Romalılar 5 — Barış, Umut ve Yeni İnsanlık

Romalılar 5. Bölümü Kutsal Kitap'tan Okuyun

GİRİŞ

İmanla aklanmış insanın Tanrı'yla ilişkisi artık nasıldır? Pavlus, Romalılar 5:1–2'de Mesih sayesinde barışmış olduğumuzu, lütfa kavuştuğumuzu ve Tanrı'nın yüceliğine erişmeyi umut ettiğimizi söyler. Sıkıntılar bu anlatımın dışında tutulmaz; Tanrı'nın sevgisi ve Mesih'in bizim için ölümü, sıkıntıların içindeki umudu da açıklar. Ardından Pavlus, günah ve ölümün bütün insanlara nasıl yayıldığını ele alarak Adem ile Mesih'i karşılaştırır. Böylece aklanmanın ne sağladığını, hem Tanrı'yla barışan kişinin durumunda hem ölümün egemenliğine karşı Mesih'in getirdiği yaşamda görürüz.

01 — METNİ ANLAYIN

Tanrı'yla barışanların umudu

Romalılar 5:1, imanla aklandığımız için Rabbimiz İsa Mesih sayesinde Tanrı'yla barışmış olduğumuzu bildirir. Bu barışın anlamını onuncu ayetteki düşmanlık açıklaması belirginleştirir: Günahkar insanın Tanrı'yla bozulmuş ilişkisi, Oğlu'nun ölümü sayesinde değişmiştir. Aklanma, Tanrı'nın suçlu kişiyi doğru saymasını; barışma, düşmanlığın sona erip Tanrı'yla ilişkinin düzelmesini anlatır. Pavlus bu iki sonucu da aynı Mesih'in yaptığı işe bağlar.

5:2'de lütfa imanla erişmenin Mesih aracılığıyla gerçekleştiği söylenir. Pavlus, bu lütfu şimdi içinde bulunduğumuz durum olarak anlatır. 3:23–24'te herkesin günah nedeniyle Tanrı'nın yüceliğinden yoksun kaldığını ve Mesih'teki kurtuluşla karşılıksız aklandığını açıklamıştı. Şimdi lütfa kavuşanların Tanrı'nın yüceliğine erişmeyi beklediğini söyler. Bu umut, günahın bıraktığı yoksunluğun son bulmasına ve bölümün sonunda anılan sonsuz yaşama yönelir.

Bu umutla övünmek, sıkıntıların sona erdiği iddiasına dayanmaz. Pavlus, 5:3–4'te sıkıntılarla da övündüğümüzü söyler ve bunun gerekçesini açıklar. Kendi yaşadıklarını anlattığı 2. Korintliler 1:8–9'da ise dayanabileceğinden ağır yük altında kaldığını, yaşamaktan bile umut kestiğini belirtir. Aynı anlatımda, güveninin kendisine değil, ölüleri dirilten Tanrı'ya yöneldiğini söyler. Dolayısıyla sıkıntıyla övünme, acının ağırlığını küçültmekten değil, o acının içinde Tanrı'ya güvenmenin taşıdığı umuttan doğar.

Pavlus'un kurduğu bağda sıkıntı dayanma gücünü, dayanma gücü Tanrı'nın beğenisini, bu beğeni de umudu doğurur. Dayanmak, güçlük sürerken Tanrı'ya güvenmeyi ve O'na bağlı yaşamayı sürdürmektir. Böyle bir dayanmanın Tanrı tarafından beğenilmesi, imanlının beklediği yüceliğe ilişkin umudunu besler. Yeni Çeviri'nin Tanrı'nın beğenisi dediği bu sonuç, Mesih sayesinde önceden erişilmiş lütfun içinde gelişir. Pavlus önce yeterince acı çekip sonra aklanacak insanları değil, aklanmış olarak sıkıntının içinden geçen insanları anlatır.

5:5, umudun neden düş kırıklığına uğratmayacağını Tanrı'nın sevgisiyle açıklar. Bu sevgi, bize verilen Kutsal Ruh aracılığıyla yüreklerimize dökülmüştür. 2. Korintliler 1:21–22 de Tanrı'nın imanlıları Mesih'te pekiştirdiğini ve yüreklerine güvence olarak Ruh'u yerleştirdiğini söyler. Böylece gelecekte Tanrı'nın yüceliğine erişme umudu, imanlılara şimdiden verilmiş Ruh'un güvencesiyle birlikte anlaşılır. Pavlus burada öncelikle bizim Tanrı'yı ne kadar güçlü sevdiğimizi değil, Tanrı'nın bize gösterdiği sevgiyi anlatır. Sonraki ayetlerde Mesih'in bizim için ölümü bu sevgiyi görünür kılar.

5:6'da Mesih'in belirlenen zamanda tanrısızlar için öldüğü söylenir. O sırada insanların durumu çaresizliktir; kurtuluşu kendileri sağlayabilecek halde değillerdir. Sekizinci ayet onları günahkar, onuncu ayet Tanrı'nın düşmanları olarak niteler. Bu sözler, Mesih'in bizim için ölmesinin önceden yaptığımız iyiliklerin karşılığı olmadığını gösterir.

5:7–8 bu sevgiyi insanlar arasında seyrek görülen bir fedakarlıkla karşılaştırır. Doğru biri için ölmek güçtür; iyi biri için belki canını vermeyi göze alan çıkar. Mesih ise biz daha günahkarken bizim için ölmüştür. Bu ölüm, Tanrı'nın sevgisini bizim önceden düzelmemizi beklemeden gösterdiğinin kanıtıdır.

5:9, Mesih'in kanıyla şimdiden aklanmış olmamızdan gelecekteki kurtuluşa geçer. Kan sözü, önceki ayetlerde bizim için öldüğü söylenen Mesih'in gerçek ölümünü anlatır. Tanrı'nın gazabı da günaha ilişkin yargının ciddiyetini korur. Tanrı bizi Mesih'in ölümüyle aklamışsa, O'nun aracılığıyla bu yargıdan kurtaracağından çok daha emin olabiliriz. Geleceğe ilişkin güven, henüz göstereceğimiz bir başarıya değil, Mesih sayesinde verilmiş aklanmaya dayanır.

Pavlus aynı gerekçeyi 5:10'da barışma diliyle yeniden kurar. Biz Tanrı'nın düşmanlarıyken Oğlu'nun ölümü sayesinde O'nunla barıştık. Tanrı, kendisine karşı duran kişilere böyle bir iyilik yapmışken, şimdi barışmış kişileri kurtaracağına çok daha güçlü bir güven duyabiliriz. Romalılar 4:23–25'te ölümden diriltildiği söylenen Oğul, burada kurtuluşumuzun geleceğiyle ilişkilendirilir. O'nun ölümüyle sağlanan barış, şimdi yaşayan aynı Oğul aracılığıyla kurtulacağımızın güvencesidir.

5:11'de sevinç yalnız gelecekte gazaptan kurtulacak olmamızla sınırlı kalmaz. Bizi şimdi barıştırmış olan Mesih aracılığıyla Tanrı'nın kendisiyle de övünürüz. Önceden günahımız yüzünden karşısında suçlu durduğumuz Tanrı, kurtuluşumuzun ve sevincimizin kaynağıdır. Bu övünç, bizi kendisiyle barıştıran Tanrı'ya duyulan sevinç ve şükranı dile getirir.

Adem'in suçuna karşı Mesih'in armağanı

5:12'de Pavlus, günahın bir insan aracılığıyla, ölümün de günah aracılığıyla dünyaya girdiğini söyler. On dördüncü ayet bu insanın Adem olduğunu belirtir. Yaratılış 2:16–17'de Adem'e belirli bir ağacın meyvesinden yememesi buyurulmuş, bu buyruğun çiğnenmesi ölümle ilişkilendirilmiştir. Yaratılış 3'ün 6. ve 17–19. ayetlerinde yeme eylemi ve toprağa dönme hükmü anlatılır. Pavlus ölümün insanlıktaki varlığını, Tanrı'nın buyruğuna karşı işlenen günahın sonucuyla birlikte ele alır.

Ölümün yayılması anlatılırken bütün insanların günah işlediği de söylenir. Bununla birlikte Pavlus yalnız birbirinden bağımsız kişisel suçları sıralamaz; 5:18–19'da bir kişinin suçunun başkalarını da mahkumiyet altına soktuğunu açıkça belirtir. Adem'in eylemi ile insanlığın günah ve ölüm altındaki ortak durumu birlikte anlatılmaktadır. Karşılaştırmada Mesih'in itaati, insanlığın bu ortak durumuna Tanrı'nın verdiği cevap olarak yer alır.

5:13–14, Musa Yasası verilmeden önceki dönemi bu açıklamaya dahil eder. Yasa'dan önce dünyada günah vardı; yasa olmadan günahın hesabının tutulmaması, o insanların hiç günah işlemediği anlamına gelmez. Musa Yasası'nı henüz almamış insanlar o Yasa'yı çiğnemekle suçlanamazdı; fakat Adem'in suçuyla başlayan ölüm hükmünün dışında da değillerdi. Adem, kendisine doğrudan verilen buyruğu çiğnemişti; ölüm ise onun suçuna benzer bir günah işlememiş olanlara da egemendi. Ölümün Adem'den Musa'ya kadar sürmesi, insanlığın mahkumiyetini yalnız Musa Yasası'nın ihlaline bağlayan bir açıklamanın yetersizliğini gösterir. Pavlus bu nedenle ölümün egemenliğini, on beşinci ayette yeniden belirteceği gibi, bir kişinin suçuna bağlar.

5:14–15'te Adem'in gelecek Kişi'ye örnek olması, tek kişinin eyleminin başkalarının durumunu da belirlemesine dayanır. Adem'in suçu insanları ölümün egemenliğine sokmuştur; Mesih'in yaptığı iş birçoklarına bağış ve yaşam verir. Pavlus bu benzerliği kurduktan sonra, armağanın suç gibi olmadığını vurgular. Suçtan yayılan ölüm karşısında Tanrı'nın lütfu ve İsa Mesih'in lütfuyla verilen bağış daha da çoğalmıştır. Böylece Mesih, insanlığı etkileyen başka bir kişi olarak anılmakla kalmaz; lütfu Adem'in suçundan daha güçlü sonuçlar doğuran Kurtarıcı olarak tanıtılır.

5:16 ikinci bir farkı gösterir: Tek suçtan sonra verilen yargı mahkumiyet, birçok suçtan sonra verilen armağan ise aklanma sağlamıştır. Birçok suçtan söz edilmesi, armağanın yalnız Adem'in ilk eylemiyle ilgilenmediğini gösterir. Tanrı'nın bağışı, kendi işledikleri suçlarla da yargı altında bulunan insanların aklanmasını sağlar. Bu aklanmanın dayanağı, bölümün başında anlatıldığı gibi, Mesih'in günahkarlar için ölümüdür.

5:17'de ölümün bir adam aracılığıyla kurduğu egemenlik, armağanı alanların Mesih sayesinde süreceği egemenlikle karşılaştırılır. Adem'in suçuyla ölümün hükmü altına giren insanın durumu değişir: Bağışı alan kişi, ölümün son hükmüne bırakılmaz. Bu cümlede yaşamda egemenlik sürecek olanlar, armağanı alan insanlardır. Onlara bu yeri veren kendi üstünlükleri değil, bol lütuf ve aklanma bağışıdır. 1. Korintliler 15:20–26, Mesih'e ait olanların dirileceğini ve Mesih'in egemenliğinde son düşman olan ölümün ortadan kaldırılacağını açıklar. Mesih sayesinde yaşamda egemenlik sürme vaadi, O'nun ölüm üzerindeki zaferinden pay almaya dayanır.

Aklanmış insanlar bugün de sıkıntı çeker; bölümün başındaki açıklama bunu açıkça belirtir. Tanrı'yla barış, bu sıkıntıların içinde verilmiş gerçek bir ilişkidir. Mesih'e ait olanların dirilişi O'nun gelişine bağlanmıştır; bedenin ölümden kurtuluşunun tamamlanması geleceğe aittir. Tanrı'nın yüceliğine erişme umudu, böylece şimdiden verilmiş aklanma ile henüz beklenen kurtuluşu birbirine bağlar.

5:18–19, karşılaştırmayı suç ve doğruluk eylemi, sözdinlemezlik ve söz dinleme üzerinden tamamlar. Adem'in eylemi mahkumiyete götürmüş, Mesih'in eylemi yaşam veren aklanmayı sağlamıştır. Doğru kılınma, önceki ayetlerdeki mahkumiyet ve aklanma karşıtlığının içinde açıklanır; sözü edilen, insanın Tanrı önündeki durumunun değişmesidir. İman edenin aklanması böylece Mesih'in söz dinlemesine bağlanır. Filipililer 2:6–8, O'nun kul olarak insanlığa gelişini ve çarmıhta ölüme kadar boyun eğmesini birlikte gösterir. Romalılar 5'in başındaki günahkarlar için ölme anlatımı, bu itaatin bizim kurtuluşumuzla nasıl ilişkili olduğunu açıklar.

Pavlus'un bütün insanlar ve birçokları sözleri, karşılaştırmanın insanlık çapındaki genişliğini gösterir. Bu genişlik, 5:17'de bağışı alanlardan söz edilmesini ortadan kaldırmaz. Bölüm de imanla aklanmış olduğumuzu belirterek başlamıştır. Bu nedenle Mesih'in işini, kişinin iman edip etmediğine bakılmaksızın her bireyin kurtulduğu iddiasına çevirmek, açıklamanın içindeki bu bağları koparır. Adem'in suçuyla gelen mahkumiyetin karşısına, Mesih'in armağanını imanla alanlara sağladığı aklanma ve yaşam konur.

İnsanların Adem ve Mesih'le ilişkisi 1. Korintliler 15:22–23'te de açıklanır. Pavlus, herkesin Adem'de öldüğünü ve herkesin Mesih'te yaşama kavuşacağını söyler. Ardından diriliş sırasını açıklarken Mesih'in gelişinde dirilecek olanları O'na ait kişiler olarak tanıtır. Pavlus'un herkes demesi ile Mesih'e ait olanları belirtmesi aynı açıklamanın parçalarıdır. Romalılar 5'te aklanma bağışını alanlardan söz edilmesi de, insanın Mesih'in sağladığı yaşamla bağının bu armağan aracılığıyla kurulduğunu gösterir.

5:20'de Kutsal Yasa'nın suç çoğalsın diye araya girdiği söylenir. Bu söz, günahın yalnız daha kolay fark edildiğini anlatmakla sınırlı değildir. Romalılar 7:7–13'te Pavlus, bir buyruğun açgözlülüğü tanıttığını, günahın da o buyruğun verdiği fırsatı kullanarak her türlü açgözlülüğü ürettiğini açıklar. Buyruk kutsal, doğru ve iyi kaldığı halde, günah onu kullanarak insanın karşı gelişini çoğaltır. Böylece insanın sorunu, daha çok buyruk öğrenmekle kendiliğinden çözülecek bir bilgisizlik olarak görülmez. Yasa, günahın ne denli günahlı olduğunu ortaya koyar; günahkarı aklayacak bağışın yerini almaz.

Günahın çoğaldığı yerde Tanrı'nın lütfunun daha da çoğalması, bölümün son sözünü belirler. 5:21 bu lütfun doğrulukla egemenlik sürerek Mesih aracılığıyla sonsuz yaşam verdiğini söyler. Bölüm boyunca bu doğruluk, Mesih'in itaatiyle doğru kılınma ve aklanma bağışıyla birlikte açıklanmıştır. Lütuf, günahın ölüm getiren hükmüne karşı insana yaşam sağlar. Bu yüzden lütfun çoğalması, günahı çoğaltmak için gerekçe yapılamaz.

02 — BİRLİKTE ÇALIŞIN

Romalılar 5:1–2'de aklanma, Tanrı'yla barışma ve lütfa erişme nasıl birbirine bağlanır? Mesih'in aracılığı ve iman, bu cümlelerde hangi yeri tutar? Tanrı'nın yüceliğine erişme umudu, şimdiki lütufla nasıl ilişkilendirilir?
5:3–5'te sıkıntıdan umuda uzanan sırayı açıklayın. Tanrı'nın beğenisi sözünü, ilk iki ayette verilen lütufla birlikte nasıl anlarsınız? Umudun düş kırıklığına uğratmayacağına gösterilen gerekçede Tanrı'nın sevgisi ve Kutsal Ruh'un aracılığı neden önemlidir?
5:6–11'de Mesih'in uğruna öldüğü insanlar nasıl tanıtılır? Pavlus, şimdiki aklanma ve barışmadan gelecekteki kurtuluşa hangi gerekçeyle geçer? Oğul'un ölümü ve yaşamı, bu açıklamada ne sağlar?
5:12–19'da Adem'in suçu ile Mesih'in armağanını karşılaştırın. Yasa'dan önce ölümün egemenliği neden anılır? Tek suç, birçok suç, armağanı alanlar ve bir kişinin itaati sözleri karşılaştırmaya hangi ayrı katkıları getirir?
5:20–21'i 7:7–13 ile birlikte okuyun. Buyruk iyi olduğu halde günah onu nasıl kullanır? Lütfun doğrulukla sonsuz yaşama götüren egemenliği, günahı çoğaltmayı amaçlamakla neden bağdaşmaz?

03 — HAYATA TAŞIYIN

Tanrı'yla barışınızı Mesih'e dayandırın

Tanrı'nın önüne gelirken 5:1–2'nin bildirdiği ilişkiyi hatırlayın. Barışmış olmanızın dayanağı, kendinizi yeterince huzurlu hissetmeniz veya başarılı bir gün geçirmeniz değildir. İmanla aklanan kişinin barışı Mesih sayesinde verilmiştir. Duanızda, size lütfa erişim sağlayan Mesih için Tanrı'ya açıkça şükredin. Tanrı'ya yaklaşırken bu erişimi kendi davranışlarınızın ödülü gibi sunmayın.

Sıkıntıda umudun gerekçesini hatırlayın

İçinde bulunduğunuz bir güçlüğü 5:3–5'in anlattığı umutla birlikte Tanrı'nın önüne getirin. Dayanma gücü isterken, Tanrı'nın beğendiği bir yaşamı o güçlüğün içinde de sürdürmeyi amaçlayın. Umudunuzu yalnız sıkıntının ne zaman biteceğine ilişkin beklentinize bağlamayın. Pavlus'un güvencesi, Tanrı'nın bize verdiği Kutsal Ruh aracılığıyla yüreklerimize döktüğü sevgidir. O'na bu sevgiyi hatırlayarak ve vaat edilen yüceliğe güvenerek yönelin.

Sevgiyi Mesih'in yaptığı işten öğrenin

5:6–8'i okurken Tanrı'nın sevgisini insanların o sıradaki durumuyla birlikte düşünün. Mesih, biz daha günahkarken bizim için öldü. Bu nedenle O'nun sevgisini, daha önce yaptığınız iyiliklerin karşılığı saymayın. Şükrederken, Tanrı'nın sevgisini gösteren Mesih'in ölümünü açıkça anın. Günahın ciddiyetini kabul etmekle, Tanrı'nın günahkara gösterdiği sevgiyi kabul etmeyi birbirinden ayırmayın.

Geleceği yaşayan Oğul'a güvenerek karşılayın

5:9–10'daki şimdiki durum ile gelecek kurtuluş arasındaki bağı kendi iman açıklamanızda koruyun. Mesih'in kanıyla aklanmayı kabul edip kurtuluşun tamamlanmasını yalnız kendi gücünüze bırakmayın. Pavlus, barışmış kişilerin Oğul'un yaşamı sayesinde kurtulacağından daha da emin olabileceklerini söyler. Bu güvenceyle, sizi Tanrı'yla barıştıran ve şimdi yaşayan Rab'be dua edin. Beklediğiniz kurtuluşun O'nun işiyle başladığını ve O'nun aracılığıyla gerçekleşeceğini dile getirin.

Birçok suçtan sonra verilen armağana güvenin

İşlediğiniz günahların çokluğunu düşünürken 5:16–19'un karşılaştırmasını gözünüzün önünde tutun. Pavlus, birçok suçtan sonra verilen armağanın aklanma sağladığını söyler. Bu nedenle kendi geçmişinizi anlatırken Mesih'in bağışını yalnız küçük yanlışlara yeterliymiş gibi göstermeyin. Tanrı'ya itiraf ettiğiniz gerçek suçlar karşısında, aklanmanın Mesih'in itaatiyle sağlandığını da açıkça dile getirin.

Lütfun götürdüğü yaşama yönelin

Tanrı'nın bir buyruğu yaptığınız yanlışı açığa çıkardığında, 5:20–21'in hem günah hem lütuf hakkında söylediklerini birlikte düşünün. Günahın buyruğu kullanabilmesi, buyruğun kendisini kötü saymanıza gerekçe olmasın. Açığa çıkan karşı gelişinizi kabul edin ve Tanrı'nın aklanma bağışına güvenin. Lütfu, aynı suçu sürdürmek için bir izin cümlesine çevirmeyin. Pavlus onun doğrulukla egemenlik sürerek sonsuz yaşam verdiğini söyler.

Kaynaklar

Romalılar 5 — Çalışmanın temel metni; Kutsal Kitap Yeni Çeviri, bütün bölüm.
Romalılar 3:23–26 ve Romalılar 4 — Yücelikten yoksunluk, karşılıksız aklanma ve Mesih’in aklanmamız için dirilişi hakkında yakın bağlam.
Yaratılış 2 ve Yaratılış 3 — Adem'e verilen buyruk, buyruğun çiğnenmesi ve ölüm hükmü.
2. Korintliler 1 — Pavlus'un ağır sıkıntı içinde Tanrı'ya güvenmesi ve Ruh'un imanlılara güvence olarak verilmesi.
1. Korintliler 15 — Adem'deki ölüm, Mesih'teki yaşam ve Mesih'e ait olanların dirilişi.
Filipililer 2 — Mesih'in kul olarak gelişi ve çarmıhta ölüme kadar boyun eğmesi.
Romalılar 7 — İyi buyruğun günah tarafından kullanılması ve günahın gerçek niteliğinin açığa çıkması.

İlgili Araştırmalar ve Okumalar

Çalışmalarım