Romalılar 8 — Artık Mahkumiyet Yok

Romalılar 8. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Yedinci bölüm, günahtan kurtarılma feryadını Mesih aracılığıyla Tanrı'ya yönelen şükre bağlamıştı (Romalılar 7:24–25). Pavlus şimdi Mesih'e ait insanlarda bu kurtuluşun ne anlama geldiğini açıklıyor. Onlar Ruh'un verdiği yaşamı almış olmakla birlikte günaha karşı mücadele eder, acı çeker ve bedenlerinin kurtuluşunu bekler. Tanrı'nın çocukları oluşları ile şimdiki güçsüzlükleri aynı bölümde birlikte anlatılır. Güvence, bu acıların ortadan kalkmasına değil, Tanrı'nın onları Mesih'te yüceliğe götüren amacına dayanır. Pavlus, bugünkü yaşamı ve gelecek kurtuluşu bu amacın içinde birleştirir.

01 — METNİ ANLAYIN

Mesih'e ait olanlarda Ruh'un verdiği yaşam

8:1, Mesih İsa'ya ait olanlar hakkında artık hiçbir mahkumiyet bulunmadığını bildirir. Mahkumiyet, suçlu insana yönelen Tanrı yargısıdır; burada o yargıdan kurtuluş ilan edilir. Pavlus daha önce imanla aklandığımızı ve Mesih sayesinde Tanrı'yla barıştığımızı söylemişti (Romalılar 5:1). Mesih'e aitliğe dayanan bu güvence, Tanrı'nın günahkarı kurtaran işinin sonucudur.

Yaşam veren Ruh, Mesih aracılığıyla insanı günahın ve ölümün bağlayıcı gücünden özgürleştirir (8:2–3). Ruh'un yasası sözü burada onun yaşam veren, özgürleştiren etkinliğini anlatır. Kutsal Yasa ise Tanrı'nın isteğini bildirdiği halde, günahın denetimindeki insanı kendi buyruğuyla değiştirememiştir. Güçsüzlüğün nedeni buyruğun kötülüğü değil, insanın benliğidir. Kurtuluşu gerçekleştiren, kendi Oğlu'nu gönderen Tanrı'dır.

Tanrı, Oğlu'nu günahlı insanlığımızın yaşadığı koşullara gerçekten katılması ve günah için sunulması üzere gönderdi (8:3–4). Oğul'un insanlara benzerliği, onların günahını işlediği anlamına gelmez; İbraniler 4:15 onun bizim gibi denendiğini, ancak günah işlemediğini açıklar. Tanrı, günahı Oğlu'nun insan bedeninde yargılamıştır. Böylece Mesih'teki kurtuluş, Tanrı'nın günahı önemsememesine değil, günahla gerçekten hesaplaşmasına dayanır. Bu işin amacı, Yasa'nın gereğinin Ruh'a göre yaşayan bizlerde yerine gelmesidir. Tanrı'nın Mesih'te kurtardığı insanlar, Ruh'un verdiği yaşamla onun iyi isteğine yönelir.

8:5–8 bu yeni yaşamın karşısındaki benlik yönelimini açıklar. Benlik, burada insan bedeninin varlığı değil, Tanrı'ya karşı duran günahlı yönelişidir. Benliğe bağlı düşünce, Tanrı'nın Yasası'na boyun eğmez ve bunu kendi gücüyle başaramaz. Bu yüzden yalnız doğru buyruğu öğrenmek, insanı Tanrı'yı hoşnut eden biri yapmaya yetmez. Benliğin yöneldiği sonuç ölümken, Ruh'un yönettiği düşünce yaşam ve esenlikle ilişkilidir. Pavlus'un söz ettiği değişim, insanın kendisini yöneten bu gücün değişmesidir.

Pavlus, Tanrı'nın Ruhu içlerinde yaşıyorsa imanlıların Ruh'un denetiminde olduklarını söyler (8:9). Aynı ayette Mesih'in Ruhu'na sahip olmayı Mesih'e ait olmaktan ayırmaz. Bu nedenle Ruh'un varlığı, Mesih ile kurulmuş ilişkinin temel özelliğidir. Tanrı'nın Ruhu ve Mesih'in Ruhu ifadeleriyle aynı Ruh'tan söz edilmesi, Baba ile Oğul'un kurtarıcı işinin Ruh'un içimizdeki varlığıyla birlikte gerçekleştiğini gösterir.

8:10–11 Mesih'in içimizde oluşunu şimdiki ölümlülüğümüz ve gelecekteki dirilişimizle birlikte ele alır. Bedenimiz günah yüzünden ölümün etkisi altındadır; aklanmış olmamız nedeniyle ruhumuz diridir. Pavlus'un bu bedenleri ölümlü diye adlandırması, yeni yaşamı almış kişilerin bedensel ölümü henüz aşmadıklarını gösterir. Mesih'i dirilten Tanrı, içimizde yaşayan Ruhu aracılığıyla bu ölümlü bedene de yaşam verecektir.

Aldığımız bu yaşam bir sorumluluk getirir; ancak benliğe göre yaşamak için benliğe borçlu değiliz (8:12–13). Pavlus yine de benliğe göre yaşayanların öleceği uyarısını açıkça verir. Yaşama götüren yol, bedenin kötü işlerini Ruh'la öldürmektir. Öldürülmesi gereken bedenin kendisi değil, onun aracılığıyla yapılan kötülüktür. İmanlı bu kötülüğe gerçekten karşı koyar; eylemin gücü, kendisine yaşam veren Ruh'tan gelir. Mahkumiyetten kurtulmuş olmak, günahın işlerini sürdürmek için değil, onlara son veren yeni yaşam için verilmiştir.

8:14–16, Ruh'un yönetimindeki bu yaşamı Tanrı'nın çocuğu olmakla birleştirir. İmanlılar yeniden korkunun egemen olduğu kölelik ilişkisine dönmek üzere bir ruh almamıştır; Tanrı onlara oğulluk hakkını vermiştir. Baba anlamındaki Aramice Abba hitabı, artık Tanrı'ya çocuk olarak seslenebildiklerini gösterir. Galatyalılar 4:4–7 de Oğul'un gönderilmesi, oğulluk hakkı, Ruh'un yüreklerimize verilmesi ve mirasçılık bağını birlikte açıklar. Bu yakınlıkta tanıklık eden yalnız insan değildir: Ruh'un kendisi bizim ruhumuzla birlikte Tanrı'nın çocukları olduğumuza tanıklık eder. Pavlus böylece çocukluk güvencesini, Tanrı'nın verdiği ilişkiye ve Ruh'un kendi tanıklığına dayandırır.

Çocukluk, 8:17 ayetinde Tanrı'nın mirasına ve Mesih'le ortak mirasçılığa açılır. Mesih'e bağlılık, onun yüceliği kadar onunla birlikte çekilen acıyla da ilişkilidir. Pavlus bu bağı, Mesih'le birlikte acı çekiyorsak onunla birlikte yüceltileceğimiz koşuluyla anlatır. Çocuk olmanın kaynağı önceki ayetlerde alınan Ruh olarak gösterilmişti; burada o çocukların Mesih'le ortak yaşamının yolu açıklanır. Acı, Tanrı ailesinin dışına atıldığımızı gösteren bir belirti olarak sunulmaz. Mesih'e ait kişiler, onunla birlikte yüceltilme umudunu şimdiki acılarının içinde taşırlar.

Acının içinde beklenen yücelik

Pavlus'un 8:18 ayetindeki karşılaştırmasında şimdiki acılar, bizde açıklanacak yüceliğin yanında küçük kalır. Bu yücelik, önceki ayette Mesih'le birlikte yüceltilme olarak açıklanmıştır. Acı içindeki Tanrı çocuklarını bekleyen sonuç, Mesih'in yaşamına ve mirasına bütünüyle ortak olmaktır. Pavlus sonraki ayetlerde bu geleceğin yaratılış ve bedenlerimiz için ne anlama geldiğini anlatır.

Bu bekleyiş yalnız imanlı insanlarla sınırlı değildir (8:19–21). Yaratılış da Tanrı çocuklarının ortaya çıkmasını bekler, çünkü onun özgürlüğü onların yüceliğiyle bağlantılıdır. Yaratılışın amaçsızlığa kendi isteği dışında teslim edildiği açıkça söylenir. Yaratılış 3:17–19, insanın günahının toprağa, emeğe ve ölüme uzanan sonucunu Tanrı'nın verdiği hüküm olarak gösterir. Bu teslim edilişi, yargısını özgürlük umuduyla birlikte açıklayan Tanrı'nın işi olarak anlıyoruz. Yozlaşmanın köleliği sona erecek ve yaratılış Tanrı çocuklarının yüce özgürlüğüne katılacaktır.

8:22 ayetindeki doğum ağrısı benzetmesi, mevcut sıkıntıyı bu geleceğe bağlar. Yaratılışın inleyişi, içinde bulunduğu bozulmayı ve kurtuluş ihtiyacını duyurur. Doğum ağrısı sözü, önceki ayetlerde vaat edilen özgürlüğe doğru bir bekleyişi de içerir. Bu umut, acının kendi gücünden değil, yaratılışı özgürleştirecek Tanrı'nın amacından doğar.

İmanlıların inleyişi de aynı bekleyişin içindedir (8:23). Ruh'un turfandasına sahip olmak, gelecek kurtuluşun ilk armağanını şimdiden almış olmaktır. Efesliler 1:13–14, verilen Ruh'un mirasımızın güvencesi olduğunu söyleyerek bu bağı açıklar. Ruh'un varlığı sayesinde Tanrı'nın çocuklarıyız; yine de bedenlerimizin kurtuluşu henüz gözümüzün önünde tamamlanmış değildir. Şimdiden Tanrı'nın çocukları olduğumuz halde evlatlığa alınmayı beklememiz, bu ilişkinin bedenin dirilişinde bütünüyle ortaya çıkmasını beklediğimiz anlamına gelir. 1. Korintliler 15:42–53, bu geleceği çürüyen ve ölümlü bedenin çürümezliğe ve ölümsüzlüğe kavuşmasıyla somutlaştırır.

Pavlus, kurtuluşumuzu bu umutla ilişkilendirir (8:24–25). Umut ettiğimiz şey henüz görmediğimiz beden kurtuluşu ve yüceliktir. Onu şimdiden görmemiş olmak, Ruh'un verdiği yaşamın gerçekliğini ortadan kaldırmaz; umut tam da henüz görülmeyen sonuca yönelir. Sabırla beklemek, Tanrı'nın vaat ettiği geleceğe bağlı yaşamaktır. Böylece bugünkü inleyiş ile kurtuluş umudu aynı kişide birlikte bulunabilir.

Bu güçsüzlükte Ruh da yardımımıza gelir (8:26). Pavlus, ne için dua etmemiz gerektiğini bilmediğimizi söyler. Tanrı'nın bizi götürdüğü geleceği bildiğimiz halde, yaşadığımız güçlük içinde ne istememiz gerektiğini her zaman bütün açıklığıyla göremeyiz. Ruh'un aracılığı bu eksikliğin içinde işler. Sözle anlatılamaz iniltilerle bizim için aracılık etmesi, yardımın bizim isteğimizi eksiksiz belirleyebilmemize bağlı kalmadığını gösterir.

8:27, bu aracılığın neden Tanrı'nın amacına uygun olduğunu açıklar. İnsan yüreklerini araştıran Tanrı, Ruh'un düşüncesini bilir. Ruh, kutsallar için Tanrı'nın isteği uyarınca aracılık eder. Bu nedenle biz ne isteyeceğimizi bilemesek de onun bizim için aracılığı, Tanrı'nın bizi kurtarma amacıyla tam bir uyum içindedir.

Bu güvenceyi 8:28 ayetinde Tanrı'nın iyilik için etkin olduğu bildirisi izler. Pavlus bu etkinliği, Tanrı'yı seven ve onun amacı uyarınca çağrılmış olan kişilerle ilişkilendirir. Bunlar aynı bölümde acı çeken, bekleyen ve ne için dua edeceğini tam bilemeyen çocuklardır. Tanrı, onların içinde bulunduğu her durumda kendi iyi amacını gerçekleştirir. İyiliğin hangi sonuca yöneldiğini bir sonraki ayet, Oğul'un benzerliğine dönüştürülmekle açıklar. Böylece vaat, şimdiki bütün koşulların rahatlık vermesine değil, Tanrı'nın onları ulaştırdığı kurtuluş amacına dayanır.

8:29–30 bu amacın insanlardan önce Tanrı'da bulunduğunu gösterir. Tanrı'nın önceden bildiği kişiler, önceden belirlediği, çağırdığı, akladığı ve yücelttiği kişilerdir. Bu nedenle önceden bilmesini, kendi halkına yönelttiği kişisel sevgisi ve seçimi olarak okuyoruz. Romalılar 11:2–6, önceden bilinen halktan ve Tanrı'nın lütfuyla seçilmiş topluluktan söz ederek bu ilişkisel yönü gösterir. Efesliler 1:4–5 de Tanrı'nın bizi dünyanın kuruluşundan önce Mesih'te seçtiğini ve kendi iyi amacıyla oğulluk için belirlediğini açıklar. Güvencenin başlangıcında, Tanrı'nın kendi halkını sahiplenmesi vardır.

Önceden belirlenen sonuç, Oğul'un benzerliğine dönüştürülmektir (8:29). Tanrı'nın kurtarışı, insanları Mesih'e benzer bir yaşama ve onun yüceliğine ortak olmaya götürür. Ruh'la günahın işlerini öldürmekten bedenin kurtuluşunu beklemeye kadar anlatılanlar, bu amacın bugüne ve geleceğe uzanan yönleridir. Mesih birçok kardeş arasında ilk doğan olur; kurtarılan ailede onun önceliği ve önderliği görünür.

8:30 ayetinde her fiil aynı kişileri bir sonraki aşamaya bağlar. Buradaki çağrı, çağrılanların gerçekten aklanmaya kavuştuğu etkili bir çağrıdır. Aklanma, kişinin Mesih sayesinde Tanrı tarafından doğru kabul edilmesidir; Romalılar 5:1 bunun imanla gerçekleştiğini söylemişti. Pavlus, aklananların yüceltilmesini de tamamlanmış bir iş gibi anlatır. Bedenin kurtuluşunu henüz beklediğimizi bildirdiği için, bu söz gelecekteki dirilişin şimdiden gerçekleştiği anlamına gelmez. Tanrı'nın başladığı kurtarıcı işin aynı kişileri yüceliğe ulaştıracağı kesinliği vurgulanır.

Tanrı'nın sevgisinde güvence

8:31 ayetindeki soru, Tanrı'nın bizi yüceliğe ulaştıran amacından doğan güvenceyi açıklar. Tanrı bizden yanaysa, hiçbir karşı koyuş onun verdiği kurtuluşu geçersiz kılamaz. Bölümün devamında sayılan zulüm ve tehlikeler, karşıtların ve gerçek saldırıların varlığını gösterir. Bu karşı koyuşlar ne kadar güçlü olursa olsun, Tanrı'nın akladığı kişileri yüceliğe götürmesini engelleyemez.

8:32 bu güveni Tanrı'nın kendi Oğlu'nu esirgememesiyle gerekçelendirir. Oğul'u bizim için ölüme teslim etmiş olan Tanrı, onunla birlikte her şeyi de bağışlayacaktır. Her şeyi verme sözü, bölüm boyunca açıklanan Mesih'e ortaklık ve gelecekteki yücelikle birlikte anlaşılır. Birkaç ayet sonra açlık ve çıplaklığın da anılması, bu sözü bütün maddi yoksunlukların hemen kalkacağı biçiminde okumayı engeller. Tanrı'nın Oğlu'nu vermesi, çocuklarını kurtuluşun tamamına ulaştırırken gereken hiçbir şeyi esirgemeyeceğinin güvencesidir.

Suçlama ve mahkumiyet soruları da bu temele dayanır (8:33–34). Tanrı'nın seçtiklerini aklayan yargıç, Tanrı'nın kendisidir. Onun kabul ettiği kişiyi son hükümde suçlu çıkaracak daha üstün bir yetki yoktur. Mesih ise bizim için ölmüş, ölümden dirilmiş ve Tanrı'nın sağında yer almıştır. Kurtarıcı işi geçmişteki ölümünde bırakılmamış, bugün bizim için aracılık etmesiyle birlikte anılmıştır. Bu nedenle güvence, Tanrı'nın aklayan hükmüne ve yaşayan Mesih'in bizim için süren aracılığına dayanır.

8:35–36 soruyu acı çeken insanın yaşadığı tehditlere taşır. Sıkıntı, zulüm, açlık ve kılıç gerçekten karşılaşılan tehlikelerdir. Pavlus, Mezmurlar 44:17–26 ayetlerinde Tanrı uğruna öldürüldüğünü söyleyen halkın sözünü aktarır. Mezmurda bu insanlar Tanrı'yı unutmadıklarını ve antlaşmasına ihanet etmediklerini söylerken ağır baskı altındadır. Dolayısıyla uğradıkları acı, Tanrı'yla ilişkilerinin sona erdiğini kendiliğinden kanıtlamaz. Mezmurun yardım ve sevgiye dayalı kurtuluş duası, Romalılar'da bu tehditlerin Mesih sevgisinden ayıramayacağı güvencesiyle birlikte okunur.

8:37 zaferi, tam bu durumların içinde ve bizi sevenin aracılığıyla anlatır. Tehditlerin insanı Tanrı'nın sevgisinden koparma gücü kırılmıştır. Ölümle karşılaşmak bile, biraz önce açıklanan yüceltilme amacını bozamaz. Mesih'in sevgisi, acı çekenleri kendisine ait kişiler olarak korur ve onları kurtuluşun sonucuna götürür. Zaferin büyüklüğü, kayıplar yaşanırken bile bu bağın sona ermemesindedir.

Son liste, ölüm ve yaşamdan şimdiki ve gelecek zamana, ruhsal güçlerden yükseklik ve derinliğe kadar uzanır (8:38–39). Pavlus, bunların ardından yaratılmış başka hiçbir şeyin ayırmaya yetmeyeceğini söyleyerek kapsamı tamamlar. Güvencenin odağı, Rabbimiz Mesih İsa'da olan Tanrı sevgisidir. Oğul'un verilmesinde gösterilen, aklayan ve yüceliğe götüren bu sevgi yaratılmış güçlerin hükmü altında değildir. Bölümün başındaki mahkumiyetten kurtuluş, sonunda bu ayrılmaz sevgiyle tamamlanır.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

8:1–11 ayetlerinde Tanrı'nın yaptığı iş ile Ruh'un verdiği yaşam nasıl birbirine bağlanıyor? 8:10'da bedenin ölü, ruhun diri oluşu ve 8:11'deki gelecek diriliş, kurtuluşun hangi yönlerini ayırt ediyor?
8:12–17 ayetlerinde günahın işlerini Ruh'la öldürmek, Ruh'un yönetimi ve Tanrı'nın çocuğu olmak arasında nasıl bir ilişki var? Mesih'le ortak mirasçılığın acı ve yücelik yönlerini birlikte açıklayın.
8:18–27 ayetlerinde yaratılışın ve imanlıların inleyişi neyi bekliyor; Ruh'un aracılığı onların güçsüzlüğüne nasıl karşılık veriyor? Şimdiden çocuk olduğumuz halde evlatlığı beklememiz ve ne için dua edeceğimizi bilemeyişimiz metinde nasıl açıklanıyor?
8:28–30 ayetlerindeki iyilik vaadini, Oğul'a benzerlik amacı ve aynı kişilere bağlanan fiillerle birlikte inceleyin. Çağrılma, aklanma ve gelecekteki yücelik bu güvenceyi hangi gerekçeyle kuruyor?
8:31–39 ayetlerinde Tanrı'nın vermesi ve aklamasıyla Mesih'in ölümü, dirilişi ve aracılığının güvenceye katkısını belirleyin. Her şeyi bağışlama sözü ile açlık, çıplaklık ve ölümün anılması neden aynı açıklamada birlikte bulunabiliyor?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Tanrı'nın Mesih'teki hükmüne güvenin

8:1–4 güvencenizi Mesih'e ait oluşunuza ve Tanrı'nın Oğul aracılığıyla yaptığı işe bağlar. Tanrı önündeki durumunuzu düşünürken Mesih'e ait olanlar hakkında verdiği hükmü esas alın. Günahın yargısını Mesih'in üstlendiğini kabul ederek onun sağladığı kurtuluşa güvenin. Ruh'un yönetimine göre yaşayın; Tanrı bu kurtarışla kendi iyi isteğinin yaşamınızda yerine gelmesini de amaçlamıştır.

Bedenin kötü işlerine Ruh'la karşı koyun

8:12–14 benliğe göre yaşamak için ona borçlu olmadığınızı söyler. Bedenin kötü işlerine karşı koyarken size yaşam veren Ruh'a güvenin. Benliğe uymanın ölümle, Ruh'la bu işleri öldürmenin yaşamla ilişkilendirildiği uyarısını ciddiye alın. Tanrı'nın çocuğu olarak yaşamanız, bu ayetlerde Ruh'un yönetimiyle birlikte anlatılır.

Tanrı'ya çocuk olarak yönelin

8:15–17 Tanrı'nın size verdiği oğulluk hakkını, ona Baba diye seslenişinizle ilişkilendirir. Dualarınızda bu ilişkiye dayanarak ona yaklaşın. Ruh'un Tanrı'nın çocukları olduğunuza tanıklık ettiğini ve Mesih'le ortak mirasçı olduğunuzu hatırlayın. Acı çekerken de bu ilişkinin Mesih'le birlikte yüceltilme vaadini içerdiğini unutmayın.

Bedeninizin kurtuluşunu sabırla bekleyin

8:23–25 Ruh'a sahip oluşumuzla içimizden inleyişimizin birlikte sürdüğünü anlatır. Ruh'un içinizde bulunmasını, bedenin kurtuluşunu da gerçekleştirecek Tanrı'nın güvencesi olarak kabul edin. Henüz görmediğiniz beden kurtuluşunu, şimdiki güçsüzlüğünüz sürerken sabırla bekleyin. Pavlus'un umudu, gözle görülmüş bir sonuca değil, Tanrı'nın vaat ettiği geleceğe yönelir.

Ne isteyeceğinizi bilmediğinizde Ruh'a güvenin

8:26–27, ne için dua etmemiz gerektiğini bilmeyişimizi saklamaz. Tanrı'nın önünde kendi bilginizin bu sınırını kabul edin. Ruh'un sizin için Tanrı'nın isteğine uygun biçimde aracılık ettiğine güvenerek Tanrı'ya yönelin. İhtiyacınızı bütünüyle kavrayamamış olmanız, Ruh'un yardımını engellemez. Yürekleri araştıran Tanrı, sizin için aracılık eden Ruh'un düşüncesini bilir.

Güvencenizi Tanrı'nın amacına bağlayın

8:28–39 Tanrı'nın sizi Oğlu'na benzetme ve yüceliğe ulaştırma amacını anlatır. Karşılaştığınız tehditleri değerlendirirken Oğlu'nu vermiş olan Tanrı'nın bu amacı gerçekleştireceğine güvenin. Güvencenizin gerekçesini, sizi aklayan Tanrı'da ve sizin için aracılık eden Mesih'te arayın. Pavlus'un saydığı acıların bu sevgiden ayırmaya yetmediğini hatırlayın.

Kaynaklar

Romalılar 8 — Çalışmanın temel metni; Kutsal Kitap Yeni Çeviri, bütün bölüm.
Romalılar 5 ve Romalılar 7 — İmanla aklanma, günah ve ölüm, Mesih aracılığıyla kurtarılma sorusu ve şükür.
İbraniler 4 — Mesih'in gerçek denenmesi ve günahsızlığı.
Galatyalılar 4 — Oğulluk hakkı, Ruh'la Baba diye seslenme ve mirasçılık.
Yaratılış 3 — Günahın toprağa ve insanın ölümüne uzanan sonucu.
Efesliler 1 ve Romalılar 11 — Tanrı'nın kişilere yönelik seçimi, kurtarıcı amacı ve Ruh'un miras güvencesi.
1. Korintliler 15 — Gelecekteki beden dirilişi ve dönüşümü.
Mezmurlar 44 — Tanrı'ya bağlı halkın acısı ve sevgiye dayalı kurtuluş duası.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım