Romalılar 13 — Sevgi Yasa'nın Yerine Getirilmesidir

Romalılar 13. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

Yönetime bağlılık, komşuyu sevmek ve yaklaşan kurtuluşu beklemek aynı yaşamda nasıl birleşir? Romalılar 13 bu çağrıları Tanrı önünde sorumlu bir yaşamın parçaları olarak yan yana getirir. Pavlus önce yönetimin görevini ve insanların ona karşı yükümlülüğünü açıklar. Ardından herkesin hakkını verme çağrısından komşuya karşı süren sevgi sorumluluğuna geçer. Bölümün sonunda yaklaşan gün, bu görevlerin ertelenmeden yerine getirilmesinin gerekçesi olur.

01 — METNİ ANLAYIN

Yönetimin görevi ve vicdanın dayanağı

Pavlus, yönetime bağlılık çağrısını yetkinin Tanrı'dan geldiği gerçeğine dayandırır (13:1). Yönetimin varlığı yalnız onu elinde tutan insanın kendi gücüyle açıklanmaz; insan üzerindeki yetki Tanrı'nın egemenliği altındadır. Bu yüzden bağlılık, yöneticinin her kişisel niteliğini beğenmeye bırakılmış bir tercih değildir. İmanlı da bu ortak yaşamın sorumlulukları içinde yer alır. Tanrı'ya ait olmak, onu yönetime karşı bütün yükümlülüklerden muaf tutan bir ayrıcalık oluşturmaz.

Bu gerekçeden ikinci ayetin ciddi uyarısı çıkar: Yönetime karşı direnen kişi Tanrı'nın buyruğuna karşı gelir ve yargıyla karşılaşır. Yetkinin Tanrı tarafından verilmesi, o yetki karşısındaki davranışımızı Tanrı önünde de sorumlu olduğumuz bir konu yapar. Bu yüzden karşı gelmenin sonucu yalnız bir görevliyle yaşanan çatışma düzeyinde kalmaz. Üçüncü ve dördüncü ayetler, yönetimin iyilik ve kötülük karşısında ne yapması gerektiğini açıklayarak uyarının ahlaki yönünü belirginleştirir (13:3–4). Pavlus kötülük yapanın korkmasını, yönetim karşısındaki kişinin iyi olanı yapmasını ister. Tanrı'nın buyruğunu önemseyen bağlılık, bu iyilik çağrısıyla birlikte anlaşılır.

Yönetimin görevi, iyiliği desteklemek ve kötülüğü cezalandırmaktır (13:3–4). Pavlus, yönetimin insanın iyiliği için Tanrı'ya hizmet ettiğini söyleyerek yetkinin amacını belirler. Kılıç taşıma ifadesi, kötülüğe karşı gerçek bir yargılama ve cezalandırma yetkisini anlatır. Burada önceki bölümde kişiye yasaklanan özel öç alma ile yönetimin görevi arasında bir ayrım vardır (12:19). Haksızlığa uğrayan kişinin kendi öcünü almaması, kötülüğün hiç yargılanmayacağı anlamına gelmez. Yargılama görevi, yöneticinin kişisel öfkesini doyurması için değil, iyilik ve kötülük hakkında Tanrı'ya hizmet etmesi için verilir.

Yönetimin Tanrı'ya hizmet etmesi, yöneticiyi Tanrı'nın yerine koymaz. 1. Petrus 2:13–17 aynı iyilik ve kötülük ayrımı içinde yetkili kurumlara Rab adına bağlılığı öğretir. Petrus Tanrı'dan korkmayı ve krala saygı göstermeyi birbirinden ayırarak ikisini de buyurur. Yöneticiye saygının dayanağı olan Tanrı, yöneticinin de üstündedir. Bu nedenle bir insanın yetkili olması, söylediği her sözün Tanrı'nın buyruğuyla aynı değeri taşıdığı anlamına gelmez.

Bu sınırın somut bir örneği Elçilerin İşleri 5:27–32 ayetlerinde görülür. Yüksek Kurul, elçilerin İsa'nın adıyla öğretmesini yasaklamıştır; oysa Tanrı onlara yeni yaşamı duyurmalarını buyurmuştur (5:19–21). Petrus ve diğer elçiler, Tanrı'nın sözünü insan buyruğundan önce dinlemeleri gerektiğini bildirir. Buradaki çatışma, hangi yöneticiyi beğendikleriyle değil, Tanrı'nın ilan buyruğunun yasaklanmasıyla ilgilidir. Kamçılandıktan sonra da Mesih'le ilgili haberi duyurmaya devam ederler (5:40–42). Bu olay, yönetimin iyilik için verilmiş görevini Tanrı'ya karşı bir yetkiye dönüştürmeye izin vermez; Romalılar'daki bağlılık buyruğunu da kişisel hoşnutsuzluğa göre kaldırmaz.

Romalılar 13:5 bağlılık için gazabın yanında vicdanı da gerekçe gösterir. Kişi yalnız cezalandırılmaktan çekindiği için davranışını düzeltmez. Yönetimin Tanrı önündeki görevini bildiğinden, kendi yükümlülüğünü de Tanrı'ya karşı bir sorumluluk olarak görür. Vicdan burada insanın istediğini yapabilmesine verilen bağımsız bir izin değildir; önceki ayetlerde açıklanan ilahi düzenle ilgilidir. Bu bilinç, kimse denetlemese bile başkasının hakkını vermeyi ve iyi olanı yapmayı gerektirir. Aynı Tanrı bilinci, insan buyruğunun Tanrı'nın açık buyruğunun önüne geçirilmesini de engeller.

Vergi ödeme çağrısı bu gerekçenin somut sonucudur (13:6). Pavlus yöneticilerin bu görev için gayretle çalışan hizmetkarlar olduğunu söyler. İyiliğin korunması ve kötülüğün yargılanması, insanların ortak yaşamını ilgilendiren sürekli bir görevdir. Bu görevi tanımak, onunla ilgili maddi yükümlülüğü de ciddiye almayı içerir. Vergi böylece yalnız bir yöneticinin kişiliğine verilen onay olarak değerlendirilmez; Pavlus onu açıklanmış görevle ilişkilendirir.

Yedinci ayette vergi ve gümrük yanında saygı ve onur da hak sahibine verilmesi gerekenler arasında sayılır. Pavlus'un çağrısı hem maddi karşılığı hem insanlara gösterilen tutumu kapsar. İsa'ya da Sezar'a vergi vermenin Kutsal Yasa'ya uygun olup olmadığı sorulmuştu (Matta 22:15–22). İsa vergi parasındaki resmin kime ait olduğunu sorduktan sonra Sezar'ın hakkının Sezar'a, Tanrı'nın hakkının Tanrı'ya verilmesini söyledi. Böylece vergi sorusunu Tanrı'ya bağlılıkla insanlara ait hakkı birbirini dışlayan iki seçenek yapmadan cevapladı. Hak sahibine verme çağrısı, Pavlus'un bir sonraki ayette komşuya karşı sevgi sorumluluğuna geçişini hazırlar.

Sevginin bitmeyen borcu

Herkese hakkını verme buyruğunun ardından Pavlus, birbirimizi sevmekten başka kimseye borçlu kalmamamızı ister (13:7–8). İki ayette de başkasına karşı bir yükümlülük vardır. Ancak verilmesi gereken belirli bir hak yerine getirilebilirken, sevgi sorumluluğu bir kez yapılan iyilikle sona ermez. Komşuya bir borcu ödemek, bundan sonra onun iyiliğiyle hiç ilgilenmemek için gerekçe oluşturmaz. Pavlus bu sürekliliği, başkalarını seven kişinin Kutsal Yasa'yı yerine getirdiğini söyleyerek açıklar. Sevgi, insanın başkalarına karşı nasıl davranacağını belirleyen kalıcı bir sorumluluktur.

13:9 bu sevginin içeriğini dört buyrukla somutlaştırır. Zina yasağı evlilikte sadakatin ve başkasının evliliğinin gözetilmesini gerektirir. Adam öldürme yasağı komşunun canını, çalma yasağı ona ait olanı korur. Başkasının malına göz dikme yasağı ise yalnız dışarıda yapılan eyleme değil, başkasına ait olanı kendine istemeye de uzanır. Böylece sevgi, komşunun canına, ilişkilerine ve sahip olduklarına nasıl yaklaşıldığıyla ilgilidir. Pavlus yalnız bu dört örneği değil, diğer buyrukları da komşuyu sevme sözünde toplar. Verdiği liste bu nedenle başkasına karşı sorumlulukların sınırını çizen dar bir izin listesi değildir.

Komşuyu kendimiz gibi sevmek, onun iyiliğini gözetirken kendimiz için önemsediğimiz şeyleri hesaba katmayı gerektirir (13:9–10). Kendi canını, evliliğini ve sahip olduklarını korumaya önem veren kişi, komşusuna yönelirken bunları değersiz sayamaz. Bu ölçü, kişinin kendi yararı için kullandığı dikkati başkasının iyiliğine de yöneltir. Komşuya kötülük etmemek, böylece yalnız yasakların sınırında durmakla değil, onun iyiliğini kendi iyiliği kadar ciddiye almakla ilgilidir. Pavlus'un sevgi özeti, buyrukların kimi gözettiğini ve birbirine nasıl bağlandığını açıklar.

Bu çağrının ilk bağlamı olan Levililer 19:17–18, sevgiyi yürekte nefret beslememek, günah işleyen komşuyu uyarmak, öç almamak ve kin tutmamakla birlikte ele alır. Bu nedenle sevgi, komşunun yanlışını önemsiz sayan bir kayıtsızlığa dönüşmez. Metin, uyarmayan kişinin kendisinin de günah işleyeceğini söyleyerek bu görevin sorumluluğunu açıklar. Aynı zamanda komşunun kusuru, ona karşı kin biriktirme ve öç alma hakkına dönüştürülmez. Levililer 19:33–34 bu gözetimi aralarında yaşayan yabancıya da uzatır.

İsa'nın Yasa'nın büyük buyruğuna verdiği cevapta da Tanrı sevgisi ile komşu sevgisi birlikte yer alır (Matta 22:34–40). Bu iki buyruk, Tanrı'ya bağlılığı insanlara karşı davranıştan koparmaz. Pavlus'un Romalılar 13:10 ayetinde sevmeyi Yasa'yı yerine getirmek olarak açıklaması aynı ilişkiyi görünür kılar. Sevgi, tek tek buyrukların hangi iyiliği koruduğunu gösterir; buyruklar da sevginin davranışta neyi gerektirdiğini açıklar.

Pavlus bu çağrıları, Tanrı'nın merhametine karşılık vermesi istenen imanlılara yöneltir (12:1). Bölümün sonunda da okurların ilk iman ettikleri zamandan söz eder (13:11). Galatyalılar'da Tanrı katında Yasa'yla aklanılmadığını açıklayan Pavlus, burada iman etmiş kişilerin buyrukları sevgiyle yerine getirmesini ister (Galatyalılar 3:11). İki açıklama farklı sorulara cevap verir: Biri insanın Tanrı önünde nasıl doğru sayıldığıyla, diğeri merhamet görmüş insanın komşusuna nasıl davranacağıyla ilgilidir. Sevgiyle itaat, Tanrı'nın merhametinin yerine geçirilen yeni bir kabul kazanma yolu olarak sunulmaz. İman yaşamının komşuya dönük biçimi olur; kendisine gösterilen merhamete güvenen kişi, başkasının iyiliğini de gözetmeye çağrılır.

Yaklaşan güne uygun yaşamak

13:11 bütün bu davranışları yaşanan zamanın bilinciyle ilişkilendirir. İlk iman ile kurtuluşun tamamlanması arasında bir bekleyiş vardır; Pavlus kurtuluşun şimdi daha yakın olduğunu söyler. Romalılar 8:23–25 bu bekleyişi bedenin kurtulması ve henüz görülmeyene umutla dayanma olarak açıklar. Ruh'u almış olmaları gelecekteki kurtuluşun gerçekliğini gösterirken, imanlıların inlemeleri bu tamamlanmayı henüz görmediklerini hatırlatır. Kurtuluşun yaklaşması, bu umuda sahip okurların şimdiden uyanık yaşamasını gerektirir. Yönetim karşısında iyilik, komşuya sevgi ve saygın yaşam, yaklaşan gün beklenirken sürdürülmesi gereken işlerdir.

Gece ilerleyip gündüz yaklaşırken karanlığın işlerini atmak ve ışığın silahlarını kuşanmak gerekir (13:12). Görüntünün yönü, imanlının yaklaşmakta olan güne uygun yaşamasıdır. Pavlus 1. Selanikliler 5:4–10 ayetlerinde de gündüze ait olmayı ayıklıkla, iman ve sevgi zırhıyla, kurtuluş umuduyla açıklar. Aynı bağlamda Tanrı'nın onları Mesih aracılığıyla kurtuluşa kavuşmak üzere belirlediğini ve Mesih'in kendileri için öldüğünü hatırlatır. Bu güvence, imanlıyı uykuya bırakmak yerine ayık durmanın dayanağı olur. Işığa uygun yaşam, eski kötülükleri bırakırken iman, sevgi ve umudun davranışa yön vermesini de içerir. Beklenen gün henüz gelmemiş olsa da ona ait olan iyilik şimdiden yaşanır.

13:13 karanlığın işlerini üç çift örnekle adlandırır: çılgınca eğlence ve sarhoşluk, ahlaksızlık ve sefahat, çekişme ve kıskançlık. Son çift de diğerleri kadar bu çağrının içindedir. İmanlı, yalnız bazı gözle görülür davranışlardan uzak durup topluluk içindeki çekişmeyi önemsiz sayamaz. Kıskançlık başkasına yönelen bakışı, çekişme ise onunla kurulan ilişkiyi bozar; bunlar komşuyu sevme çağrısıyla da çatışır. Gün ışığında olduğu gibi saygın yaşamak, özel davranışlarla insanlar arasındaki ilişkileri aynı sorumluluk altında toplar.

Son olumlu buyruk, Rab İsa Mesih'i kuşanmaktır (13:14). Galatyalılar 3:26–29 imanla Tanrı'nın çocukları olanların vaftizde Mesih'le birleştiğini ve O'nu giyindiğini anlatır. Pavlus orada bu aidiyeti Tanrı'nın vaadine göre mirasçı olmakla birlikte açıklar. Romalılar'da aynı Mesih'e ait oluş, nasıl yaşanacağına yön veren bir buyruk olarak okurun karşısına çıkar. Mesih'i kuşanmak bu nedenle sevgiye, saygın davranışa ve başkasının hakkını vermeye uzanır. Kötülüğü bırakma çağrısının olumlu içeriğini, imanlının kime ait olduğu belirler.

13:14 aynı zamanda benliğin tutkularına uymayı düşünmemeyi buyurur. Önceki ayetin saydığı kötülükler, bu tutkuların davranışta alabileceği yönleri gösterir. Düşünce, kişinin bu isteklere nasıl uyacağını tasarlamaya ayrıldığında, Mesih'i kuşanma çağrısının tersine çalışır. Bu yüzden yalnız ortaya çıkmış bir eylem değil, neye yönelmek istendiği de Rab'be bağlılığın kapsamındadır. Bölümün sonu, yönetime karşı görevden komşuya sevgimize kadar anlatılan bütün yaşamı aynı Rab'be bağlar.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

13:1–5 ayetlerinde yetkinin Tanrı'dan oluşu, yönetimin görevi ve karşı gelenlere yönelik yargı uyarısı nasıl bağlanır? Elçilerin İşleri 5:27–32 ayetlerindeki somut çatışma, yönetime bağlılığın sınırını nasıl gösterir?
13:6–8 ayetlerinde vergi, gümrük, saygı ve onurun verilmesiyle sevgi sorumluluğu arasındaki geçişi açıklayın. Belirli bir hakkın ödenmesi neden komşuya karşı sevgi görevini sona erdirmez?
13:9–10 ayetlerindeki dört buyruk komşunun hangi iyiliklerini korur? Levililer 19:17–18 ayetlerinde sevginin nefret, uyarı, öç ve kinle birlikte ele alınması bu açıklamaya ne katar?
13:11–12 ayetlerinde ilk iman ile yaklaşan kurtuluş nasıl ayrılır? Gece ve gündüz görüntüsü, Romalılar 8:23–25 ayetlerindeki bekleyişle birlikte düşünüldüğünde bugünkü davranış için hangi gerekçeyi verir?
13:13–14 ayetlerinde karanlığın işlerini bırakma, Mesih'i kuşanma ve tutkulara uymayı düşünmeme çağrıları nasıl birbirini tamamlar? Galatyalılar 3:26–27 ayetlerindeki verilmiş kimlikle bu yaşam buyruğunun ilişkisini açıklayın.

03 — HAYATA TAŞIYIN

İyilik yapma sorumluluğunuzu vicdanla taşıyın

Yönetim karşısındaki davranışınızı, 13:3–5 ayetlerinin iyi olanı yapma çağrısıyla değerlendirin. Bir görevi yerine getirirken yalnız cezadan kaçınmayı yeterli amaç saymayın. Pavlus vicdanı da anarak bu sorumluluğu Tanrı önünde taşıdığınızı hatırlatır. Tanrı'nın iyilik için verdiği görevi tanımak, kendi davranışınızda da iyiliği gözetmenizi gerektirir.

Hakkı sahibine verin

13:6–7 ayetlerindeki vergi ve gümrük yükümlülüğünü, saygı ve onur çağrısıyla birlikte ele alın. Yalnız maddi borcu kapatmak, insanlara gösterdiğiniz tutumu önemsiz yapmaz. Aynı şekilde saygılı sözler de verilmesi gereken maddi hakkın yerine geçmez. Bu yüzden hem maddi yükümlülüklerinizi yerine getirin hem de insanlara Tanrı önünde sorumlu olduğunuzu bilerek saygı gösterin.

Sevgiyi tamamlanmış bir borç saymayın

Birine karşı belirli bir yükümlülüğünüzü yerine getirmiş olmanız, ona sevgiyle davranma çağrısını bitirmez (13:8). Geçmişte yaptığınız iyiliği, bugün komşunun iyiliğini gözetmemeye gerekçe yapmayın. Pavlus sevgiyi devam eden bir sorumluluk olarak önünüze koyar. Bu sorumluluğu, karşınızdaki insanın sizden alacağı kalıp kalmadığıyla sınırlamadan taşıyın.

Komşunuzun canını ve hakkını gözetin

Sevginizi 13:9–10 ayetlerindeki buyrukların koruduğu gerçek iyiliklerle sınayın. Başkasının evliliğine saygı göstermek, canına ve malına zarar vermemek bu sevginin somut yönleridir. Ona ait olanı kendinize istemeyi de aynı çağrının dışında bırakmayın. Levililer'in nefret ve öç yasağı, komşuyla ilişkinizde biriken kine de yönelir (Levililer 19:17–18). Davranışınızı ve isteğinizi, komşunun iyiliğini gözeten bu ölçüye göre düzeltin.

Beklediğiniz güne uygun uyanıklıkla yaşayın

Yaklaşan kurtuluşu, bugün bilinen iyiliği ertelemenin gerekçesi yapmayın (13:11–13). Pavlus günün yaklaşmasından uyanma ve saygın yaşama sonucunu çıkarır. Sarhoşluk ve ahlaksızlık kadar çekişme ile kıskançlığı da bırakma çağrısını ciddiye alın. Beklediğiniz gün, insanlarla ilişkinizde şimdiden ışığa uygun davranmanızı gerektirir.

Düşüncenizi Mesih’e bağlılığınıza yöneltin

13:14 ayetinin olumlu ve olumsuz iki çağrısını birlikte tutun. Rab İsa Mesih'e ait oluşunuz davranışınıza yön versin; benliğin tutkularına uymayı düşünmeyin. Düşüncenizi komşuya sadakat, hakkını verme ve çekişmeden uzak bir yaşam için kullanın. Bunlar bölümün Mesih'i kuşanma çağrısının somut alanlarıdır. İsteğinizi Rab'be bağlılık içinde değerlendirerek, kötülüğe yönelmeyi reddedin.

Kaynaklar

Kutsal Kitap, Yeni Çeviri: Romalılar 13; merhamet, öç ve beklenen kurtuluş bağlamları için Romalılar 12 ve 8.
Yönetim, hak ve Tanrı'ya bağlılık: 1. Petrus 2; Elçilerin İşleri 5; Matta 22.
Komşu sevgisi, Mesih'e aidiyet ve ışıkta yaşam: Levililer 19; Galatyalılar 3; 1. Selanikliler 5.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım