımız önceki durumumuzdur. Önceki bölümde Adem'in sözdinlemezliğinin insanları günah ve ölüm altında bıraktığını anlatmıştı (5:12–19). Eski yaradılışımızın Mesih'le birlikte çarmıha gerilmesi, günahın bizi köle olarak kullandığı bu eski hayatın sonudur (6:6). Mesih'in çarmıhı bu yüzden kişinin yalnız belirli bir kötü alışkanlığına değil, günahın yönetimindeki hayatına ilişkindir. İmanlı artık bedenini ve seçimlerini eski efendinin hizmetine ait sayarak yaşayamaz; bu çağrının dayanağı, Mesih'le gerçekleşen ölümdür.

Günahlı varlığın ortadan kaldırılması, bedensiz bir hayata geçmek anlamına gelmez. Birkaç ayet sonra Pavlus aynı insanları ölümlü bedenlerini Tanrı'ya sunmaya çağırır; bedenleri yaşamaya devam ederken günahın onlara hükmetmesine karşı duracaklardır (6:12–13). Ölmüş kişinin günahtan özgür kılındığını söyleyen söz de Mesih'le birlikte çarmıha gerilmenin ardından gelir (6:6–7). Burada anlatılan kurtuluş, Mesih'le gerçekleşen ölüme bağlıdır; herhangi bir insanın biyolojik ölümünün kendiliğinden günahı ortadan kaldırdığı söylenmez. Eski efendinin hizmetinden çıkarılan insan, yaşayan bedeniyle Tanrı'ya hizmet edebilir.

Mesih'le birleşmenin geleceğe uzanan bir yönü de vardır. O'nun ölümüne benzer bir ölümde birleşenler, dirilişine de katılacak ve O'nunla yaşayacaklardır (6:5–8). İmanlılar şimdiden yeni yaşam sürerken, gelecekte bedenleriyle de dirilmeyi beklerler. Pavlus daha sonra içimizde yaşayan Ruh'un ölümlü bedenlerimize yaşam vereceğini ve bedenlerimizin kurtulmasını özlemle beklediğimizi açıklar (8:10–11; 8:23). Şimdi Tanrı'ya ait olarak yaşayan insanın bedeni henüz ölümlüdür; geleceği ise dirilmiş Mesih'e bağlıdır.

Bu umudun güvencesi, Mesih'in bir daha ölmeyecek olmasıdır. Ölüm artık O'nun üzerinde egemenlik süremez ve günaha karşılık ölümü ilk ve son ölüm olmuştur (6:9–10). Mesih günahkarlar için kendisini vermiştir; İbraniler 7:26–27 O'nun suçsuz olduğunu ve kendini ilk ve son kez sunduğunu birlikte açıklar. Bu nedenle O'nun günaha karşılık ölmesi, kendisine ait bir suçtan kurtulması olarak anlaşılamaz. Şimdi Tanrı için sürdürdüğü yaşam, ölümün yeniden sona erdireceği bir yaşam değildir. İmanlıların Mesih'le yaşayacaklarına ilişkin güveni, günah için kendini sunmuş ve ölümden dirilmiş olan Rab'be dayanır.

Kendinizi Tanrı'ya sunun

Pavlus bu gerçeklerden sonra imanlılara kendilerini günah karşısında ölü, Mesih İsa'da Tanrı karşısında diri saymalarını buyurur (6:11). Kendini böyle saymak, Mesih'le gerçekleşen değişimi kendi hayatı hakkında doğru kabul etmektir. Buyruğun dayanağı, Mesih'in ölümüyle eski hizmetin sona ermesi ve dirilişiyle yeni yaşamın açılmasıdır. İmanlı kendi durumunu Mesih'in yaptığı işten öğrenir ve davranışını buna göre yöneltir. Günah karşısında ölümün yanında Tanrı karşısında dirilik de vardır; bu dirilik, insanın O'na yönelmesini ve hizmet etmesini içerir.

Ardından gelen bedenle ilgili buyruk, bu kabulün davranışa nasıl uzandığını gösterir. İmanlılar bedenin tutkularına uyarak günahın ölümlü bedenlerinde egemenlik sürmesine izin vermeyeceklerdir (6:12). Pavlus'un ölümlü beden demesi, sözünü ettiği insanların henüz son dirilişe ulaşmadıklarını hatırlatır. Günahın isteklerine itaat etme tehlikesi karşısında gerçek bir buyruk verilir. Mesih'le ölmüş olmanın gündelik sonucu, günahın hizmetine çağıran isteklere karşı durmak ve Tanrı'ya ait olarak yaşamaktır.

Mesih'le gerçekleşmiş değişim ile devam eden itaat, Koloseliler 3:1–10 içinde de yan yana durur. Pavlus orada imanlıların Mesih'le dirildiğini, öldüklerini ve hayatlarının O'nda saklı olduğunu söyledikten sonra dünyasal eğilimlerini öldürmelerini ister. İftira ve yalan gibi eski davranışları bırakmaları, yeni yaradılışı giyinmiş olmalarına bağlanır. Romalılar'daki sunma buyruğu da böylece anlaşılır: Tanrı'nın gerçekleştirdiği değişim, insanın şimdi vereceği karşılığın gerekçesidir.

Kendini Tanrı'ya sunmak, günahın hizmetinden çekilen hayatın nereye yöneldiğini açıklar. Pavlus önce bedenin üyelerinin haksızlığa araç edilmesini yasaklar, sonra ölümden dirilenler gibi bütün kişinin Tanrı'ya adanmasını ister (6:13). Ölümden dirilenler gibi sözü, bu çağrıyı yine Mesih'le verilen hayata bağlar. İmanlılar yeni yaşamı elde etmek için bedenlerini sunmaya çalışmazlar; kendilerine yaşam veren Tanrı'ya kendilerini sunarlar. Ardından bedenin üyelerinin doğruluk aracı olarak kullanılması gelir. Böylece hem insanın bütünüyle kime ait olduğu hem de bu bağlılığın konuşmasında ve işinde nasıl ortaya çıkacağı birlikte ele alınır.

Günahın egemen olmayacağı güvencesinin gerekçesi, imanlıların Yasa'nın yönetimi altında bulunmayıp Tanrı'nın lütfu altında olmalarıdır (6:14). Yasa insanı günahıyla yüzleştirir; fakat günahın yönetimindeki insan, iyi buyruğu almasıyla kendiliğinden yeni bir hayata kavuşmaz. Romalılar 8:1–4 Yasa'nın insan benliğinden ötürü yapamadığını Tanrı'nın yaptığını açıklar: Tanrı Oğlu'nu günah sunusu olarak göndermiş, günahı bedende yargılamıştır. Bunun amacı, Yasa'nın gereğinin Ruh'a göre yaşayanlarda yerine gelmesidir. Lütuf altında yaşam bu yüzden hem mahkumiyetten kurtuluşu hem Tanrı'nın istediği yaşama yönelmeyi içerir. Günahın hükmetmeyeceği güvencesi, insana yalnız yeni bir buyruk verilmesine değil, Tanrı'nın Mesih aracılığıyla gerçekleştirdiği bu kurtuluşa dayanır.

Özgür kılınanlar kime hizmet eder?

İkinci itiraz, lütfun çoğalmasından farklı bir gerekçeyle ortaya çıkar: Yasa'nın yönetimi altında olmadığımıza göre günah işleyebilir miyiz (6:15)? İlk soruda günahı sürdürmek lütfu çoğaltmanın yolu gibi sunulmuştu. Şimdi Yasa altında olmayış, günah işlemek için izin sayılmak istenir. Pavlus yine kesin bir retle cevap verir ve insanın kendisini kime teslim ettiğine yönelir. Lütfun altında yaşamayı anlamak için, günahın hizmetinden çıkarılan kişinin yeni bağlılığını görmek gerekir.

Kölelik benzetmesinde belirleyici olan, kimin sözünün dinlendiğidir. İnsan kendisini itaat etmek üzere kime teslim ederse onun hizmetine girer; günaha itaatin vardığı yer ölüm, sözdinlerliğin yöneldiği yer doğruluktur (6:16). Buradaki doğruluk, sonraki ayetlerde bedenin üyelerini doğru davranışa sunmak ve kutsal olmakla açıklanır. Pavlus imanla aklanmış insanlara seslenirken, onların hangi davranışın ve hangi hizmetin içinde yaşayacağını da ele alır. Bu yeni hayatın özgürlüğü, insanın günahın sözünü dinlemeye artık mecbur olmamasında görülür. Doğruluğa hizmet etmek, özgür kılınan kişinin Tanrı'nın isteğine bağlanmasıdır.

Roma'daki imanlıların geçmişten bugüne gelişini anlatırken Pavlus Tanrı'ya şükreder. Eskiden günahın kölesi olanların artık adandıkları öğretinin özüne yürekten bağlandığını söyler (6:17–18). Öğretiye adanan insanların bu bağlılığı, Mesih'in ölümü ve dirilişi hakkında öğrendiklerinin yaşamlarını yönlendirmesini içerir. Bölümün başından beri bildikleri ve inandıkları hatırlatılmış, ardından bu gerçeğe uygun yaşamaları istenmiştir. Yürekten bağlılık, duyulan bu söze içtenlikle karşılık verilmesini anlatır. Aynı insanlar günahtan özgür kılınmış ve doğruluğun hizmetine girmiştir; Pavlus bu değişimi Tanrı'ya şükrederek karşıladığı için, onların itaatini kurtarıcı lütfun yaptığı işin içinde görür.

Pavlus doğalarının güçsüzlüğü yüzünden insan ölçülerine göre konuştuğunu da belirtir (6:19). Kölelik dili, bir efendinin sözüne bağlı yaşamanın ne demek olduğunu açıklamak için kullanılır. Günahın emrinden kurtulanlar artık Tanrı'ya ait olduklarından, özgürlükleri yeni bir hizmetin içinde yaşanır. Aynı mektup, Tanrı'nın çocuklarının yeniden korkuya sürükleyen kölelik ruhunu değil, Baba'ya seslendikleri oğulluk ruhunu aldıklarını söyler (8:15). Böylece Tanrı'ya bağlılığın ciddiyeti ile O'na Baba olarak yaklaşmanın güveni birlikte görülür. Bu insanlar kendilerini kurtaran Rab'be, O'nun çocukları olarak hizmet ederler.

Eski hizmetin ilerleyişi, bedenin üyelerinin kötülük yapmak üzere kötülüğe sunulmasıyla anlatılır. Pavlus şimdi aynı üyelerin kutsal olmak üzere doğruluğa sunulmasını ister (6:19). Kutsallaşma, Tanrı'ya ait insanın yaşamının O'nun isteğine göre yenilenmesidir. Bu değişimin içinde eski davranışları bırakmak ve Tanrı'nın istediğini yapmak yer alır; aynı bölümün hem özgür kılınmış olmaktan söz etmesi hem yeni bir sunma buyruğu vermesi bunu açıklar.

Günahın kölesiyken doğruluktan özgür olduklarının söylenmesi, eski durumun iyi bir özgürlük olduğu anlamına gelmez (6:20–21). O dönemde doğruluğun hizmetinde yaşamıyorlardı. Pavlus kazanç sorusuyla bu eski hayatın sonucuna bakmalarını ister; şimdi utandıkları şeylerin vardığı yer ölümdür. Eski hizmeti değerlendirirken ölçü, onun sonunda ortaya çıkan sonuçtur. Tanrı'nın kulları olanların kazancı ise kutsallaşma, ulaştıkları son sonsuz yaşamdır (6:22).

Kutsallaşmanın sonucunun sonsuz yaşam olması, bu yaşamın Tanrı'dan gelen armağan oluşuyla birlikte anlaşılır. Pavlus günahın ölüm getirmesini ücret, Tanrı'nın Mesih İsa'da verdiği sonsuz yaşamı ise armağan olarak adlandırır (6:23). Ücret, hizmetin getirdiği karşılığı; armağan ise verenin iyiliğini öne çıkarır. Önceki ayette insanlar günahtan özgür kılınmış ve Tanrı'nın kulları olmuştur; kutsallaşma bu yeni hayatın kazancı olarak ardından gelir. Bu yüzden kutsallıkta yaşamak, sonsuz yaşamın satın alma bedeli sayılmaz; bağışı veren Tanrı'nın kurtardığı insanda ortaya çıkan gerçek sonuçtur. Aynı Rab hem günahın hizmetinden kurtarır hem kendisine ait olanlara yaşam verir. Sonsuz yaşamın Mesih İsa'da verilmesi, bölümün başında anlatılan O'nunla ölüm ve diriliş bağını son cümlede yeniden tamamlar.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Pavlus'un 6:1–4 içinde günaha devam etme sorusuna vaftiz ve gömülmeyle cevap vermesinin gerekçesi nedir? Yeni yaşam sürme amacı bu cevabı nasıl tamamlar?
6:5–11 içinde Mesih hakkında bilinen gerçeklerle imanlıların kendilerini Tanrı karşısında diri saymaları arasındaki bağı araştırın. Mesih'in bir daha ölmeyecek olması, hem şimdiki yaşam hem gelecekteki diriliş için hangi güvenceyi verir?
6:12–14 bedenin günaha sunulmamasını ve Tanrı'ya adanmasını birlikte ister. Bedenin bir üyesini günahın hizmetinden çekmekle onu doğruluğa sunmak arasında ne fark vardır? Lütuf altında olma gerekçesi bu emirlerle nasıl ilişkilidir?
6:16–19 içinde yürekten bağlılık, öğretiye adanma ve günahtan özgür kılınma nasıl bir araya gelir? Pavlus'un bu değişimi anlatırken Tanrı'ya şükretmesi, itaatin kaynağı hakkında ne gösterir?
6:20–23 eski hizmetin kazancını, yeni hizmetin meyvesini ve sonsuz yaşamın armağan oluşunu birlikte açıklar. Kutsallaşma gerçek bir sonuçken, sonsuz yaşamın yine de armağan olarak adlandırılmasının gerekçesi nedir?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Kendinizi Mesih'le ilişkinize göre değerlendirin

6:11 kendi hayatınız hakkında neyi doğru sayacağınızı Mesih'in ölümüne ve dirilişine bağlar. Günah karşısındaki kararlarınızda, bu bölümün Mesih'e ait insanlar için bildirdiği değişimi dikkate alın. Eski hizmetin sürmesini olağan kabul etmek yerine, Tanrı karşısında diri olduğunuzu hatırlayın. Bu kabulü duada ifade ederken ölümün artık hükmedemediği Rab'be güvenebilirsiniz.

Bedeninizi doğruluğun hizmetine verin

6:13 bedenin üyelerini Tanrı'ya sunmayı ister. Örneğin konuşmanızda yalanı ve iftirayı bırakmak, ağzınızı günahın hizmetinden çekmenin somut bir karşılığıdır; eski yaradılışı bırakma çağrısı da bunları açıkça anar (Koloseliler 3:8–10). Aynı ağızla doğruyu söylemek, onun doğruluğa nasıl hizmet edebileceğini gösterir. Bu değişimi yalnız neyi söylemediğinizle ölçmeyin; söylediğiniz sözün doğruluğa nasıl hizmet ettiğini de düşünün.

Lütfu günaha gerekçe yapmayın

Pavlus 6:14–16 içinde lütuf altında olmayı günahın egemenliğinden kurtuluşla birlikte anlatır. Bağışlanma umudunu bir günaha devam etmek için gerekçeye çevirdiğinizde, bölümün ikinci sorusundaki yanlış sonuca dönmüş olursunuz. Bu ayetleri, itaat etmek üzere kendinizi kime teslim ettiğinizi düşünerek okuyun. Tanrı'nın lütfu sizi doğruluğun hizmetine çağırır.

Adandığınız öğretiye yürekten bağlanın

6:17–18 imanlıların adandıkları öğretiye yürekten bağlanmasını anlatır. Mesih'in ölümü ve yeni yaşam hakkında öğrendiğinizi, kendi hayatınızda karşılık vereceğiniz gerçek olarak kabul edin. Pavlus'un bu bölümde hatırlattığı şeyleri bildiğinizi söylerken, günahın ve doğruluğun hizmeti hakkındaki çağrısını da dikkate alın. Günahtan özgür kılan Tanrı'ya şükredin. Bu şükrün dayanağı, günahın köleliğinden kurtulmuş ve doğruluğun hizmetine girmiş olmanızdır.

Hizmetin sonucunu ve armağanın kaynağını gözetin

Pavlus'un 6:21–23 içinde sorduğu kazanç sorusu, eski hayatı vardığı sonuçla değerlendirmeye çağırır. Geçmişteki hizmeti değerlendirirken onun ölümle ilişkisini ve şimdi duyulan utancı birlikte düşünün. Tanrı'ya ait yaşamda ise kutsallaşmanın gerçek bir kazanç olduğunu kabul edin ve bedeninizi bu amaçla doğruluğa sunun. Sonsuz yaşamı kazanılmış bir ücret olarak görmeden, onu Mesih'te veren Tanrı'ya güvenin. Armağana güvenmek ve kutsallıkta yaşamak, bu ayetlerin birlikte verdiği karşılıktır.

Kaynaklar

Romalılar 6 — Çalışmanın temel metni; Kutsal Kitap Yeni Çeviri, bütün bölüm.
Romalılar 5 — Adem'deki eski durum, Mesih'in günahkarlar için ölümü ve lütfun egemenliği hakkında yakın bağlam.
Koloseliler 2 — Vaftiz, Mesih'le gömülüp dirilme ve Tanrı'nın gücüne iman ilişkisi.
Koloseliler 3 — Yeni yaradılış ile eski davranışları bırakmanın bağı.
Romalılar 8 — Yasa'nın güçsüzlüğü, Ruh'a göre yaşam, oğulluk ve bedenin gelecekteki dirilişi.
İbraniler 7 — Mesih'in günahsızlığı ve kendini ilk ve son kez sunması.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım